Ik knikte.

“Mag ik mijn dochter zien?”

“Zodra het veilig is, doen we een uitgebreidere echo.”

Een paar minuten later kwam een maatschappelijk werker binnen.

Haar naam was Rachel.

Ze ging naast mijn bed zitten en sprak met een rustige stem.

“Emma, de politie heeft ons verteld wat er is gebeurd. Ik wil dat u weet dat u hier veilig bent.”

Ik keek naar haar.

“Is mijn man hier?”

“Nee.”

“Goed.”

Ze wachtte even.

“Is er iemand die we voor u kunnen bellen?”

Ik dacht aan mijn vader, die drie jaar geleden was overleden. Aan mijn moeder, die nooit had meegemaakt dat ik moeder zou worden.

En toen dacht ik aan Claire.

Mijn advocaat.

“Claire Morgan.”

Rachel pakte haar telefoon.

“Ik zal haar bellen.”

Maar voordat ze het nummer kon zoeken, lichtte mijn eigen telefoon op.

Een bericht.

Van Grant.

We moeten praten. Je maakt een enorme fout. Denk aan onze dochter.

Ik staarde naar het scherm.

Daarna kwam een tweede bericht.

Als je aangifte doet, zorg ik ervoor dat je haar nooit alleen opvoedt.

Rachel zag mijn gezicht veranderen.

“Is er iets?”

Ik draaide het scherm naar haar toe.

Ze las de berichten en haar uitdrukking werd onmiddellijk serieuzer.

“Maak alstublieft een screenshot. Verwijder niets.”

Ik deed wat ze vroeg.

Toen kwam er een derde bericht.

Dit keer van een onbekend nummer.

Vraag Grant waar het geld van de rekening van uw moeder gebleven is.

Mijn vingers werden koud.

Ik las de zin opnieuw.

De rekening van mijn moeder.

Mijn moeder had geen grote erfenis nagelaten. Alleen haar huis, wat spaargeld en een levensverzekering die ze speciaal voor mij had afgesloten.

Grant had destijds aangeboden om me met de financiële afwikkeling te helpen.

Hij had gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken.

Ik had hem vertrouwd.

“Rachel?”

Ze keek op.

“Ja?”

“Ik denk dat mijn man niet alleen mijn huwelijk heeft vernietigd.”

Ik liet haar het bericht zien.

“Ik denk dat hij ook iets met het geld van mijn moeder heeft gedaan.”

Om 18.42 uur kwam Claire het ziekenhuis binnen.

Ze droeg een donkerblauwe broek, een witte blouse en had een leren aktetas onder haar arm.

Toen ze me zag, bleef ze midden in de deuropening staan.

“Emma…”

Ik probeerde te glimlachen.

Het lukte niet.

Ze kwam naar mijn bed en pakte mijn hand.

“Wat heeft hij gedaan?”

Ik vertelde haar alles.

Over Vanessa.

Over de jas.

Over de echo.

Over de klap.

Over de babyfoon.

En over de berichten.

Claire luisterde zonder me te onderbreken.

Toen ik klaar was, opende ze haar aktetas.

“Ik heb iets meegenomen.”

Ze haalde een dunne map tevoorschijn.

“Dit zijn de financiële documenten die je me vorige maand hebt gestuurd.”

Ik knikte.

“Ik weet het.”

“Emma, ik heb ze opnieuw laten controleren.”

Ze legde een bankafschrift voor me neer.

“Herken je deze overschrijving?”

Ik boog mijn hoofd.

Het was een bedrag van 480.000 euro.

De datum stond eronder.

Vier maanden geleden.

“Dat is onmogelijk.”

“De betaling is afkomstig van een rekening waarop het geld uit de levensverzekering van je moeder stond.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

“Maar dat geld stond op mijn naam.”

“Dat klopt.”

“Hoe kon Grant het overmaken?”

Claire wees naar de onderkant van het document.

“Er is een volmacht gebruikt.”

Ik keek naar de handtekening.

Mijn handtekening.

Maar ik had dat document nooit ondertekend.

“Dat is niet van mij.”

“Dat dacht ik al.”

Claire haalde nog een document uit haar map.

“En dit is de rekening waarop het geld terechtkwam.”

Ik las de naam.

Vanessa Bennett.

Mijn hoofd begon te suizen.

“Nee…”

Claire knikte langzaam.

“Er zijn aanwijzingen dat je man het geld via verschillende bedrijven heeft verplaatst. We zijn nog bezig om de volledige route te achterhalen.”

Ik staarde naar de papieren.

Mijn moeder had jarenlang gespaard.

Ze had haar eigen behoeften uitgesteld zodat ik later een veilige toekomst zou hebben.

Ze had me ooit verteld dat ik nooit afhankelijk mocht worden van iemand anders.

En ik had haar beloofd dat ik verstandig met haar nalatenschap zou omgaan.

Nu zat ik in een ziekenhuisbed, acht maanden zwanger, met een gespleten lip en een map vol bewijs dat mijn eigen echtgenoot mijn moeders geld had gestolen.

“Claire…”

“Ja?”

“Ik wil scheiden.”

Ze keek me recht aan.

“Dat gaan we regelen.”

“Ik wil ook dat hij nooit meer bij mijn dochter in de buurt komt.”

“Daarvoor zullen we de juiste juridische stappen moeten nemen. Maar eerst zorgen we dat jij en de baby veilig zijn.”

Ik knikte.

Toen pakte ik mijn telefoon.

Er stond een nieuw bericht.

Ditmaal van Vanessa.

Emma, ik weet dat je me haat. Maar je moet weten dat Grant niet degene is die je denkt dat hij is. Hij heeft tegen ons allebei gelogen.

Ik las het twee keer.

Daarna volgde een tweede bericht.