Mijn lichaam verstijfde.
De advocaat van mijn moeder.
“Wat wilt u?”
“Ik moet u persoonlijk spreken.”
“Waarom?”
“Het gaat over uw moeder.”
Ik keek naar Claire, die op een stoel naast mijn bed sliep.
“Ik heb gehoord dat er een tweede testament bestaat.”
Er viel een stilte.
Toen zei hij:
“Er bestaat inderdaad een tweede testament.”
Mijn vingers klemden zich om de telefoon.
“Wat staat erin?”
“Dat kan ik u niet telefonisch vertellen.”
“Waarom niet?”
“Omdat uw man al jaren probeert te voorkomen dat u dit document ooit te zien krijgt.”
Mijn adem stokte.
“Wat heeft hij gedaan?”
Daniel zweeg enkele seconden.
Toen zei hij iets waardoor ik het gevoel kreeg dat de kamer om me heen verdween.
“Emma, uw moeder heeft vlak voor haar dood ontdekt dat Grant niet met u trouwde uit liefde.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Wat bedoelt u?”
“Uw moeder ontdekte dat Grant toegang had tot een aanzienlijk deel van het vermogen van uw familie. Ze ontdekte ook dat hij vóór uw huwelijk al contact had met iemand die uw moeder goed kende.”
“Wie?”
“Dat moet ik u persoonlijk uitleggen.”
“Zeg het.”
“Ik kan dat niet.”
“Zeg het!”
Zijn stem werd zachter.
“De vrouw die uw moeder hielp het tweede testament op te stellen, was Vanessa’s moeder.”
Ik staarde naar de muur.
Vanessa.
Haar moeder.
Grant.
Mijn moeder.
Plotseling leek alles met elkaar verbonden.
Maar voordat ik iets kon vragen, hoorde ik Daniel nog één zin zeggen.
“En Emma, er is nog iets wat u moet weten.”
“Wat?”
“Uw moeder heeft niet haar hele vermogen aan u nagelaten.”
Ik sloot mijn ogen.
“Waar is de rest?”
“Op een rekening die pas toegankelijk wordt wanneer uw dochter geboren is.”
Ik opende mijn ogen onmiddellijk.
“Mijn dochter?”
“Ja.”
“Waarom?”
Daniel ademde diep in.
“Omdat uw moeder wist dat Grant ooit zou proberen het geld van u af te nemen.”
Ik keek naar mijn buik.
Onze dochter bewoog zachtjes.
“Hoeveel geld?”
Daniel noemde een bedrag.
Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd had verstaan.
“Wat?”
“Zeventien miljoen euro, Emma.”
Ik kon geen woord uitbrengen.
Zeventien miljoen.
Mijn moeder had zeventien miljoen euro verborgen gehouden.
En Grant wist daar blijkbaar al die tijd van.
“Waarom vertelt u me dit nu pas?”
“Omdat ik gisteren een bericht heb ontvangen.”
“Van wie?”
Daniel zweeg.
Toen zei hij:
“Van Grant.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat heeft hij geschreven?”
“Dat ik het testament moet vernietigen.”
Ik keek naar Claire, die inmiddels wakker was geworden en naar me keek.
Daniel vervolgde:
“En dat als ik dat niet doe, uw dochter nooit de kans zal krijgen om haar erfenis te ontvangen.”
Mijn vingers begonnen te trillen.
“Wat betekent dat?”
“Dat weet ik niet zeker.”
Hij zweeg even.
“Maar ik denk dat uw man iets van plan is.”
Op dat moment ging de deur van mijn ziekenhuiskamer open.
Een verpleegkundige kwam binnen.
Ze keek naar mijn gezicht en glimlachte voorzichtig.
“Goedemorgen, Emma. We hebben zojuist de nieuwe onderzoeksresultaten ontvangen.”
Ik legde mijn telefoon neer.
“Hoe gaat het met mijn dochter?”
De verpleegkundige keek naar het dossier.
Toen veranderde haar uitdrukking.
“Dat is precies waarom ik met u moet praten.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat is er?”
Ze ging naast mijn bed staan.
“Uw dochter doet het op dit moment goed. Maar er is iets ontdekt tijdens de bloedonderzoeken.”
“Wat?”
“Er zijn aanwijzingen dat u een stof in uw lichaam heeft die daar niet hoort.”
Ik staarde haar aan.
“Welke stof?”
Ze keek even naar Claire.
“Dat moeten we verder onderzoeken. Maar het lijkt erop dat u gedurende langere tijd bent blootgesteld aan een bepaald medicijn.”
Mijn keel werd droog.
“Een medicijn?”
“Ja.”
“Welke?”
De verpleegkundige noemde de naam.
Ik herkende hem niet.
Claire stond langzaam op.
“Kan dat schadelijk zijn voor de baby?”
“We weten dat nog niet. Daarom willen we Emma voorlopig onder toezicht houden.”
Ik keek naar mijn handen.
Toen herinnerde ik me alle keren dat Grant me thee had gebracht voordat ik ging slapen.
Alle vitamines die hij zelf voor me had gekocht.
Alle pillen die hij zei dat de dokter had voorgeschreven.
Ik had nooit getwijfeld.
Waarom zou ik?
Hij was mijn man.
De vader van mijn dochter.
De man die me op onze trouwdag had beloofd dat hij me altijd zou beschermen.
Ik begon te huilen.
Claire kwam naar me toe.
“Emma, kijk naar mij.”
Ik keek op.
“Je bent niet alleen.”
Ik knikte.
Maar diep vanbinnen wist ik inmiddels één ding.
Dit was geen gewoon huwelijk dat op een verschrikkelijke manier was geëindigd.
Dit was iets wat veel groter was.
En terwijl ik mijn hand op mijn buik legde, nam ik een beslissing.
Grant zou niet langer bepalen wat ik mocht weten.
Hij zou niet langer bepalen wie ik mocht vertrouwen.
En hij zou zeker niet bepalen welke toekomst onze dochter zou krijgen.
