Ik voelde mijn armen verkrampen rond James.
‘Wat bedoelt u met misschien?’
Eleanor keek naar de grond.
‘Er waren twee bevallingen op dezelfde afdeling. Een andere vrouw beviel enkele uren na jou.’
‘En?’
‘Die vrouw was de dochter van een zakenpartner van Richard.’
Declan fronste.
‘Ik ken haar niet.’
‘Dat is omdat ze na de bevalling naar het buitenland is vertrokken.’
Ik voelde mijn keel droog worden.
‘Waarom vertelt u mij dit?’
Eleanor keek me aan.
‘Omdat die vrouw gisteren contact met mij heeft opgenomen.’
‘Wat wilde ze?’
Eleanor slikte.
‘Ze beweert dat haar baby is verwisseld.’
Ik keek naar James.
Mijn kleine jongen.
Mijn zoon.
Ik wilde schreeuwen dat dit onmogelijk was.
Maar de angst in Eleanors gezicht vertelde me dat ze niet zomaar een verhaal verzon.
Declan pakte zijn telefoon.
‘Ik bel het ziekenhuis.’
‘Nee,’ zei ik.
Hij keek me aan.
‘Emily, we moeten weten wat er gebeurd is.’
‘We gaan niet zomaar iemand bellen die mogelijk betrokken is bij dit alles.’
‘Wat stel je dan voor?’
Ik keek naar de documenten.
Naar de foto.
Naar de vrouw die jarenlang had geweten dat mijn kind gevaar liep.
Toen zei ik:
‘We gaan naar het ziekenhuis. En we eisen het volledige geboortedossier op. Met iedere handtekening, iedere wijziging en iedere naam.’
Declan knikte.
‘Ik ga met je mee.’
‘Dat beslis ik zelf.’
Hij keek me aan.
‘Dat weet ik.’
Ik stond op, pakte de luiertas en controleerde of James warm genoeg was aangekleed.
Eleanor kwam overeind.
‘Emily, ik wil mee.’
Ik draaide me naar haar om.
‘Waarom zou ik u vertrouwen?’
Ze keek naar haar handen.
‘Omdat ik de enige ben die weet waar Richard de originele documenten heeft verborgen.’
Declan verstijfde.
‘Welke originele documenten?’
Zijn moeder keek hem aan.
‘De documenten waarin staat wat er werkelijk met jouw zoon is gebeurd.’
Ik liep naar de voordeur.
‘Dan hebt u precies vijf minuten om ons alles te vertellen.’
Eleanor knikte.
Maar voordat ze kon beginnen, ging haar telefoon.
Ze keek op het scherm.
Haar gezicht verloor alle kleur.
‘Wat is er?’ vroeg Declan.
Ze liet hem de telefoon zien.
Er stond een bericht van Richard Caldwell.
Ik weet dat je bij Emily bent. Breng de envelop onmiddellijk terug. Als je dat niet doet, vertel ik haar wat er werkelijk met haar moeder is gebeurd.
Ik keek Eleanor aan.
‘Wat heeft mijn moeder hiermee te maken?’
Ze begon te huilen.
‘Emily… je moeder heeft je niet verteld waarom ze vlak voor haar dood contact met Richard heeft opgenomen.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
‘Mijn moeder was al twaalf jaar dood toen ik met Declan trouwde.’
Eleanor knikte.
‘Dat weet ik.’
‘Waar heeft u het dan over?’
Ze keek naar de envelop op tafel.
Toen fluisterde ze:
‘Omdat Richard beweert dat jouw moeder niet aan een natuurlijke dood is overleden.’
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
En op dat moment begreep ik dat James niet zomaar in een familieruzie terecht was gekomen.
Hij was geboren in een geheim dat veel ouder was dan zijn vader.
En iemand had er achttien jaar lang alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat ik het nooit zou ontdekken.
