‘Welke map?’ herhaalde Declan.
Ik keek hem aan en voelde hoe mijn hart langzaam harder begon te kloppen.
‘De zwarte map met het opschrift Vertrouwelijk. Hij lag op je bureau, naast de contracten van Caldwell Holdings.’
Declan schudde zijn hoofd.
‘Ik heb duizenden documenten op mijn bureau liggen. Je moet specifieker zijn.’
‘Er stonden namen in. Bedragen. Een overeenkomst met een advocatenkantoor. En een document waarin stond wat er zou gebeuren als jij ooit een kind kreeg met een vrouw die niet langer aan jouw voorwaarden wilde voldoen.’
Zijn gezicht veranderde.
Heel even maar.
Zijn kaak spande zich aan. Zijn ogen schoten naar James en vervolgens terug naar mij.
‘Wat stond er precies in dat document?’
Ik lachte bitter.
‘Dat is interessant. Een minuut geleden wist je niet eens over welke map ik het had.’
‘Emily, ik vraag je wat je hebt gelezen.’
‘En ik vraag jou waarom je zo bang bent om het antwoord te horen.’
Hij stond abrupt op en liep naar het raam. Buiten viel de sneeuw steeds dichter. De straatlantaarn wierp een bleekgele gloed over zijn schouders.
‘Je hebt iets verkeerd begrepen.’
‘Dat zei je ook toen ik je vroeg waarom je advocaat een overeenkomst had opgesteld waarin mijn financiële rechten na een scheiding werden beperkt.’
Hij draaide zich om.
‘Dat document was nooit bedoeld om tegen jou te gebruiken.’
‘Maar het bestond wel.’
‘Het was een standaard juridische analyse.’
‘Een standaard juridische analyse waarin stond dat mijn toekomstige kinderen onder jouw exclusieve voogdij konden vallen als ik ooit psychologisch ongeschikt werd verklaard?’
Declan verstijfde.
Ik voelde James bewegen en legde voorzichtig mijn hand op zijn rug.
‘Ik was toen nog niet eens zwanger,’ vervolgde ik. ‘Maar jouw advocaten hadden al een plan opgesteld om ervoor te zorgen dat jij ieder kind dat we zouden krijgen bij mij vandaan kon houden.’
‘Dat is niet waar.’
‘Dan moet je me vertellen waarom het daar stond.’
Hij keek me aan.
Voor het eerst sinds hij was binnengekomen leek hij werkelijk niet te begrijpen wat er gebeurde.
‘Emily, ik heb die overeenkomst nooit gezien.’
‘Je verwacht dat ik dat geloof?’
‘Ik zweer het.’
‘Je zweert zoveel, Declan.’
Hij streek met beide handen over zijn gezicht.
‘Wanneer heb je die map gevonden?’
‘De ochtend dat ik vertrok.’
‘Heb je hem meegenomen?’
‘Nee.’
‘Heb je foto’s gemaakt?’
Ik zweeg.
Zijn ogen vernauwden zich.
‘Emily.’
‘Ik heb foto’s gemaakt van iedere pagina.’
Hij bleef bewegingloos staan.
Toen haalde hij langzaam zijn telefoon uit zijn jaszak.
‘Heb je die foto’s nog?’
‘Waarom?’
‘Omdat ik moet weten wie dit heeft opgesteld.’
Ik keek naar hem.
‘Je wilt me vertellen dat je niet eens wist dat iemand binnen jouw bedrijf een document heeft opgesteld waarin mijn kind van mij kon worden afgenomen?’
‘Ja.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Dan ben je nog gevaarlijker dan ik dacht.’
Hij antwoordde niet.
In plaats daarvan keek hij naar James.
Mijn zoon maakte een klein geluidje in zijn slaap. Declans gezicht verzachtte onmiddellijk.
‘Mag ik hem vasthouden?’
Ik trok de deken iets hoger.
‘We zijn nog niet klaar met praten.’
‘Ik weet het.’
‘Je hebt zes dagen gemist.’
Zijn blik bleef op de baby rusten.
‘Dat weet ik.’
‘Je hebt zijn geboorte gemist. Zijn eerste nacht thuis. Zijn eerste bad. Je weet niet eens welke melk hij drinkt als ik niet genoeg kan afkolven.’
Declan slikte.
‘Ik weet het.’
‘En je hebt geen idee hoe bang ik was toen hij de eerste nacht nauwelijks wakker werd. Hoe vaak ik de dokter belde omdat ik dacht dat er iets mis was.’
Zijn ogen werden rood.
‘Emily, alsjeblieft.’
‘Ik heb dit allemaal zonder jou gedaan.’
Hij knikte langzaam.
‘En ik zal je dat nooit meer laten doen.’
Ik keek hem aan.
‘Je begrijpt het nog steeds niet.’
‘Dan leg het me uit.’
‘Ik heb geen beloften nodig. Ik heb bewijs nodig dat je niet dezelfde man bent die ik vijf maanden geleden heb verlaten.’
Hij liet zich weer in de stoel zakken.
‘Wat moet ik doen?’
‘Begin met de waarheid over die map.’
Declan keek naar zijn telefoon.
Toen gebeurde er iets onverwachts.
Zijn telefoon ging over.
Op het scherm verscheen een naam die ik onmiddellijk herkende.
Richard Caldwell.
Zijn vader.
Declan keek naar het scherm en drukte de oproep weg.
Een seconde later kwam er een bericht binnen.
Hij las het.
En zijn gezicht werd zo bleek dat ik onmiddellijk wist dat het iets met de map te maken had.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
Hij legde zijn telefoon met het scherm naar beneden op tafel.
‘Niets.’
‘Declan.’
Hij keek naar mij.
‘Mijn vader weet dat ik hier ben.’
Ik voelde een koude rilling langs mijn rug lopen.
‘Hoe?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Je vader weet dat je hier bent, op kerstavond, bij je ex-vrouw en je pasgeboren zoon?’
Hij knikte.
