Ik opende een nieuw tabblad en zocht op H-09 in combinatie met maritieme verzekeringen. Er verscheen een verwezen artikel uit een vakblad over zeerecht: Gijzelingsclausules en onafhankelijke derden in hoog-risico escrows. Het artikel beschreef hoe sommige internationale syndicaten een “neutrale derde partij” aanwijzen om losgelden en schadevergoedingen tijdelijk te parkeren, zodat geen van de betrokken partijen direct toegang heeft tot het kapitaal zonder een vooraf vastgelegde voorwaarde.

“Een neutrale derde partij,” mompelde ik zacht.

Mark had me niet gekozen uit liefde of zelfs uit schuldgevoel. Hij had me gekozen omdat ik, na onze scheiding, een persoon was die niets met zijn wereld te maken had—en omdat ik door mijn woede en trots bereid was om de kaart niet te gebruiken. Zolang ik de kaart niet gebruikte, bleef het slot op de rekening intact. Het was een mechanisme geweest om ervoor te zorgen dat niemand het geld kon aanraken zonder dat er zeven jaar voorbij waren.

Maar waarom had de poging tot overboeking vier minuten plaatsgevonden voordat ik de kaart bij de bank liet scannen?

Ik leunde achterover in de houten stoel. Het was te toevallig. Vier minuten. Dat was geen speling van het lot. Iemand had geweten dat ik naar die bank zou gaan, of iemand had de activiteit van de kaart in de gaten gehouden zodra ik hem uit mijn sieradendoos had gehaald.

Ik keek naar mijn handen. Gisteren had ik de kaart in mijn hand gehouden voordat ik het huis uitging. Ik had hem bekeken in het ochtendlicht, het glanzende zwarte metaal met de kleine, strakke letters: VANCE — 01.

01.

Niet 00. Niet 10.000. 01.

Ik had die cijfers nooit eerder opgemerkt, omdat ik ze had aangezien voor een soort serienummer of een willekeurige code. Maar wat als 01 betekende dat er meer kaarten waren? Of dat ik de eerste begunstigde was?

Een lichte tik op mijn schouder deed me opschrikken. Ik draaide me razendsnel om.

Achter me stond inspecteur Vermeulen. Ze had geen map bij zich, alleen een kop koffie in een kartonnen beker en een kalme, doorborende blik.

“Ze zeiden op het bureau dat u vannacht bent weggelopen nadat de agenten u hadden afgezet,” zei ze zacht, zodat de mensen aan de tafels naast ons het niet konden horen. “En toen zag ik u hier zitten, zo geconcentreerd op een scherm over maritieme escrows.”

Mijn hart bonsde, maar ik probeerde rustig te blijven. “Ik ben niet weggelopen. Ik moest even lucht halen. Ik kan niet de hele nacht in een verhoorkamer zitten.”

“Begrijpelijk,” zei Vermeulen. Ze schoof een stoel aan en ging tegenover me zitten. “Maar u bent niet alleen hier om te lezen, mevrouw Vance. U bent hier omdat u probeert uit te zoeken hoe u uit een val komt die zeven jaar geleden is gebouwd.”

Ik keek haar recht aan. “Als u zoveel weet, waarom helpt u me dan niet in plaats van me in de gaten te houden?”

“Wie zegt dat ik dat niet doe?” antwoordde ze. Ze keek even rond, boog toen iets voorover en verlaagde haar stem nog verder. “We hebben vannacht de server in Zürich laten traceren via een samenwerkingsverband met de Zwitserse autoriteiten. De poging tot overboeking van achtendertig miljoen dollar kwam niet uit een willekeurig kantoor. Het kwam van een schip dat op dit moment voor anker ligt in de haven van Antwerpen, maar waarvan de transponder is uitgeschakeld.”

“Antwerpen,” herhaalde ik. “Dat is hier niet ver vandaan.”

“Precies,” zei Vermeulen. “En raden wie er volgens onze inlichtingen aan boord is gezien?”

Ik wist het antwoord al voordat ze het uitsprak.

“Mark Vance,” zei ik.

Vermeulen knikte langzaam. “Hij is niet de gevangene van Thomas Lindholm, mevrouw Vance. Althans, niet op de manier die hij u misschien heeft willen doen geloven. Volgens de laatste onderschepte berichten is het precies andersom: Lindholm en een groep investeerders proberen de controle over het fonds te krijgen, en Mark is degene die probeert te voorkomen dat het geld wordt weggesluisd naar een rekening die gebruikt zal worden om een illegale wapen- en grondstoffenhandel op te zetten.”

Mijn maag draaide zich opnieuw om. Iedereen vertelde me een ander verhaal, en elk verhaal klonk plausibel genoeg om me aan het twijfelen te brengen.

“En waarom heb ik dit nodig?” vroeg ik, terwijl ik naar mijn handen keek. “Waarom moet ik erbij betrokken worden?”

“Omdat de kaart die u bij de bank heeft laten scannen een fysieke sleutel bevat,” zei Vermeulen. “Niet alleen een magneetstrip of een chip—er zit een micro-encryptie in de kern van het titanium die alleen wordt vrijgegeven wanneer de kaart wordt uitgelezen door een gecertificeerd terminal én wanneer er binnen achtentwintig uur een tweede verificatie plaatsvindt.”

“Wat voor verificatie?”