“Met Van Dijk,” zei een schorre, vermoeide stem.

“Hallo,” zei ik. “Ik zoek Mark Vance. Weet u waar ik hem kan bereiken?”

Er viel een korte stilte aan de andere kant. “Sarah?” vroeg de stem, nu iets voorzichtiger. “Ben jij dat?”

“Ja,” zei ik. “Wie bent u?”

“Een oude kennis van Mark,” zei de man. “Ik heb jarenlang zijn post en berichten doorgestuurd wanneer hij onderweg was. Luister, Sarah, je moet heel voorzichtig zijn. Mark is hier geweest, maar hij is gisteren weer vertrokken. Hij zei dat hij naar een klein hotel aan de kust ging, ten noorden van de stad, om te wachten tot de storm zou gaan liggen.”

“Welk hotel?” vroeg ik snel. “Hoe heet het?”

“Het heet De Vuurtoren,” zei de man. “Het ligt vlak bij de duinen, ver van de hoofdweg. Maar Sarah… als je daarheen gaat, ga dan niet alleen. Er lopen mensen rond die niet bij hem horen, maar wel weten dat hij daar is.”

“Bedankt,” zei ik, en hing op voordat ik nog meer vragen kon stellen.

Ik had een naam en een richting. De Vuurtoren. Een hotel aan de kust, ten noorden van de stad.

De treinreis langs de kust duurde minder dan een uur, maar het landschap veranderde snel van grijze stad en industrie naar uitgestrekte velden, lage bomen en uiteindelijk de glinstering van de zee in het bleke ochtendlicht.

Toen ik uitstapte op het kleine stationnetje, was de lucht fris en rook het sterk naar zeewier en zout. Ik vroeg een voorbijganger naar de weg richting de kust en liep toen te voet verder over een smal asfaltweggetje dat zich een weg baande door het duingebied.

De wind waaide hier vrij over de graspollen en boog de kleine struiken krom. Verderop, waar het landschap afliep naar het strand, zag ik een laag, wit gebouw met een donker dak en een kleine, verweerde toren aan de zijkant. De Vuurtoren.

Ik vertraagde mijn pas toen ik dichterbij kwam. Het gebouw zag er rustig uit—bijna verlaten op dit vroege uur. Een paar geparkeerde auto’s stonden op het grind voor de ingang, waaronder een donkere stationwagen die ik niet kende.

Ik liep niet direct naar de voordeur, maar ging langs de zijkant van het gebouw, in de luwte van een lage stenen muur, om eerst naar binnen te kijken door de ramen van de kleine ontbijtruimte.

Binnen zat niemand aan de tafels, maar achter de bar stond iemand met zijn rug naar het raam. Hij had een donkere trui aan en schenkte koffie in een mok.

Ik klopte zachtjes op het glas.

De man draaide zich om. Het was Mark.

Hij zag er ouder uit dan ik me herinnerde. Zijn haar was wat langer en hier en daar grijs geworden, en onder zijn ogen zaten diepe schaduwen. Even bleef hij roerloos staan met de koffiekan in zijn hand, terwijl hij me aankeek alsof hij een geest zag.

Toen zette hij de kan neer en liep naar de zijdeur. Hij opende hem en keek me aan, zijn blik een mengeling van verbazing, schuld en iets dat leek op opluchting.

“Je bent gekomen,” zei hij zacht. “Ik dacht dat je nooit meer iets met me te maken wilde hebben.”

“Dat wilde ik ook niet,” zei ik, terwijl ik voor hem bleef staan op het grind. “Maar je hebt me geen keus gelaten, Mark. De bank, de opsporingsdienst, Lindholm, mannen in een pakhuis… het begon allemaal bij die kaart die je me gaf buiten de rechtbank.”

Mark zuchtte diep en leunde tegen de deurpost. “Kom binnen. Het is hier koud, en we hebben veel te bespreken. Alleen… wees alert. Ik ben niet de enige die deze plek kent.”

Binnen in de kleine ontbijtruimte, waar het rook naar verse koffie en geroosterd brood, gingen we aan een tafel in de hoek zitten. Mark schoof een mok naar me toe, maar ik raakte hem niet aan.

“Vertel me de waarheid,” zei ik, mijn blik strak op de zijne gericht. “Geen halve verhalen meer, geen maritieme raadsels. Waarom stond er tweeënveertig miljoen dollar op die rekening, en waarom stond mijn naam erbij als begunstigde?”

Mark keek naar de mok voor zich en draaide hem langzaam rond tussen zijn handen. “Toen we gingen scheiden, had ik net een grote opdracht aangenomen voor een consortium dat maritieme transporten en bergingen uitvoerde. Het was lucratief, maar vuil werk. Ik wist dat er een moment zou komen waarop het misging—of waarop mensen achter me aan zouden komen om geld terug te eisen dat ze dachten dat ik had achtergehouden.”

“En dus zette je het geld op mijn naam?“