“Naar een plek waar we veilig zijn,” zei hij. “Maar eerst moet je me vertellen wat Mark precies heeft gezegd toen hij belde. Elk woord telt, Sarah.”

Ik keek naar het groene lampje en toen naar Lindholm. Hij had me zojuist geholpen te ontsnappen uit het pakhuis, maar ik kon nog steeds niet vergeten dat hij het was die me had gelokt met het briefje.

“Hij zei dat het geld op de rekening bedoeld was als een gijzelingsschadeloosstelling,” zei ik langzaam. “En dat jij de deal had gesloten met de mensen die hem hadden vastgehouden.”

Lindholm zuchtte diep, een geluid dat klonk als oprechte vermoeidheid. “Mark draait de rollen graag om. Het was andersom: ik heb hem uit die opslagplaats gehaald, met geld dat ik zelf had geleend. En toen we terugkwamen, ontdekte ik dat hij het hele kapitaal van onze onderneming had verplaatst naar een structuur op jouw naam, zogenaamd om het te beschermen tegen schuldeisers en vijanden. Maar in werkelijkheid had hij een achterdeur ingebouwd waarmee alleen hij—en nu jij, door die kaart te activeren—bij het geld kon.”

“Waarom zou hij dat doen als hij in gevaar was?”

“Omdat Mark nooit ergens instapt zonder een ontsnappingsroute,” zei Lindholm. “Als hij een deal wilde sluiten met de mensen die achter hem aanzaten, had hij een wisselgeld nodig. En tweeënveertig miljoen dollar is een behoorlijk groot wisselgeld.”

Beneden klonk plotseling het geluid van een motor die startte en hard wegreed over het grind.

“Ze gaan naar de hoofdweg,” zei Lindholm, terwijl hij naar beneden keek. “Ze denken dat we die kant op zijn gevlucht. We hebben een paar minuten.”

Hij keek me aan, zijn grijze ogen ernstig in het zwakke licht van de stad. “Je kunt nu met me mee naar de boot. Of je kunt teruggaan naar de opsporingsdienst. Maar als je teruggaat, zit je morgen weer in een kamer met vragen waar niemand het antwoord op weet—en dan is het misschien al te laat om nog iets te voorkomen.”

Ik dacht aan inspecteur Vermeulen. Aan haar rustige, zakelijke stem. Aan het idee dat ze misschien wel de waarheid sprak, en dat Lindholm me juist wilde weglokken van de enige mensen die me konden beschermen.

“Ik ga niet op een boot stappen met iemand die ik pas een uur ken,” zei ik rustig, al voelde ik hoe mijn knieën trilden van de kou en de spanning.

Lindholm knikte langzaam, zonder boosheid of verrassing. “Dat had ik al gedacht. Je bent koppiger dan Mark me had verteld.”

Hij stak de cilinder weer in zijn zak en stond op. “Dan wens ik je veel geluk, Sarah. Je hebt het nodig. Want als de zon opkomt, is de tijd om te kiezen voorbij.”

Hij liep naar een andere kant van het dak en verdween via een metalen ladder langs de buitenmuur naar beneden. Ik hoorde nog even het zachte klotsen van water tegen de kade, en toen was het stil op het dak, afgezien van de wind.

Ik bleef nog een kwartier op het dak zitten, tot mijn vingers stijf waren van de kou en mijn gedachten een beetje waren gekalmeerd. Toen klom ik zelf via de binnentrap naar beneden en verliet het pakhuis via de zijdeur.

De straat was leeg. De mannen die beneden hadden gezocht waren verdwenen, en de politie was nog niet gearriveerd. Ik liep stevig door in de richting van de verlichte straten, waar weer mensen liepen en waar de geur van uitlaatgassen en natte bladeren de plaats had ingenomen van de zilte havenlucht.

Ik had geen telefoon, geen geld meer behalve een paar briefjes in mijn zak, en geen plek waar ik echt veilig was. Maar ik had wel iets anders: een gevoel dat ik niet langer zomaar een pion was in een spel dat zeven jaar geleden was begonnen.

Mark was terug. Lindholm was in het spel. De opsporingsdienst zat er middenin. En ergens in dat web van leugens, offshore rekeningen en vergeten contracten lag de reden waarom mijn leven de afgelopen zeven jaar had geleken op een zorgvuldig afgebakend pad.

Ik moest Mark vinden. Niet omdat ik hem wilde vergeven of weer bij hem wilde zijn—die deur was voorgoed dicht—maar omdat hij de enige was die me kon vertellen wat er werkelijk was gebeurd op de dag dat ons huwelijk eindigde, en waarom hij mij de sleutel had gegeven tot een kluis die ik nooit had willen openen.

De volgende ochtend vond ik een klein, openbaar telefoontoestel bij een treinstation. Ik had geen nummer van Mark dat werkte, maar ik herinnerde me nog een oud nummer van een kantoor in Rotterdam waar hij vroeger vaak naartoe belde als hij in Europa was.

Ik gooide een paar munten in de gleuf en draaide het nummer. Het ging lang over. Ik was al bijna van plan om op te hangen toen er werd opgenomen.