“Maar waarom mijn naam?” vroeg ik, mijn stem trilde een beetje, maar ik hield mijn blik op de zijne. “Waarom moest ik erbij betrokken worden?”
“Omdat Mark een manier nodig had om het geld weer vrij te krijgen zodra hij zelf weer veilig op het droge was,” zei Lindholm. “Als hij het zelf had gedaan, zou dat direct een alarm hebben doen afgaan bij de mensen die hem zochten. Maar als jij—zijn ex-vrouw, de vrouw die hem zogenaamd haatte en niets met hem te maken wilde hebben—de kaart zou gebruiken, leek het op een onafhankelijke claim.”
“Ik heb hem niet gebruikt,” zei ik fel. “Ik wilde hem vernietigen.”
“En daarmee heb je precies gedaan wat hij hoopte dat je ooit zou doen,” zei Lindholm. “Je hebt de kaart in het systeem gebracht. Je hebt de teller op nul gezet voor de eindfase. Alleen… je had geen idee dat ik al vier jaar bezig was om de codes te kraken.”
Hij deed nog een stap dichterbij, zodat het licht van de lamp volledig op zijn gezicht viel.
“Ik wil het geld niet voor mezelf, Sarah,” zei hij zacht. “Ik wil het gebruiken om de schuld in te lossen voordat de mensen die Mark zoeken hierheen komen. En daarvoor heb ik jouw hulp nodig. Een kleine bevestiging, een paar cijfers die alleen jij kunt geven omdat jouw naam gekoppeld is aan de oorspronkelijke registratie.”
“Ik heb geen cijfers,” zei ik. “Ik heb de kaart niet eens meer.”
“Maar je weet wel wat erop stond,” zei Lindholm kalm. “En belangrijker nog: je weet hoe Mark denkt. Waar is hij nu, Sarah? Hij heeft vannacht gebeld. Dat weet ik.”
Mijn hart sloeg een slag over. Hoe wist hij dat Mark had gebeld?
“Ik weet niet waar hij is,” zei ik. “Hij hing op voordat we iets konden afspreken.”
Lindholm keek me een paar seconden zwijgend aan, alsof hij probeerde te lezen of ik loog. Toen knikte hij langzaam. “Jammer. Ik had gehoopt dat je meer wist.”
Plotseling klonk er aan de andere kant van het pakhuis het scherpe geluid van een deur die opensloeg, gevolgd door het kletteren van voetstappen op het grind.
“Daar is ze!” schreeuwde een stem.
Lindholm draaide zich niet om, maar zijn ogen flitsten naar de duisternis achter me. “Je dacht toch niet dat ik de enige was die wist dat je hier zou komen?” zei hij zacht. “Ze zitten al dagen achter Mark aan. En nu denken ze dat jij de brug bent.”
Voordat ik kon reageren, klonken er twee doffe knallen die niet als geweerschoten klonken, maar als het plotselinge, harde dichtslaan van zware metalen deuren. De lamp op de kist flikkerde en ging uit.
In het plotselinge donker, alleen verlicht door een smalle strook maanlicht hoog onder het dak, hoorde ik snelle bewegingen om me heen. Ik greep naar de rand van een kist om mijn evenwicht te bewaren, terwijl mijn ademhaling versnelde.
“Blijf rustig,” fluisterde een stem vlak naast me—het was Lindholm, zijn adem vlak bij mijn oor. “Laat ze je niet te pakken krijgen. Als ze je meenemen, kom je nooit meer terug.”
“Wie zijn het?” fluisterde ik terug, mijn hart bonkend tegen mijn ribben.
“Mensen die geen vragen stellen,” zei hij. “Loop achter me aan, en maak geen geluid.”
We slopen tussen de hoge stapels kratten door naar een kleine, verborgen trap aan de zijkant van het pakhuis, die omhoog leidde naar een smalle loopbrug langs de muur. Vanaf daar konden we uitkijken over de vloer.
Beneden bewogen donkere gedaanten zich voorzichtig met zaklampen door de ruimte. Ze zochten niet stilletjes; ze zochten met de zekerheid van mensen die gewend waren om te vinden wat ze zochten.
Ik leunde tegen de koude stalen reling en keek omlaag. Zeven jaar lang had ik gedacht dat mijn leven veilig en klein was. Nu stond ik hoog boven een donker pakhuis, met een man die beweerde de partner van mijn ex-man te zijn, terwijl beneden onbekenden naar me zochten in het duister.
We wachtten tot de mannen beneden naar de andere kant van het pakhuis waren gelopen, en klommen toen via een smalle ladder naar een klein dakluik. Boven op het dak was het koud en winderig, maar we hadden uitzicht over de hele haven en de verlichte straten daarachter.
Lindholm zette zich neer tegen een lage schoorsteen en haalde een kleine, metalen cilinder uit zijn zak. Hij draaide eraan tot er een zacht groen lampje ging branden.
“Dit is een noodsignaal,” zei hij zacht, terwijl hij het apparaat in zijn hand hield. “Als ik het activeer, komt er een boot langs de kade die ons kan oppikken voordat die mannen de uitgangen hebben geblokkeerd.”
“En waar brengt die boot ons heen?” vroeg ik, terwijl ik mijn jas strakker om me heen trok.






