De naam van de man die Grant altijd zijn grootste vijand had genoemd.
‘Clara,’ fluisterde Isabel. ‘Onze moeder beweert dat Richard Sterling de biologische vader van Grant is.’
Ik liet mijn telefoon langzaam zakken.
Plotseling begreep ik waarom Grant zo obsessief bezig was geweest met Sterling.
Waarom hij bang was voor bepaalde documenten.
Waarom hij de erfenis wilde controleren.
En waarom Sienna’s ongeboren kind zo belangrijk voor hem was.
Maar er was nog één vraag.
Als Richard Sterling werkelijk zijn vader was, waarom had Grant dan zijn hele leven gedaan alsof hij hem haatte?
En waarom stond er in de brief van zijn moeder een laatste zin die Isabel nog niet had voorgelezen?
Ze keek naar de onderkant van het papier.
Haar stem begon te trillen.
‘Clara… er staat dat Grant niet de enige is die de waarheid over zijn afkomst niet kent.’
‘Wie nog meer?’
Isabel keek op.
‘Jij.’
Ik voelde mijn hart bonzen.
‘Wat bedoel je?’
Ze draaide de brief om.
Daar stond een tweede naam.
Mijn moeders meisjesnaam.
En daaronder een handgeschreven zin:
Clara is niet de vrouw die Grant per ongeluk heeft gekozen. Ze is de vrouw die hij nooit had mogen ontmoeten.
Ik kon niets zeggen.
Want op dat moment begreep ik dat mijn huwelijk misschien nooit een toevallige ontmoeting was geweest.
Misschien was ik vanaf het begin onderdeel geweest van een plan.
En als dat waar was, had Grant niet alleen mijn liefde gestolen.
Dan had hij mijn hele leven gebruikt om een geheim te beschermen dat ouder was dan ons huwelijk.
Het onderzoek was nog lang niet voorbij.
