Isabel slikte.

‘Drie weken later werd ze dood aangetroffen in haar slaapkamer.’

Ik voelde mijn vingers verstijven.

‘De politie zei dat het een natuurlijke dood was.’

‘Dat was wat ze moesten zeggen. Het onderzoek werd heel snel afgesloten.’

‘Waarom?’

Isabel keek mij aan.

‘Omdat iemand het dossier had laten verdwijnen.’

Ze haalde een tweede document uit de envelop.

Het was een kopie van een e-mail.

De datum was van elf jaar geleden.

De afzender was Grant.

De ontvanger was Evelyn Harrington.

Ik las de eerste regel.

Alles is geregeld. Niemand zal vragen stellen over de rekening.

Mijn ogen gleden naar de volgende alinea.

Het enige probleem is Isabel. Ze heeft de documenten gezien. Als ze blijft praten, moeten we ervoor zorgen dat niemand haar nog gelooft.

Ik keek op.

‘Je hebt dit al die tijd bewaard?’

‘Ja.’

‘Waarom heb je niet naar de politie gegaan?’

Isabel begon te huilen.

‘Omdat ik bang was.’

Ze veegde haar gezicht af.

‘Grant heeft me jarenlang bedreigd. Eerst met geld. Daarna met mijn baan. Toen met mijn gezondheid.’

‘Wat bedoel je met je gezondheid?’

Ze haalde diep adem.

‘Een jaar geleden kreeg ik een telefoontje van een arts. Hij vertelde me dat mijn bloedonderzoek was aangepast.’

Ik staarde haar aan.

‘Wat?’

‘Er stond een diagnose in mijn dossier die ik nooit had gekregen. Er waren medicijnen voorgeschreven die ik nooit had gebruikt. En iemand had mijn handtekening gezet.’

Ze boog zich naar voren.

‘Ik denk dat Grant probeerde me ziek te laten lijken voordat hij mijn erfenis kon opeisen.’

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

‘Waarom vertel je me dit nu?’

Isabel keek mij recht aan.

‘Omdat hij opnieuw hetzelfde doet.’

‘Met Sienna?’

Ze knikte.

‘Ze denkt dat ze zijn volgende vrouw wordt. Maar ze weet niet dat hij al documenten heeft voorbereid om haar kind als erfgenaam te gebruiken.’

Ik fronste.

‘Dat is toch normaal? Het is zijn kind.’

‘Niet op de manier waarop hij het heeft geregeld.’

Ze haalde een laatste document tevoorschijn.

Het was een concept van een testament.

Daarin stond dat het ongeboren kind van Sienna de enige begunstigde zou worden van een aanzienlijk deel van Grants vermogen.

Maar er was een clausule.

Een clausule die bepaalde dat het vermogen alleen zou worden uitgekeerd wanneer Sienna niet langer in leven was.

Ik las de zin opnieuw.

Toen keek ik op.

‘Dit is krankzinnig.’

Isabel knikte.

‘En er is nog iets.’

Ze pakte een foto.

Het was een foto van Sienna, gemaakt bij de ingang van een medisch centrum.

Naast haar stond een man in een witte jas.

Ik herkende hem niet.

Maar Isabel wel.

‘Dit is dokter Malcolm Reeves.’

‘Wie is hij?’

‘Dezelfde arts die onze moeder behandelde in de laatste maanden van haar leven.’

Ik voelde mijn maag samentrekken.

‘Je denkt dat hij betrokken was?’

‘Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat hij vorig jaar geld van Grant heeft ontvangen.’

Ik legde de foto neer.

‘Isabel, dit moet naar de politie.’

Ze knikte.

‘Dat is precies waarom ik je heb gevraagd te komen.’

Toen stond ze plotseling op.

Haar gezicht veranderde.

‘Wat is er?’ vroeg ik.

Ze keek naar de deur.

‘Er staat iemand op de gang.’

Ik hield mijn adem in.

Er klonken drie langzame kloppen.

Isabel werd lijkbleek.

Toen klonk een mannenstem.

‘Isabel? Doe open. Ik weet dat Clara bij je is.’

Ik keek haar aan.

‘Wie is dat?’

Ze fluisterde:

‘Grant.’

Ik voelde mijn hart tegen mijn ribben bonzen.

‘Hoe weet hij dat ik hier ben?’

Isabel schudde haar hoofd.

‘Ik weet het niet.’

Buiten klonk opnieuw zijn stem.

‘Isabel, maak het jezelf niet moeilijk. Ik wil alleen praten.’

Ik keek naar haar.

‘Heb je een achteruitgang?’

Ze wees naar een smalle deur naast de keuken.

‘Via het trappenhuis.’

‘Kom.’

Maar Isabel bewoog niet.

‘Clara, je begrijpt het niet. Hij heeft mensen die voor hem werken. Als we nu vertrekken, weet hij dat we iets hebben.’

‘En als we blijven, weet hij precies waar we zijn.’

Ze pakte de envelop van tafel en stopte hem in haar tas.

Op dat moment klonk er een harde klap tegen de voordeur.

‘ISABEL!’

Ik schrok.

Ze greep mijn arm.

‘Er is nog iets wat je moet weten.’

‘Nu niet!’

‘Het gaat over Sienna.’

Ik draaide me naar haar toe.

‘Wat?’

Haar ogen vulden zich met tranen.

‘Het kind dat ze draagt…’

Een tweede klap deed de deur trillen.

Isabel fluisterde:

‘Grant is niet de biologische vader.’

Ik verstijfde.

‘Wat zeg je?’

‘Ik heb de medische documenten gezien. Sienna wist het vanaf het begin. Grant ook.’

Ik probeerde de informatie te verwerken.

‘Waarom zou hij dan doen alsof het zijn kind is?’

Isabel keek naar de voordeur.

‘Omdat hij het kind nodig heeft om de erfenis van onze moeder in handen te krijgen.’