Voordat ik kon reageren, ging mijn telefoon.

Michael.

Ik nam onmiddellijk op.

‘Michael, waar ben je?’

Zijn stem klonk gejaagd.

‘Clara, luister goed. Ga onmiddellijk weg bij dat adres.’

‘Grant staat voor de deur.’

‘Dat weet ik.’

Ik keek naar Isabel.

‘Hoe weet jij dat?’

Michael antwoordde:

‘Omdat we zojuist een melding hebben ontvangen dat jouw auto is gevolgd vanaf je huis. En Clara… er is iets veel ergers gebeurd.’

‘Wat?’

‘De politie heeft een lichaam gevonden.’

Ik voelde mijn knieën slap worden.

‘Welk lichaam?’

Michael zweeg een seconde.

Toen zei hij:

‘De arts die in de documenten van Isabel wordt genoemd. Malcolm Reeves.’

Isabel liet haar tas vallen.

Haar gezicht werd wit.

‘Nee,’ fluisterde ze.

Ik keek naar haar.

‘Ken je hem?’

Ze knikte langzaam.

‘Ik heb hem gisteren nog gesproken.’

Michael vervolgde aan de andere kant van de lijn:

‘En de politie heeft een briefje gevonden in zijn auto. Met jouw naam erop.’

Mijn bloed stolde.

‘Mijn naam?’

‘Ja. Clara, ze willen je spreken.’

Op dat moment hoorde ik het geluid van een sleutel in het slot.

Isabel keek naar de deur.

Grant had een sleutel.

Hij had blijkbaar nooit opgehouden toegang te hebben tot dit appartement.

‘We moeten nu gaan,’ fluisterde ze.

Maar voordat we de achterdeur konden bereiken, vloog de voordeur open.

Grant stond in de deuropening.

Zijn gezicht was rood van woede.

Achter hem stonden twee mannen.

Hij keek eerst naar Isabel.

Toen naar mij.

En daarna naar de envelop die half uit haar tas stak.

Zijn uitdrukking veranderde onmiddellijk.

‘Geef me dat.’

Isabel deed een stap achteruit.

‘Nee.’

Grant glimlachte.

Het was dezelfde glimlach waarmee hij jarenlang mensen had gerustgesteld voordat hij hun vertrouwen misbruikte.

‘Isabel, lieverd. Je weet niet wat je doet.’

‘Ik weet precies wat je hebt gedaan.’

Hij keek naar mij.

‘Clara, dit is tussen mij en mijn zus. Jij hebt hier niets mee te maken.’

Ik keek hem recht aan.

‘Je hebt me jarenlang voorgelogen. Je hebt mijn geld gestolen. Je hebt geprobeerd mij strafrechtelijk verantwoordelijk te maken voor jouw fraude. En nu verwacht je dat ik vertrek omdat jij dat zegt?’

Zijn glimlach verdween.

‘Je hebt geen idee hoe gevaarlijk dit wordt.’

‘Dat begint me duidelijk te worden.’

Hij stak zijn hand uit.

‘De envelop.’

Isabel drukte haar tas tegen haar borst.

‘Je krijgt hem nooit.’

Grant keek naar de twee mannen achter zich.

‘Pak hem.’

Alles gebeurde tegelijkertijd.

Isabel schreeuwde.

Een van de mannen stapte naar voren.

Ik greep de telefoon steviger vast en riep zo hard mogelijk:

‘Michael! Hij is hier! Bel de politie!’

Grant draaide zich naar mij.

‘Geef die telefoon!’

Hij kwam op me af.

Maar voordat hij me kon bereiken, klonk er een stem vanuit de gang.

‘Politie! Iedereen blijft staan!’

Twee agenten kwamen het appartement binnen.

Achter hen verscheen Michael, buiten adem en met zijn jas half open.

Grant verstijfde.

Een agent greep zijn arm.

‘Richard Harrington?’

Grant keek hem aan.

‘Mijn naam is Grant Harrington.’

‘Dan hebben we een gesprek.’

‘Ik wil mijn advocaat.’

‘Dat kunt u regelen.’

De tweede agent keek naar de mannen achter hem.

‘Handen zichtbaar. Nu.’

Grant draaide zich nog één keer naar mij.

Zijn ogen waren gevuld met haat.

‘Je denkt dat dit voorbij is, Clara?’

Ik keek naar hem.

‘Nee.’

Ik pakte Isabels tas van de vloer.

‘Ik denk dat het eindelijk begonnen is.’

Drie dagen later werd Sienna Vale gearresteerd.

Niet vanwege haar relatie met Grant.

Niet vanwege de baby.

Maar vanwege een reeks financiële transacties en documenten die tijdens het onderzoek waren ontdekt.

De politie vond berichten waarin ze met Grant sprak over de erfenis van zijn moeder.

Ze vond ook een reeks e-mails waarin ze besprak hoe ze mij uit het bedrijf konden verwijderen.

Maar het ergste kwam pas later.

Sienna had niet alleen geweten dat Grant getrouwd was.

Ze had geholpen om mijn handtekening te vervalsen.

Ze had zelfs mijn digitale beveiligingsgegevens gebruikt om de overboekingen te autoriseren.

Toen Michael mij de documenten liet zien, voelde ik geen woede meer.

Alleen vermoeidheid.

‘Waarom?’ vroeg ik.

Michael legde zijn pen neer.

‘Omdat ze dacht dat Grant haar uiteindelijk alles zou geven.’

‘En geloofde ze dat?’

Hij keek mij aan.

‘Ze geloofde wat hij haar vertelde.’

Ik keek naar buiten.

‘Dat is het probleem met Grant. Hij vertelt iedereen precies wat die persoon wil horen.’

Michael knikte.

‘En nu?’

Ik haalde een document uit mijn tas.

Het was mijn verzoek tot echtscheiding.

‘Nu wil ik dat hij nooit meer mijn naam kan gebruiken om zijn leugens te verbergen.’

Zes weken later vond de eerste openbare rechtszitting plaats.

De rechtszaal zat vol journalisten.

Grant kwam binnen in een donker pak, met zijn advocaat naast zich.

Hij zag er verzorgd uit.

Zelfs na alles wat er was gebeurd, probeerde hij nog steeds de indruk te wekken dat hij de controle had.