“Misschien is dat waarom ik je op dezelfde manier wilde behandelen.”

Hij antwoordde niet.

Hij liet zijn blik slechts zakken naar het theekopje dat hij de hele tijd met beide handen had vastgehouden.

Later, toen hij al bij de deur stond, merkte ik dat zijn vingers licht trilden.

Zo trilden mijn handen in het restaurant die avond toen ik voor het eerst tafel negen binnenstapte.

“Weet je waar ik nu het meest bang voor ben?” vroeg Andrej onverwacht.

Ik schudde mijn hoofd ontkennend.

“Dat je op een dag denkt dat je weer iemand moet redden die ervoor heeft gekozen een gevaarlijk leven te leiden.”

Ik had niet verwacht zulke woorden van hem te horen.

Hij keek me recht in de ogen en voegde eraan toe dat hij niet wilde dat mijn moed op een dag de oorzaak van een tragedie zou worden.

Nadat hij weg was, zat ik lange tijd in de keuken en dacht ik na over hoe vreemd mijn kijk op die avond was veranderd.

In het restaurant dacht ik een man te hebben ontmoet die helemaal geen angst kende.

Nu begreep ik dat hij dezelfde angst had gevoeld als ik, maar gewend was het te verbergen achter een kalme uitdrukking.

Ik ben niet meteen weer aan het werk gegaan.

Tijdens mijn eerste paar diensten had ik moeite om dicht bij de voordeur te blijven, en het geluid van een vallend glas deed me gruwelen, zelfs als er helemaal geen gevaar was.

Maar de manager, Ostap, liet de medewerkers niet langer mijn gebrek aan ervaring belachelijk maken, noch eiste hij dat ik de gevolgen van wat ik had meegemaakt zou verbergen.

Op een dag bood hij zelfs zijn excuses aan omdat hij me in de eerste weken veel te vaak overbodig liet voelen.

Ik maakte er geen groot probleem van, maar zijn woorden hielpen me uiteindelijk te geloven dat mijn terugkeer naar het werk mijn eigen beslissing was geweest.

Het onderzoek naar de aanval ging door, en van tijd tot tijd namen politieagenten contact met mij op om details te verduidelijken of om me te informeren over verdere procedurele stappen.

Uit de officiële documenten heb ik geleerd dat de aanvaller een kogelvrij vest droeg en dat zijn acties vooraf waren afgestemd met iemand die ervoor moest zorgen dat tafel negen onbeschermd bleef.

De verklaringen van de bewakers, de camerabeelden en de gegevens van de telefoonverbindingen gaven geleidelijk het beeld van een verraad.

Later bekende Taras zijn rol bij het organiseren van de aanval, en werden de dossiers tegen hem en de gearresteerde dader aan de rechtbank overhandigd.

De zaak liet veel onaangename vragen onbeantwoord, maar één antwoord was volkomen duidelijk: de mensen die het dichtst bij Andrej stonden, waren bereid zijn leven te verkopen.

Enige tijd later, nadat ik weer rustig had kunnen werken voor een hele dienst, verscheen Andrej weer in het restaurant.

Deze keer kwam hij alleen.

Ik zag hem bij de ingang, met een dienblad met lege bekers, en stopte even van verbazing.

Hij merkte me op en glimlachte in plaats van zijn gebruikelijke kille uitdrukking te tonen.

“Is tafel negen vrij?” vroeg hij.

Ik keek naar precies de plek waar niet zo lang geleden gebroken glazen hadden gestaan, een serveerwagen was omgevallen, en een enorme man had geprobeerd ons te doden.

Nu lag er weer een wit tafelkleed, de stoelen netjes op hun plek, en de kristallen glazen weerkaatsten het zachte licht van de kroonluchter.

“Hij is vrij,” antwoordde ik.

Andrej ging naar de tafel, maar ging pas zitten toen ik klaar was met het dekken.

“Wat wilt u bestellen?” vroeg ik, terwijl ik mijn notitieblok opende.

Hij dacht even na.

“Borsjtt.”

“En breng me alsjeblieft een gewoon glas.”

Onwillekeurig moest ik glimlachen.

“Ben je bang dat ik weer een kristallen glas breek?”

Andrej keek me zo serieus aan dat ik bijna spijt kreeg van mijn grap.

“Nee, Lilia.”

“Ik wil gewoon niet dat je bang bent om een fout te maken in mijn bijzijn.”

Zwijgend schreef ik de bestelling op en voelde mijn hart onverwacht warm worden.

Dit betekende niet dat Andrej plotseling een ander persoon was geworden of dat alle gevaren van zijn leven achter hem lagen.

Hij was nog steeds een man met een bezoedelde reputatie, een ingewikkeld verleden en beslissingen waarvoor hij zelf verantwoordelijkheid moest nemen.

Maar die avond verdween er iets tussen ons dat ik eerder niet eens had kunnen benoemen.

De angst die me deed opkijken alsof hij superieur was aan mij.

Nu zag ik geen almachtige baas, een mysterieuze miljonair en een knappe man die niet teleurgesteld werd, maar een man die verraad had meegemaakt.

En blijkbaar zag hij in mij voor het eerst niet langer de verlegen serveerster die bang was een glas te breken, maar een vrouw die haar eigen beslissingen kon nemen.