“LILIA, LINKS!”

“HIJ STAAT OP HET PUNT EEN TWEEDE MES TEVOORSCHIJN TE HALEN!”

Ik draaide mijn hoofd en zag dat de linkerhand van de moordenaar daadwerkelijk onder zijn jas was gegleden.

Een kort opvouwbaar mes kwam uit zijn mouw, dat hij in een omgekeerde greep hield en waarmee hij me van opzij wilde raken terwijl ik mezelf verdedigde tegen het lange mes.

Ik realiseerde me dat mijn vader me nooit had voorbereid op een ontmoeting met een mens die twee zwaarden tegelijk kon gebruiken.

Alles wat hij me had geleerd, kwam neer op één ding: ik kon de vijand niet zo dichtbij laten komen dat hij er misbruik van kon maken.

Daarom heb ik niet eens geprobeerd de tweede aanval af te weren.

Ik ging dieper op mijn knieën, duwde de auto diagonaal vooruit met al mijn kracht en voelde het zware metalen frame tegen de benen van de reus botsen.

Hij probeerde het obstakel te ontwijken, maar een van de wielen bleef haken in de stoel en de auto draaide plotseling om hem heen.

De man verplaatste zijn gewicht naar voren om zijn evenwicht te bewaren, maar zijn rechterbeen zat vast tussen de auto en de omgekeerde stoel.

Even verloor hij daadwerkelijk zijn evenwicht.

Dat was genoeg om het tweede mes te ontwijken.

Maar het was verre van genoeg om hem tegen te houden.

De moordenaar brulde, raakte de auto met zijn knie en liet hem bijna omvallen, waardoor ik weer moest terugtrekken.

Ik struikelde over de rand van de tapijtloper en viel op één knie, waardoor de metalen kap die met een oorverdovend geklink over de vloer rolde, losliet.

Nu was er bijna niets meer tussen mij en de reus.

Hij hief zijn arm met het lange mes.

En toen sprong Andrei op hem.

Tot nu toe was hij aan tafel blijven zitten, maar nu sprong hij over een omgevallen stoel en ramde met volle kracht zijn schouder tegen het lichaam van de aanvaller.

Der Unterschied in Größe und Gewicht war gewaltig, weshalb Andrej ihn nicht zu Boden werfen konnte, doch der Aufprall zwang den Mann, sich für einen Augenblick zur Seite zu drehen.

Der Riese stieß Andrej so heftig von sich, dass dieser gegen einen benachbarten Tisch prallte und zu Boden fiel, wobei er die Tischdecke mitsamt dem Geschirr herunterriss.

Ich hörte sein schmerzerfülltes Stöhnen und hatte das Gefühl, als würde etwas in mir zerreißen.

Der Mörder kam erneut auf mich zu.

Doch jetzt zog er sein rechtes Bein nach dem Zusammenstoß mit dem Wagen deutlich hinter sich her.

Ich wartete nicht, bis er näher kam.

Ik greep de rand van het tafelkleed van de naastgelegen tafel en rukte het heftig naar me toe, zodat glazen en borden vlak voor zijn voeten op de grond vielen.

Dat kon een man die een schot in de borst had overleefd niet tegenhouden, maar het dwong hem zijn pas te veranderen en het gebroken tuig te ontwijken.

Andrej maakte gebruik van deze korte vertraging.

Hij stond op van de grond, pakte een zware stoel bij de rugleuning en duwde die tussen de benen van de moordenaar, terwijl hij tegelijkertijd achteruit deinsde om niet geraakt te worden.

De reus probeerde over de stoel te stappen, maar zijn gewonde been faalde opnieuw en hij viel op één knie.

Het lange mes viel uit zijn hand en gleed over de marmeren vloer.

Ik rende naar het pistool, maar pakte het niet op, maar duwde het gewoon met mijn voet onder het dichtstbijzijnde kastje zodat de moordenaar het niet meteen kon pakken.

Hij hield het tweede zwaard nog steeds in zijn linkerhand.

Toen de reus probeerde op te staan, wierp Andrei zich van opzij op hem en hield de gewapende arm zo ver mogelijk van hem vandaan.

Ik pakte de metalen kar die naast ons lag en schoof hem dichter naar de aanvaller om zijn bewegingsvrijheid te beperken.

De man worstelde wanhopig, maar zijn gewonde been hinderde hem, en de smalle ruimte tussen de tafels liet hem niet toe zijn hele lichaamsgewicht te gebruiken.

Op dat moment kwam een restaurantmedewerker, die eerder de politie had gebeld, achter de bar aanrennen en hielp Andrey zijn arm vast te houden met het mes.

Een van de verborgen bewakers waagde zich eindelijk uit zijn dekking.

Toen hij zag dat de moordenaar al op de grond lag, rende hij naar hen toe, sloeg het korte mes uit zijn hand en hielp de man vast te houden tot de politie arriveerde.

Ik stond erbij, probeerde op adem te komen en kon niet geloven dat ik nog leefde.

Mijn handen trilden zo erg dat ik het haar dat uit mijn kapsel was gegleden niet eens kon verzetten.

Andrey hief zijn hoofd en keek me aan.

Er was niets meer over van zijn vroegere kille zelfverzekerdheid op zijn gezicht.