Ik bleef op afstand.

‘Evelyn?’

Ze glimlachte.

‘Je hebt mijn ogen.’

Ik voelde onmiddellijk afkeer.

‘U hebt mijn man naar mij toegestuurd.’

Haar glimlach verdween.

‘Ik heb Grant naar je toe gestuurd, ja.’

Victoria stapte naast me.

‘Dan kunt u dat hier uitleggen.’

Evelyn keek haar aan.

‘En u bent?’

‘Victoria Hayes. Juridisch adviseur van mevrouw Whitmore.’

‘Natuurlijk.’

Ze gebaarde naar binnen.

‘Kom binnen. Het is koud.’

Ik bleef staan.

‘Eerst antwoord.’

Evelyn keek me aan.

‘Grant moest met je trouwen om toegang te krijgen tot de aandelen. Dat was het plan.’

‘Waarom?’

‘Omdat je vader de aandelen onrechtmatig aan je moeder had overgedragen.’

‘Dat is niet waar.’

‘Dat denk jij.’

Ze haalde een envelop uit haar jas.

‘Hierin zit de originele overeenkomst.’

Victoria stak haar hand uit.

‘Mag ik die zien?’

Evelyn gaf haar de envelop.

Victoria controleerde de documenten.

‘Dit is een kopie.’

Evelyn glimlachte.

‘De originele versie ligt ergens anders.’

‘Waar?’

Evelyn keek naar mij.

‘Op een plek waar je vader hem heeft verborgen.’

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

‘Waar?’

‘Onder het huisje van je grootmoeder.’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Daar is al gezocht.’

‘Niet diep genoeg.’

Ze stapte dichterbij.

‘Je vader heeft een ruimte laten bouwen onder de fundering. Alleen hij, je moeder en ik wisten ervan.’

Ik keek naar Victoria.

Ze fronste.

‘Waarom vertelt u ons dit nu?’

Evelyn keek naar de donkere ramen.

‘Omdat Grant van plan is het hele bedrijf te verkopen.’

‘Dat kan hij niet.’

‘Hij heeft een koper.’

‘Wie?’

Ze antwoordde niet meteen.

Toen zei ze:

‘Een buitenlandse investeringsgroep.’

Victoria werd bleek.

‘Welke groep?’

Evelyn glimlachte.

‘Blackridge Capital.’

Ik kende die naam.

Iedereen in de hotelwereld kende die naam.

Blackridge kocht noodlijdende hotelketens op, verkocht de vastgoedportefeuille en liet de exploitatiebedrijven achter met enorme schulden.

Mijn vader had jarenlang geweigerd met hen zaken te doen.

‘Hoeveel bieden ze?’ vroeg Victoria.

‘Twee miljard.’

Ik voelde mijn adem stokken.

‘Dat is onmogelijk.’

Evelyn keek me aan.

‘Niet als ze de aandelen krijgen.’

‘Waarom zou u dat toestaan?’

Haar glimlach werd koud.

‘Omdat ik mijn deel wil.’

‘U wilt het bedrijf verkopen.’

‘Ik wil krijgen wat mij toekomt.’

‘En wat gebeurt er met de werknemers?’

Ze haalde haar schouders op.

‘Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.’

Ik keek haar aan.

‘Dan bent u precies zoals Grant.’

Ze glimlachte.

‘Dat is mijn zoon.’

Victoria vroeg om de documenten.

Evelyn weigerde.

Ze zei dat we eerst moesten bewijzen dat we bereid waren een deal te sluiten.

‘Ik verkoop mijn aandelen niet,’ zei ik.

‘Dan verlies je alles.’

‘Dat zullen we zien.’

Evelyn boog zich naar me toe.

‘Je denkt dat je sterk bent omdat je geld hebt. Omdat je advocaten hebt. Omdat mensen opstaan wanneer je een kamer binnenkomt.’

Ik bleef haar aankijken.

‘Ik denk dat ik sterk ben omdat ik niet langer doe wat u zegt.’

Ze lachte zacht.

‘Je moeder zei precies hetzelfde.’

‘En wat gebeurde er met haar?’

Evelyn’s gezicht veranderde.

Voor het eerst leek ze niet meer zeker van zichzelf.

‘Ze maakte een fout.’

‘Welke?’

‘Ze koos je vader.’

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

‘Was u verliefd op hem?’

Evelyn keek naar de grond.

‘Nee.’

‘Waarom haatte u hem dan zo?’

Ze hief haar hoofd.

‘Omdat hij alles kreeg.’

Ik begreep het.

De aandelen.

Het bedrijf.

De liefde van mijn moeder.

De erkenning van de familie.

Evelyn had niet alleen geld verloren.

Ze had het gevoel dat haar hele leven was afgenomen.

‘U heeft Grant gebruikt om wraak te nemen.’

‘Ik heb hem een toekomst gegeven.’

‘U heeft hem geleerd om mensen te bedriegen.’

‘Ik heb hem geleerd om niet zwak te zijn.’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Dat is niet hetzelfde.’

Evelyn keek naar Victoria.

‘Ik denk dat we klaar zijn.’

Victoria stond op.

‘Zonder documenten kunnen we niet verder.’

Evelyn glimlachte.

‘Dan zal ik u iets anders geven.’

Ze pakte een tweede envelop.

En schoof die naar mij toe.

‘Je moeder heeft je nooit verteld waarom je vader werkelijk is gestorven.’

Ik keek naar de envelop.

‘Mijn vader is overleden aan een hartaanval.’

Evelyn schudde haar hoofd.

‘Dat is wat er op de overlijdensakte staat.’

Ik opende de envelop.

Er zat een medisch rapport in.

Een ziekenhuisverslag.

Een toxicologisch onderzoek.

En een brief van een arts.

Mijn handen begonnen te trillen.

De conclusie was kort.

Er waren sporen gevonden van een zeldzame stof die in combinatie met zijn medicatie een dodelijke hartritmestoornis kon veroorzaken.

Ik keek op.

‘Wie heeft dit gedaan?’

Evelyn zei niets.

Victoria nam het rapport van me over.

‘Waar heeft u dit vandaan?’

Evelyn keek me recht aan.

‘Van je moeder.’

Ik reed rechtstreeks naar het ziekenhuis.

Victoria had het medische rapport meegenomen voor onderzoek. Ik kon niet wachten.

Mijn moeder lag wakker toen ik haar kamer binnenkwam.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

Ik legde het rapport op haar bed.