Ik zat aan het andere uiteinde van de tafel.

Mijn moeder lag nog steeds in het ziekenhuis. De arts had gezegd dat haar operatie goed was verlopen, maar dat de eerste vierentwintig uur cruciaal zouden zijn. Ik had haar die ochtend nog niet gezien. Ik had de nacht doorgebracht met mijn advocaat, de financiële afdeling en twee beveiligingsmedewerkers die de livestream van Sloane hadden veiliggesteld.

Toch was ik hier.

Niet omdat ik me goed voelde.

Niet omdat ik niet bang was.

Maar omdat Grant erop rekende dat ik thuis zou blijven, huilend naast het ziekenhuisbed, terwijl hij mijn bedrijf van me afpakte.

Ik zou hem die voldoening niet geven.

‘Waar is mijn vrouw?’ vroeg Grant plotseling.

Victoria keek naar mij.

‘Uw vrouw is hier.’

Grant draaide zich om.

Toen hij me zag, verdween de kleur uit zijn gezicht.

Ik droeg een eenvoudige zwarte jurk, mijn vaders oude horloge en geen sieraden. Ik had mijn haar vastgebonden en mijn telefoon op stil gezet.

Hij keek naar me alsof hij een geest zag.

‘Je zou bij je moeder blijven.’

‘Dat ben ik ook.’

‘Je hebt geen idee wat je doet.’

‘Dat zullen we straks vaststellen.’

Eleanor legde haar hand op Grants arm.

‘Rustig, jongen. Laat haar maar praten. Ze is duidelijk niet in staat om rationeel te denken.’

Ik keek haar aan.

‘U bent vanochtend opvallend vroeg gekomen.’

‘Ik ben bestuurslid.’

‘Nee,’ zei ik. ‘U bent de moeder van mijn man. Dat is iets anders.’

Haar glimlach verdween.

Victoria opende de eerste zwarte map.

‘Laten we beginnen.’

De eerste documenten waren eenvoudig.

Een overzicht van de betalingen die Grant in de afgelopen elf maanden had laten uitvoeren via de zakelijke rekeningen van Whitmore Hospitality.

Hotelkamers in Parijs.

Een privévlucht naar Monaco.

Een suite in een resort op de Bahama’s.

Sieraden.

Kleding.

Een luxe auto.

Een appartement dat op naam stond van een vennootschap waarvan Sloane Barrett de enige bestuurder was.

Bij elke betaling stond een code.

Bij elke code stond een handtekening.

En bij vrijwel elke handtekening stond Grants naam.

‘Dit zijn representatiekosten,’ zei hij.

Victoria schoof een document naar hem toe.

‘Een diamanten armband van achtentwintigduizend dollar?’

‘Een relatiegeschenk.’

‘Voor wie?’

‘Een zakenrelatie.’

‘Sloane Barrett?’

Grant zweeg.

Victoria legde een tweede document neer.

‘De oorbellen?’

‘Ook een relatiegeschenk.’

‘De designerhakken?’

‘Een foutieve boeking.’

‘De zilveren jurk?’

Grant keek geïrriteerd.

‘Moet ik werkelijk iedere aankoop uitleggen?’

‘Ja,’ zei ik.

Hij keek naar mij.

‘Jij hebt hier niets mee te maken.’

Er viel een stilte.

Ik leunde achterover.

‘Dat is interessant. Want ik ben de meerderheidseigenaar van het bedrijf.’

‘Je weet wat ik bedoel.’

‘Nee, Grant. Ik denk dat je heel duidelijk bent geweest.’

Eleanor boog zich naar voren.

‘Mijn zoon heeft jarenlang zijn leven aan dit bedrijf gewijd. Hij heeft klanten binnengebracht, contracten onderhandeld en de uitbreiding geleid. Het is belachelijk om hem nu als een dief neer te zetten omdat hij enkele privé-uitgaven heeft gedaan.’

‘Enkele?’ vroeg Victoria.

Ze haalde een tweede map tevoorschijn.

‘We hebben nog niet eens de transacties van de afgelopen drie maanden besproken.’

Grant keek naar zijn moeder.

Voor het eerst zag ik twijfel in haar ogen.

‘Welke transacties?’ vroeg hij.

Victoria sloeg de map open.

‘Er zijn zeven betalingen gedaan aan een adviesbureau genaamd Barrett Strategic Consulting. Het bedrijf is geregistreerd op naam van Sloane Barrett.’

‘Dat is een externe consultant,’ zei Grant onmiddellijk.

‘Een consultant die geen personeel heeft, geen kantoor en geen aantoonbare zakelijke dienstverlening.’

‘Ze heeft ons geholpen met marketing.’

‘Kunt u de geleverde rapporten tonen?’

Grant zweeg.

‘De facturen zijn door u goedgekeurd,’ vervolgde Victoria. ‘En het geld is vervolgens overgemaakt naar een rekening in het buitenland.’

Eleanor werd rechtop.

‘Dit is absurd.’

‘Dat zullen we laten onderzoeken.’

‘U beschuldigt mijn zoon van fraude?’

Victoria keek haar aan.

‘Ik beschuldig niemand. Ik presenteer documenten.’

Toen schoof ze een foto over de tafel.

Het was een afbeelding uit de livestream.

Sloane stond in mijn slaapkamer, met mijn zijden kamerjas aan. Ze hield mijn black card omhoog en glimlachte naar de camera.

Grant stond achter haar.

Op de achtergrond was de privécollectie van mijn vader zichtbaar.

Eleanor staarde naar de foto.

‘Wat moet dit voorstellen?’

‘Een openbare uitzending waarin mevrouw Barrett verklaart dat zij toegang heeft tot de persoonlijke bezittingen en betaalmiddelen van de controlerende aandeelhouder,’ zei Victoria.

‘Ze maakte een grap.’

‘Een grap van honderdduizend dollar?’

Grant sloeg met zijn hand op tafel.

‘Genoeg!’

Iedereen keek naar hem.

Hij haalde diep adem.

‘Ik heb misschien een paar uitgaven verkeerd verwerkt. Dat geef ik toe. Maar dit is geen reden om een bestuurder te verwijderen. Zeker niet op een dag waarop mijn vrouw emotioneel niet stabiel is.’

Daar was het weer.

Dezelfde woorden.

Dezelfde beschuldiging.

Hij had ze de vorige avond gebruikt toen hij me belde vanuit de lobby.

Ik keek naar Victoria.