Hij zei iets.
Chloe schudde haar hoofd.
Daarna wees Sterling naar mijn buik.
Ik verstijfde.
‘Wat zei hij?’
Daniel zette het geluid harder.
De stem van Sterling klonk duidelijk.
‘Ze moet gewoon uit de weg. We hebben geen tijd voor dit soort problemen.’
Toen hoorde ik een tweede stem.
Een man die vlak achter hem stond.
‘Wat als ze weigert?’
Sterling antwoordde zonder aarzeling.
‘Dan zorg ik dat ze het niet nog een keer doet.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Daniel stopte de video.
‘Er is nog een opname.’
Hij opende een tweede bestand.
Dit keer was de camera gericht op de gang bij de cockpit.
Sterling stond daar vlak voor het opstijgen met zijn telefoon aan zijn oor.
Zijn stem was zachter, maar verstaanbaar.
‘Het document moet vandaag getekend worden. Ik wil dat Vertex vóór maandag onder controle staat.’
Hij luisterde.
Toen zei hij:
‘Nee. Maya mag geen reden hebben om terug te komen.’
Ik voelde mijn hart in mijn keel bonzen.
Daniel keek mij aan.
‘Dat is waarom we denken dat het incident aan boord mogelijk geen op zichzelf staande gebeurtenis was.’
Rebecca sloot haar laptop.
‘We zullen dit zorgvuldig onderzoeken. Maar voorlopig is het belangrijk dat u rust.’
Ik keek naar de foto van Sophie.
Daarna naar de documenten.
Toen naar Daniel.
‘Ik wil één ding weten.’
‘Vraag maar.’
‘Waarom ben jij werkelijk op die vlucht geweest?’
Hij zweeg.
Voor het eerst sinds ik hem had ontmoet, leek hij niet onmiddellijk een antwoord te hebben.
Hij keek naar Rebecca.
Zij knikte langzaam.
Daniel haalde een envelop uit zijn binnenzak.
‘Ik was op weg naar Los Angeles om een ontmoeting met de raad van bestuur van Vertex bij te wonen.’
Ik staarde hem aan.
‘Waarom?’
Hij legde de envelop op mijn bed.
‘Mijn bedrijf is de grootste aandeelhouder van Vertex buiten de oprichtersgroep.’
Ik keek naar hem.
‘Welk bedrijf?’
Hij antwoordde rustig.
‘Hayes Capital.’
Ik voelde mijn adem wegvallen.
Hayes Capital.
De investeringsmaatschappij die de afgelopen maanden verschillende grote technologiebedrijven had overgenomen.
De onderneming die al wekenlang als mogelijke concurrent van Sterling Global werd genoemd.
De onderneming waarvan de naam op iedere financiële nieuwssite stond.
Ik keek naar de man in de hoodie.
‘Jij bent Daniel Hayes?’
Hij knikte.
‘Ja.’
‘De miljardair?’
Hij glimlachte vermoeid.
‘Dat is wat de kranten zeggen.’
Ik keek naar de envelop.
‘Waarom heb je me dat niet eerder verteld?’
‘Omdat ik niet wilde dat je dacht dat ik je hielp vanwege je positie.’
Hij keek even naar mijn buik.
‘Ik hielp je omdat je hulp nodig had.’
Ik zweeg.
Toen vroeg ik:
‘En wat wil je nu van mij?’
Daniel schoof de envelop dichterbij.
‘Ik wil dat je jouw bedrijf terugneemt voordat Richard Sterling het vernietigt.’
Ik keek naar het document in de envelop.
Het was een formeel voorstel voor een buitengewone aandeelhoudersvergadering.
Maar onderaan stond een clausule die mijn aandacht trok.
Een clausule over de oorspronkelijke eigendomsrechten van Vertex.
Ik las de tekst tweemaal.
Toen keek ik langzaam op.
‘Daniel…’
‘Ja?’
‘Als deze clausule nog steeds geldig is, kan Jonathan mijn aandelen niet overdragen.’
Rebecca glimlachte.
‘Precies.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
‘En als de raad van bestuur toch probeert te stemmen?’
Daniel keek mij recht aan.
‘Dan zullen ze ontdekken dat jij niet de enige bent die zeggenschap heeft over de toekomst van Vertex.’
Hij stond op en liep naar het raam.
Buiten begon de zon langzaam boven Los Angeles op te komen.
‘Richard Sterling dacht dat hij vandaag een zwangere vrouw uit haar stoel kon schoppen en daarna gewoon zijn miljardendeal kon ondertekenen.’
Hij draaide zich om.
‘Maar hij heeft één fout gemaakt.’
‘Welke?’
Daniel keek naar mij.
‘Hij heeft nooit onderzocht wie er werkelijk achter Vertex stond.’
Ik keek opnieuw naar de documenten.
En plotseling herinnerde ik me iets.
Een vergadering van vier jaar geleden.
Een oude overeenkomst.
Een handtekening die ik bijna vergeten was.
Een clausule die mijn moeder had laten opnemen voordat ze stierf.
Ik pakte mijn telefoon.
‘Rebecca, ik wil dat je iets controleert.’
‘Wat?’
Ik noemde de naam van een stichting.
Een stichting die mijn moeder had opgericht toen ik nog maar twintig was.
Rebecca begon onmiddellijk te typen.
Toen haar ogen over het scherm gleden, verdween haar glimlach.
Ze keek naar Daniel.
Daarna weer naar mij.
‘Dit kan niet.’
‘Wat?’
Ze draaide de laptop naar ons toe.
Op het scherm stond een oud juridisch document.
De stichting bezat geen klein aandelenpakket.
Ze bezat het controlerende stemrecht van Vertex.
En de enige persoon die bevoegd was om dat stemrecht namens de stichting uit te oefenen, was…
Maya Bennett.
Ik staarde naar het scherm.
Mijn moeder had mij nooit verteld hoe groot haar bescherming werkelijk was.
Maar ze had iets voorzien.
Ze had iets achtergelaten.
