Ik voelde mijn vingers koud worden.

Een tweede bericht volgde.

Denk aan je ongeboren kind.

Ik staarde naar die woorden.

Toen maakte ik een screenshot.

Ik stuurde hem naar Daniel.

Zijn antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.

Raak niets aan. Verwijder niets. Ik kom eraan.

Daniel arriveerde twintig minuten later.

Hij kwam niet alleen.

Een vrouw met donker haar en een leren aktetas liep achter hem aan.

‘Dit is advocaat Rebecca Morgan,’ zei hij. ‘Ze vertegenwoordigt onze groep bij de lopende onderzoeken.’

Rebecca gaf me een vriendelijke knik.

‘Mevrouw Bennett. Ik heb uw situatie gevolgd.’

Ze ging zitten en legde haar aktetas op tafel.

‘Ik wil u eerst iets vragen. Heeft iemand van Vertex u de afgelopen dagen benaderd over een stemming van de aandeelhouders?’

Ik fronste.

‘Ja. Jonathan.’

‘Wat heeft hij gezegd?’

‘Dat we volgende week een buitengewone vergadering zouden houden. Hij wilde dat ik de overnamevoorwaarden zou goedkeuren.’

Rebecca wisselde een blik met Daniel.

‘Heeft u iets ondertekend?’

‘Nee.’

‘Heeft u een volmacht afgegeven?’

‘Nee.’

Rebecca haalde diep adem.

‘Dan is er mogelijk nog tijd.’

‘Waarvoor?’

Ze draaide haar laptop naar mij toe.

Op het scherm stond een document.

Een bestuursbesluit.

Mijn ogen gleden over de tekst.

Het document verklaarde dat ik wegens medische omstandigheden tijdelijk niet in staat was mijn functie als vicevoorzitter uit te oefenen.

Daaronder stond een voorstel om mijn stemrecht gedurende die periode over te dragen aan Jonathan Pierce.

Ik las het nogmaals.

‘Dit is vervalst.’

‘Dat vermoeden wij ook,’ zei Rebecca.

Ik voelde woede opkomen.

‘Ik heb nooit toestemming gegeven.’

‘Dat is precies waarom we het document onderzoeken.’

Daniel leunde achterover.

‘En er is nog iets.’

Ik keek hem aan.

‘Wat nu weer?’

Hij legde een foto op mijn bed.

Het was een foto van Jonathan Pierce.

Hij stond voor een restaurant in Manhattan.

Naast hem stond Richard Sterling.

Maar het was niet de foto zelf die mij schokte.

Het was de derde persoon op de achtergrond.

Een vrouw met lang zwart haar.

Ik herkende haar onmiddellijk.

Sophie.

Mijn persoonlijke assistente.

De vrouw die mijn agenda beheerde.

De vrouw die wist wanneer ik thuis was, wanneer ik naar afspraken ging en welke documenten ik meenam.

De vrouw die mij drie dagen eerder nog had gevraagd hoe het met mijn zwangerschap ging.

Ik keek naar Daniel.

‘Wat doet zij daar?’

Rebecca antwoordde voorzichtig.

‘We vermoeden dat zij informatie heeft doorgespeeld aan Sterling Global.’

Mijn keel werd droog.

‘Dat kan niet.’

Daniel schoof nog een foto naar voren.

Dit keer was het een screenshot van een e-mail.

De afzender was Sophie.

De ontvanger was Jonathan Pierce.

Onderwerp: Maya’s medische situatie en geplande afwezigheid.

Ik begon te lezen.

De eerste regels waren zakelijk.

Daarna zag ik een zin die mijn bloed deed bevriezen.

Als de zwangerschap haar tijdelijk uitschakelt, kunnen we de stemming versnellen. Ze zal niet in staat zijn om persoonlijk aanwezig te zijn.

Ik liet het document zakken.

Mijn handen trilden.

‘Ze wist dat ik zwanger was.’

Rebecca knikte.

‘Ja.’

‘Ze wist dat ik naar New York vloog.’

‘Ja.’

‘En ze wist dat Sterling op die vlucht zat?’

Daniel keek naar mij.

‘Dat proberen we nog vast te stellen.’

Ik keek opnieuw naar de foto.

Sophie lachte.

Ze stond naast de man die mij had laten schoppen terwijl mijn ongeboren zoon in mijn buik zat.

Ik voelde iets breken.

Niet mijn vertrouwen.

Dat was al verdwenen.

Het was iets anders.

Het laatste beetje naïviteit dat ik nog had over de mensen met wie ik dagelijks werkte.

‘Ik wil terug naar Vertex,’ zei ik.

Rebecca schudde onmiddellijk haar hoofd.

‘Dat is uitgesloten.’

‘Ik ben de vicevoorzitter.’

‘En u bent zeven maanden zwanger, u bent slachtoffer geworden van fysiek geweld en u wordt medisch geobserveerd.’

‘Ik kan niet toestaan dat ze mijn bedrijf stelen.’

Daniel boog zich naar voren.

‘Maya, luister naar me. Je hoeft vandaag nergens heen.’

‘En als Jonathan de vergadering vervroegt?’

‘Dan zorgen wij dat hij dat niet kan.’

‘Hoe?’

Daniel keek naar Rebecca.

Zij haalde een document uit haar tas.

‘Door de aandeelhouders te informeren dat er aanwijzingen zijn voor fraude, belangenverstrengeling en vervalsing van bestuursdocumenten.’

Ik keek naar haar.

‘En als ze me niet geloven?’

Rebecca glimlachte voor het eerst.

‘Dan laten we ze de beelden zien.’

‘Welke beelden?’

Daniel haalde zijn telefoon tevoorschijn.

‘De beelden van vlucht 402.’

Ik begreep het niet.

‘Die heeft iedereen al gezien.’

‘Niet allemaal.’

Hij opende een video.

De opname kwam van een beveiligingscamera in de cabine, maar de hoek was anders dan die van de telefoons van de passagiers.

Ik zag mezelf in stoel 2A.

Ik zag Sterling naast mijn rij staan.

Ik zag hoe ik mijn tas op mijn schoot tilde.

En toen zag ik iets wat ik op dat moment zelf niet had opgemerkt.

Voordat Sterling mij schopte, had hij zich naar Chloe gebogen.