Mijn eerste reactie was ongeloof.
Mijn tweede was angst.
Mijn derde was woede.
Ik belde onmiddellijk Daniel.
Hij nam na twee keer overgaan op.
‘Harper? Is er iets gebeurd?’
Ik las het bericht voor.
Hij zweeg even.
‘Stuur me het nummer.’
‘Denkt u dat het echt is?’
‘Dat weet ik niet. Maar we gaan dit niet onbeveiligd onderzoeken.’
Ik keek naar de foto van mijn ouders.
Mijn vader had me altijd verteld dat mijn moeder tijdens een reis naar het buitenland was overleden. Er was nooit een lichaam geweest dat ik me kon herinneren. Alleen een begrafenis met een gesloten kist en een familie die weigerde over de details te praten.
Ik had nooit vragen gesteld.
Omdat ik mijn vader vertrouwde.
En omdat ik Landon later had leren vertrouwen.
Twee mannen.
Twee leugens.
En misschien één vrouw die al die jaren op mij had gewacht.
Ik pakte de sleutel met de naam Evelyn erop.
Morgen zou ik ontdekken waarom mijn vader hem had bewaard.
En waarom mijn man zo bang was voor een vrouw die volgens iedereen al meer dan twintig jaar dood was.
Maar één ding wist ik zeker.
Als mijn moeder werkelijk leefde, zou ik haar niet vragen waarom ze me had verlaten.
Ik zou haar eerst vragen wie er allemaal hadden geholpen om mij te laten geloven dat ik haar kwijt was.
En daarna zou ik ervoor zorgen dat niemand in de familie Hayes ooit nog de kans kreeg om mijn leven te bepalen.
