‘Dat is niet belangrijk.’
‘Wie heeft die gestuurd?’
‘Een voormalige medewerkster.’
Hij vloekte zachtjes.
‘Die vrouw heeft niets te maken met ons huwelijk.’
‘Dan kun je me vast vertellen waarom je zaken bespreekt met iemand die probeert mijn erfenis in handen te krijgen.’
Liam werd stil.
Ik boog iets naar voren.
‘Ik wil een antwoord.’
Hij wreef over zijn kaak.
‘Richard heeft mij geholpen.’
‘Waarmee?’
‘Met een investering.’
‘Welke investering?’
‘Een privéproject.’
Ik lachte bitter.
‘Je kunt dus wel tegen mij liegen, maar niet eens een goede leugen verzinnen.’
Hij sloeg met zijn hand op tafel.
‘Genoeg, Emily! Je begrijpt niet hoe ingewikkeld mijn situatie is!’
‘Leg het dan uit.’
Hij keek mij aan.
Toen zei hij iets wat mijn bloed deed bevriezen.
‘Ik heb geld nodig.’
‘Hoeveel?’
Hij zweeg.
‘Hoeveel, Liam?’
‘Vier miljoen.’
Ik staarde hem aan.
‘Vier miljoen dollar?’
Hij knikte.
‘En als ik dat geld niet krijg?’
Zijn blik gleed naar de trap.
‘Dan verlies ik alles.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Wat bedoel je daarmee?’
Hij boog naar voren.
‘Emily, ik heb een paar verkeerde beslissingen genomen. Richard heeft me beloofd dat hij alles zou oplossen. Maar nu wil hij zijn geld terug.’
‘En daarom wil je scheiden en met Vanessa trouwen?’
Hij keek mij aan.
‘Vanessa heeft connecties.’
Ik begreep het eindelijk.
Vanessa was geen vrouw op wie hij toevallig verliefd was geworden.
Ze was onderdeel van een plan.
‘Je wilde mij verlaten zodra je mijn geld niet meer nodig had.’
‘Dat is niet waar.’
‘Dan waarom zei je dat je met haar zou trouwen?’
Hij stond op.
‘Ik kan je niet alles vertellen.’
‘Waarom niet?’
Hij liep naar de deur.
‘Je moet me gewoon vertrouwen.’
Ik keek hem na.
‘Dat heb ik zeven jaar gedaan.’
Hij bleef even staan.
Toen draaide hij zich om.
‘Emily, als je deze zaak verder onderzoekt, zul je dingen ontdekken die je liever niet wilt weten.’
Ik voelde mijn hart bonzen.
‘Is dat een bedreiging?’
Hij keek mij aan zonder te knipperen.
‘Nee. Het is een waarschuwing.’
Daarna verliet hij de keuken.
Ik sliep die nacht niet.
Om drie uur ‘s morgens zat ik nog steeds aan de keukentafel. Hailey lag veilig in haar wiegje boven, terwijl ik de documenten doorlas die mijn vader mij had gestuurd.
Er waren verschillende overboekingen.
Bedragen die via bedrijven waren verplaatst.
Handtekeningen die niet van mij waren.
En één document dat mijn aandacht trok.
Een overeenkomst tussen Liam Whitmore en Richard Coleman.
De datum was zes maanden geleden.
Ik opende het bestand.
De eerste pagina bevatte de namen van beide partijen. De tweede pagina beschreef een financiële constructie waarbij het familiefonds als onderpand zou worden gebruikt.
Maar op de laatste pagina stond iets anders.
Een machtiging.
Mijn naam.
Mijn handtekening.
Ik verstijfde.
Ik had dit document nooit ondertekend.
Toch zag de handtekening er precies uit als de mijne.
Onder de handtekening stond een datum waarop ik in het ziekenhuis lag.
De dag waarop Hailey werd geboren.
Ik voelde mijn handen koud worden.
Toen hoorde ik een geluid achter mij.
‘Je had dat niet moeten openen.’
Ik draaide me onmiddellijk om.
Liam stond in de deuropening.
Zijn gezicht was bleek.
‘Hoe lang sta je daar?’
Hij keek naar het document.
‘Emily, geef me die papieren.’
‘Heb jij mijn handtekening vervalst?’
Hij zweeg.
‘Heb jij mijn handtekening vervalst terwijl ik in het ziekenhuis lag?’
Hij deed een stap naar voren.
‘Je begrijpt niet wat er op het spel staat.’
Ik stond op.
‘Antwoord me!’
Zijn stem werd zachter.
‘Ik wilde je beschermen.’
Ik lachte ongelovig.
‘Door mijn handtekening te vervalsen?’
‘Ik had geen andere keuze.’
‘Je had altijd een keuze, Liam.’
Hij keek naar de trap.
‘Waar is Hailey?’
‘Waarom vraag je dat?’
Hij antwoordde niet.
Toen trilde mijn telefoon.
Een nieuw bericht van Olivia.
Emily, ik heb eindelijk het bestand gevonden waarnaar je vroeg. Maar je moet onmiddellijk naar de politie. Liam heeft niet alleen jouw handtekening vervalst.
Er verscheen een tweede bericht.
Hij heeft ook een verzekeringspolis afgesloten op naam van Hailey.
Ik voelde mijn benen bijna bezwijken.
‘Wat is er?’ vroeg Liam.
Ik keek langzaam naar hem op.
‘Wat heb je met mijn dochter gedaan?’
Zijn gezicht veranderde.
En in dat ene moment wist ik dat de waarheid nog veel erger was dan ik had gedacht.
‘Emily, luister naar me,’ zei hij.
Ik deed een stap achteruit.
‘Blijf staan waar je bent.’
‘Je begrijpt de situatie verkeerd.’
‘Waarom heeft mijn dochter een levensverzekering op haar naam?’
Liam keek naar mijn telefoon.
‘Wie heeft je dat verteld?’
‘Dat doet er niet toe.’
Hij kwam dichterbij.
Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon.
‘Ik bel de politie.’
‘Nee!’
Zijn stem klonk zo hard dat ik ervan schrok.
Hij stak zijn hand uit en probeerde mijn telefoon te pakken, maar ik trok hem weg.
‘Raak me niet aan!’
