“Waarom?”
Hij fluisterde:
“Omdat ik mijn hele vermogen aan jou had willen nalaten. Maar toen ik ontdekte dat je zwanger was, heb ik de regeling aangepast.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“U hebt mijn kind in een erfenis betrokken zonder mijn toestemming?”
Hij knikte.
“Ik wilde de familie beschermen.”
Ik voelde een golf van woede.
“Mijn kind is geen bezit!”
Giovanni sloot zijn ogen.
“Dat weet ik.”
Toen zei hij iets waardoor ik verstijfde.
“Maar er is iemand die dat anders ziet.”
Ik keek naar hem.
“Wie?”
Giovanni keek naar Dante.
Dante stond doodstil.
Toen fluisterde hij:
“Marco.”
Ik verliet het ziekenhuis met meer vragen dan antwoorden.
Mijn tweelingbroer was blijkbaar de enige persoon die nog niet in mijn leven was verschenen, maar die mogelijk alles kon veranderen.
Mijn telefoon begon te rinkelen zodra ik in de auto zat.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Met Lena.”
Een mannenstem antwoordde:
“Ik denk dat we elkaar moeten ontmoeten.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie is dit?”
“Marco Moretti.”
Ik keek naar Rachel.
Ze verstijfde.
“Waarom belt u mij?”
Hij zweeg even.
Toen zei hij:
“Omdat ik weet dat je zwanger bent.”
Ik sloot mijn ogen.
“Wat wilt u?”
“Ik wil mijn zus ontmoeten.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Waarom nu pas?”
Zijn stem werd zachter.
“Omdat ik gisteren de uitslag van een DNA-test heb ontvangen.”
Ik kon niets zeggen.
Toen vervolgde hij:
“En omdat ik iets heb ontdekt over Dante.”
“Wat?”
Marco ademde diep in.
“Je man heeft niet alleen een affaire gehad met Sofia.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
“Wat nog meer?”
“Daniel heeft de afgelopen zes maanden geld overgemaakt naar een rekening op mijn naam.”
Ik fronste.
“Waarom?”
“Omdat hij mij wilde laten opdraaien voor de fraude binnen Mercer Holdings.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“En wat heeft dat met mij te maken?”
Marco antwoordde zacht:
“Omdat die rekening is geopend met een kopie van jouw handtekening.”
Ik keek naar Rachel.
Ze pakte onmiddellijk mijn hand.
Marco vervolgde:
“Maar dat is niet het ergste, Lena.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat dan?”
Hij zweeg enkele seconden.
Toen zei hij:
“Ik heb een opname waarin Dante en Sofia bespreken wat ze met je willen doen nadat de baby geboren is.”
Mijn vingers verstijfden.
“Wat bespreken ze?”
Marco antwoordde:
“Ze willen ervoor zorgen dat jij nooit meer aanspraak kunt maken op de familie-erfenis.”
“Hoe?”
Hij fluisterde:
“Door je te laten geloven dat je kind niet van jou mag zijn.”
De verbinding werd verbroken.
Ik bleef naar mijn telefoon kijken.
Toen verscheen er een nieuw bericht.
Een video.
Afkomstig van Marco.
Ik drukte op afspelen.
Dante zat aan een tafel tegenover Sofia.
Hij zag er vermoeid uit.
Sofia legde een map voor hem neer.
“Ze zal nooit vrijwillig tekenen,” zei ze.
Dante wreef met zijn handen over zijn gezicht.
“Dan moeten we iets anders bedenken.”
Sofia boog zich naar hem toe.
“En als ze weigert?”
Dante keek haar aan.
Toen sprak hij de woorden die mijn bloed deden bevriezen.
“Dan zorgen we ervoor dat ze na de bevalling geen enkele beslissing meer kan nemen.”
De video eindigde.
Ik legde mijn telefoon langzaam neer.
Rachel begon te huilen.
Maar ik niet.
Ik voelde geen verdriet meer.
Geen teleurstelling.
Alleen een ijskoude vastberadenheid.
Ik keek naar mijn buik.
“Ze krijgen je niet,” fluisterde ik.
Toen pakte ik mijn telefoon en belde Evelyn.
“Ik wil dat je onmiddellijk een spoedprocedure start.”
“Wat is er gebeurd?”
“Ik heb bewijs dat Dante en Sofia plannen hebben om mijn ouderlijke rechten te ondermijnen.”
Evelyn werd stil.
“Claire, weet je zeker wat je zegt?”
“Ik heb de opname.”
“Stuur hem naar me.”
“En Evelyn?”
“Ja?”
“Ik wil ook een volledige controle van alle financiële transacties van de Moretti-familie.”
“Dat kan een enorme juridische strijd worden.”
Ik keek naar de sneeuw buiten.
“Dan voeren we die strijd.”
Ik verbrak de verbinding.
Op dat moment voelde ik een stevige beweging in mijn buik.
Ik legde mijn hand op de plek.
En voor het eerst sinds mijn vertrek uit het penthouse voelde ik geen angst meer voor wat er zou komen.
Ik wist inmiddels wie ik was.
Ik wist ook dat ik niet alleen vocht voor mezelf.
Maar wat ik nog niet wist, was dat Marco de volgende ochtend voor mijn deur zou staan met een document dat aantoonde dat mijn biologische vader niet Giovanni Moretti was.
En dat de man die mij vijf jaar lang had opgevoed, misschien al die tijd de enige was geweest die de waarheid kende.
Want op de laatste pagina van dat document stond een naam.
Een naam die alles zou veranderen.
Dante Moretti.
En daaronder, in kleine letters, stond:
De biologische vader van het ongeboren kind van Lena Moretti moet onmiddellijk opnieuw worden vastgesteld.
Ik staarde naar die woorden.
Mijn baby.
Mijn huwelijk.
Mijn familie.
