“Omdat ik de foto’s heb gezien.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Welke foto’s?”
Hij draaide zijn hoofd naar me.
“De foto’s van hem en Sofia.”
Ik keek hem aan.
“U wist het?”
Hij knikte.
“Ik heb geprobeerd hem te stoppen.”
“Wanneer?”
“Maanden geleden.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom heeft u mij niet gewaarschuwd?”
Hij begon te huilen.
“Omdat ik bang was dat je de waarheid over onze familie zou ontdekken.”
Ik stond op.
“Ik heb de waarheid al ontdekt.”
Giovanni greep mijn hand.
“Lena, er is nog iets.”
Ik keek naar hem.
“Wat nu weer?”
Hij slikte.
“De man die je heeft opgevoed, is niet alleen degene die je als dochter heeft beschermd.”
Ik fronste.
“Wat bedoelt u?”
“Je biologische vader is misschien niet de enige die recht heeft op die naam.”
Ik verstijfde.
“U bent mijn biologische vader.”
Giovanni knikte.
“Ja. Maar er is een reden waarom je moeder je nooit mijn achternaam heeft gegeven.”
Hij wees naar een map op het nachtkastje.
“Lees de eerste pagina.”
Ik pakte de map.
Bovenaan stond een laboratoriumrapport.
De datum was vijf jaar geleden.
Ik las de namen.
Giovanni Moretti.
Lena Moretti.
En daaronder een genetische analyse.
Ik voelde mijn vingers koud worden.
“Wat is dit?”
Giovanni keek me aan.
“Een onderzoek dat ik destijds heb laten uitvoeren.”
“Waarom?”
“Omdat ik wilde weten of jij werkelijk mijn dochter was.”
Ik keek opnieuw naar de uitslag.
Er stond een afwijking in de resultaten.
Een biologische verwantschap was niet uitgesloten, maar er was een tweede genetische overeenkomst die nader onderzoek vereiste.
Ik keek naar Giovanni.
“Wat betekent dit?”
Hij ademde zwaar.
“Dat jouw moeder niet alles heeft verteld.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wat heeft ze gedaan?”
Hij sloot zijn ogen.
“Ze heeft ooit een kind verloren.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Wat?”
“Een jongen. Kort voordat jij werd geboren.”
Ik staarde hem aan.
“Een tweeling?”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik ging langzaam zitten.
“Ik heb een broer?”
Giovanni keek naar de deur.
“Je hebt een broer.”
Ik dacht onmiddellijk aan Dante.
Maar Giovanni schudde zijn hoofd.
“Niet Dante.”
Hij wees naar de map.
“De jongen die je moeder verloor, werd na zijn geboorte door een andere familie opgevoed.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Wie?”
Giovanni fluisterde een naam.
“Marco.”
Ik kende die naam.
Marco Moretti.
Dante’s jongere broer.
De man die al jaren in het buitenland woonde en die ik slechts twee keer had ontmoet.
Ik keek naar Giovanni.
“Marco is mijn tweelingbroer?”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“En weet hij dit?”
Giovanni keek naar het raam.
“Dat weet ik niet.”
Op dat moment ging de deur open.
Dante stond in de deuropening.
Zijn gezicht was bleek.
Hij had alles gehoord.
“Lena…”
Ik draaide me naar hem om.
“Blijf uit mijn buurt.”
Hij keek naar Giovanni.
“Vader, wat heb je haar verteld?”
Giovanni probeerde overeind te komen.
“Dante, ga weg.”
Maar Dante deed een stap naar binnen.
“Je hebt geen recht om dit nu te vertellen!”
Ik stond op.
“Wat bedoel je?”
Hij keek me aan.
Zijn ogen waren rood.
“Ik wist het niet, Lena.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat wist je niet?”
“Dat jij mijn zus was.”
Hij begon te huilen.
“Ik zweer het.”
Ik wilde hem geloven.
Maar ik kon het niet.
Want er was nog één vraag die door mijn hoofd bleef spoken.
“En ons huwelijk?”
Dante keek naar de vloer.
“Ik wist alleen dat mijn vader wilde dat ik met jou trouwde.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Waarom?”
“Omdat hij zei dat jij de enige vrouw was die het familievermogen kon beschermen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“En Sofia?”
Hij zweeg.
“Was dat ook onderdeel van het plan?”
Dante keek me aan.
“Nee.”
“Waarom heb je haar dan gekust op ons jubileum?”
Hij kon geen antwoord geven.
Ik pakte mijn jas.
“Dante, ik wil je nooit meer zien.”
Hij kwam naar me toe.
“Lena, alsjeblieft.”
Ik deed een stap achteruit.
“Je hebt vijf jaar lang tegen me gelogen. Je hebt me vernederd. Je hebt me laten geloven dat ik gek was wanneer ik vragen stelde.”
Hij begon te huilen.
“Ik hield van je.”
Ik keek hem aan.
“Misschien heb je ooit van me gehouden. Maar je hebt nooit genoeg van me gehouden om eerlijk te zijn.”
Ik liep naar de deur.
Toen hoorde ik Giovanni achter me spreken.
“Lena, wacht.”
Ik draaide me om.
Hij keek me aan met tranen in zijn ogen.
“Er is nog één reden waarom ik je wilde spreken.”
Ik bleef staan.
“Welke?”
Hij wees naar mijn buik.
“Het kind dat je draagt, is niet alleen mijn kleinkind.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Wat bedoelt u?”
Giovanni pakte een laatste document uit zijn map.
“Het kind is de enige persoon die de volledige zeggenschap over de familiebedrijven kan erven.”
Ik keek naar het document.
