Sofia keek me recht aan.

“Omdat Dante niet zomaar met je wilde trouwen.”

Ik sloot mijn ogen.

“Dat heb ik inmiddels begrepen.”

“Nee. Hij wilde een kind.”

Ik keek haar aan.

“Wat?”

Sofia haalde diep adem.

“Zijn vader had een erfregeling opgesteld. Dante zou pas volledige controle krijgen over bepaalde familiebedrijven wanneer hij een wettige erfgenaam had.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Maar hij kon toch gewoon een kind krijgen?”

“Niet zomaar.”

Ze opende een tweede document.

“De Moretti-familie heeft een genetische aandoening die meerdere generaties kan overslaan. Dante moest vóór de geboorte van een kind aantonen dat de erfelijke risico’s onderzocht waren. Zijn vader had een fonds opgericht voor een kind dat onder bepaalde medische voorwaarden geboren zou worden.”

Ik keek naar de papieren.

“En wat heeft dat met mij te maken?”

Sofia slikte.

“Jouw moeder wist dat jij mogelijk een genetische eigenschap droeg die in de familie Moretti voorkwam.”

Ik voelde mijn adem stokken.

“Mijn moeder wist dat?”

“Ja.”

“Hoe?”

Sofia keek naar haar handen.

“Omdat jouw biologische vader uit de Moretti-familie komt.”

De wereld leek stil te vallen.

Ik staarde haar aan.

“Wat zei je?”

“Je vader is niet de man die je altijd hebt gekend.”

Ik stond abrupt op.

“Dit is belachelijk.”

“Lena, luister alsjeblieft.”

“Mijn vader heeft me opgevoed! Hij heeft me leren fietsen. Hij was erbij toen ik afstudeerde. Hij heeft me naar het altaar gebracht!”

“Dat weet ik.”

“Dan moet je ophouden met liegen!”

Sofia schrok van mijn stem.

Ik voelde de baby bewegen en ging langzaam weer zitten.

“Wie is mijn biologische vader?”

Sofia haalde een foto uit de map.

Een oudere man stond voor een groot landhuis.

Ik herkende hem onmiddellijk.

Dante’s vader.

Giovanni Moretti.

Ik keek naar Sofia.

“Dat kan niet.”

Ze knikte langzaam.

“Je bent zijn dochter, Lena.”

Ik kon niet meer spreken.

Mijn schoonvader.

De man die mij tijdens onze bruiloft had omhelsd.

De man die me altijd zijn lieve schoondochter had genoemd.

De man wiens zoon ik vijf jaar geleden had getrouwd.

Mijn biologische vader.

Ik voelde me misselijk.

“Nee…”

Sofia schoof een zakdoek naar me toe.

“Ik weet hoe dit klinkt.”

“Waarom zou je dit zeggen?”

“Omdat het waar is.”

Ik schudde mijn hoofd.

“En Dante?”

Sofia keek me aan.

“Dan is Dante niet alleen je echtgenoot.”

Ze slikte.

“Hij is je halfbroer.”

Ik hoorde een geluid in mijn oren.

Een hoge, scherpe toon.

Mijn handen begonnen te trillen.

“Nee. Nee, dat is onmogelijk.”

Sofia pakte mijn hand.

Ik trok die onmiddellijk terug.

“Raak me niet aan!”

Ze liet me los.

“Ik begrijp dat je me niet gelooft. Maar ik heb documenten.”

Ik bladerde door de map.

Een geboorteakte.

Een oude medische verklaring.

Een brief met de handtekening van Giovanni Moretti.

En onderaan een naam.

Mijn moeders naam.

Ik voelde mijn ogen vollopen.

“Waarom heeft niemand dit verteld?”

Sofia antwoordde zacht:

“Omdat Giovanni wilde dat je op afstand van de familie zou opgroeien. Hij wilde je beschermen tegen zijn eigen fouten.”

“En waarom heeft hij me dan met Dante laten trouwen?”

Sofia keek naar me.

“Dat is precies wat ik probeer te begrijpen.”

Ik verliet het restaurant zonder afscheid te nemen.

Ik weet niet meer hoe ik terug naar mijn auto liep.

Mijn handen trilden zo erg dat ik de autosleutels nauwelijks in het contact kreeg.

Ik belde mijn moeder.

Ze nam niet op.

Ik belde opnieuw.

Weer geen antwoord.

Toen belde ik mijn vader.

De man die mij had opgevoed.

De man die ik altijd papa had genoemd.

Hij nam onmiddellijk op.

“Lena? Lieverd?”

Toen ik zijn stem hoorde, begonnen de tranen te lopen.

“Papa…”

“Wat is er?”

“Ik moet je iets vragen.”

“Alles goed?”

Ik keek naar mijn buik.

“Ben jij mijn biologische vader?”

Aan de andere kant werd het stil.

Zo stil dat ik dacht dat de verbinding was verbroken.

“Papa?”

Toen hoorde ik hem zuchten.

“Wie heeft het je verteld?”

Ik sloot mijn ogen.

Dus het was waar.

“Waarom heb je me nooit iets verteld?”

Hij begon te huilen.

“Lena, ik wilde je beschermen.”

“Waarom?”

“Omdat je moeder bang was.”

“Voor Giovanni?”

“Ja.”

Ik voelde mijn hart breken.

“Waarom heeft hij mij niet erkend?”

Mijn vader zweeg even.

“Dat is een lang verhaal.”

“Dan wil ik het horen.”

Hij ademde diep in.

“Je moeder werkte voor Giovanni toen ze vierentwintig was. Ze werden verliefd. Maar hij was al getrouwd en had een zoon.”

Ik keek naar het dashboard.

“Dante.”

“Ja.”

“En toen werd ze zwanger?”

“Ja.”

“En jij?”

Mijn vader slikte.

“Ik hield van je moeder. Ik wist dat ze zwanger was. Ik wist ook wie je biologische vader was.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

“En je hebt me toch opgevoed?”

“Je bent mijn dochter, Lena. Dat verandert nooit.”

Ik begon te huilen.

“Waarom heb je me dan nooit verteld dat ik deel uitmaakte van de Moretti-familie?”