‘Wat bedoelt hij?’

Ze spoelde de opname terug.

Maar de volgende woorden maakten alles nog ingewikkelder.

‘Er is nog een erfgenaam. Een zoon die ik vijfendertig jaar geleden heb moeten beschermen tegen de gevolgen van een beslissing die ik zelf heb genomen.’

Mijn adem stokte.

Richard Holloway keek opnieuw naar de camera.

‘Zijn naam is Daniel Mercer.’

Ik draaide langzaam mijn hoofd naar Rebecca.

Daniel Mercer.

Dezelfde Daniel die de avond ervoor op het podium had gestaan.

Dezelfde advocaat die de overdracht van mijn aandelen had aangekondigd.

Dezelfde man die mij had geholpen Grant ten val te brengen.

De man die vanaf het begin precies wist hoe de familie Holloway in elkaar zat.

En nu bleek dat hij misschien zelf de belangrijkste erfgenaam was.

De opname ging verder.

‘Maar er is iets wat Evelyn moet weten. Daniel is niet degene voor wie ze bang moet zijn.’

Richard boog zich dichter naar de camera.

Zijn stem werd zachter.

‘De persoon die mijn zoon werkelijk heeft verraden, is degene die hem heeft geholpen de macht te krijgen.’

Het beeld werd zwart.

En op dat moment verscheen er op mijn laptop een nieuw bestand.

Een document met de titel:

PROJECT EVELYN — DEFINITIEVE OVERDRACHT.

Ik opende het.

De eerste pagina bevatte een foto van mij.

De tweede pagina bevatte een kopie van mijn paspoort.

De derde pagina bevatte een datum.

De datum waarop ik zou bevallen.

En onderaan stond een handgeschreven notitie:

Zodra het kind is geboren, moet Evelyn volledig buiten beeld verdwijnen.

Rebecca sloeg haar hand voor haar mond.

Ik voelde mijn dochter bewegen.

En toen wist ik dat ik niet langer alleen vocht om mijn huwelijk, mijn geld of mijn bedrijf.

Ik vocht voor het leven dat ik binnenkort op de wereld zou zetten.

En deze keer zou niemand mij nog vertellen wanneer ik moest zwijgen.

Niemand.

Wordt vervolgd…