‘Dat is niet eerlijk.’

‘Nee. Wat jij vanavond deed, was niet eerlijk.’

Ik stond voorzichtig op.

Mijn buik voelde zwaar en mijn benen waren moe.

‘Je krijgt mijn handtekening niet terug.’

Zijn ogen vernauwden zich.

‘Je gaat hier spijt van krijgen.’

Ik glimlachte nauwelijks zichtbaar.

‘Dat zei je vader ook toen ik voor het eerst een investeringsvoorstel indiende.’

Grant keek op.

Hij wist precies waar ik op doelde.

Zijn vader, Richard Holloway, had mij twaalf jaar eerder tijdens een familiediner verteld dat ik beter voor mijn gezin kon zorgen dan proberen een zakenvrouw te worden.

Ik had destijds gezwegen.

Maar ik had de woorden onthouden.

‘Je vader vergiste zich,’ zei ik. ‘En jij hebt dezelfde fout gemaakt.’

Ik liep langs hem heen.

Rebecca volgde me.

Achter ons hoorde ik Grant mijn naam roepen.

Ik draaide me niet om.

Om 22.36 uur arriveerde de ambulance.

Niet omdat ik was flauwgevallen, maar omdat de pijn in mijn onderrug sterker was geworden en mijn arts wilde dat ik me liet controleren.

In het ziekenhuis bevestigde de arts dat mijn dochter voorlopig veilig was. Ik moest rust houden en de komende dagen extra voorzichtig zijn.

Rebecca zat naast mijn bed en werkte op haar laptop.

‘Er is nog iets,’ zei ze.

Ik keek naar haar.

‘Wat?’

‘De financiële afdeling heeft zojuist een ongebruikelijke transactie ontdekt.’

‘Van Grant?’

Ze knikte.

‘Er is zes weken geleden een bedrag van 18,4 miljoen dollar overgemaakt naar een buitenlandse holding.’

Ik voelde mijn maag samentrekken.

‘Waarvoor?’

‘Dat is nog niet duidelijk. Maar de holding is geregistreerd op de Kaaimaneilanden. De uiteindelijke begunstigde is afgeschermd.’

‘Kan het met Celeste te maken hebben?’

‘Misschien. Maar er is iets anders.’

Ze draaide haar laptop naar me toe.

Op het scherm stond een kopie van een bestuursdocument.

Een document met mijn naam.

Mijn handtekening.

En een datum waarop ik me precies herinnerde waar ik was geweest.

‘Dit heb ik nooit ondertekend,’ zei ik.

‘Dat dacht ik al.’

Ik bestudeerde de handtekening.

Het leek op de mijne.

Bijna perfect.

Maar ik zag een verschil in de manier waarop de laatste letter was gevormd.

Iemand had mijn handtekening nagemaakt.

‘Wat is dit voor document?’

‘Een machtiging waarmee Grant een deel van de aandelen van uw investeringsmaatschappij kon gebruiken als onderpand voor een buitenlandse lening.’

Ik voelde hoe mijn handen koud werden.

‘Hoeveel aandelen?’

Rebecca keek me aan.

‘Meer dan zestig procent van uw persoonlijke aandelenbelang.’

Ik staarde naar het scherm.

De avond had nog maar net zijn eerste geheim onthuld.

‘Wie wist hiervan?’

‘Dat proberen we uit te zoeken.’

Mijn telefoon begon opnieuw te trillen.

Ditmaal was het geen bericht van Grant.

Het was een onbekend nummer.

Ik nam op.

‘Hallo?’

Een vrouwenstem antwoordde.

‘Mevrouw Holloway? Mijn naam is Vanessa Reed. Ik heb drie jaar voor uw man gewerkt.’

‘Wat wilt u?’

‘Ik weet dat u vanavond de controle hebt overgenomen.’

Ik keek naar Rebecca.

‘Hoe weet u dat?’

‘Dat is niet belangrijk. Er is iets wat u moet weten voordat u hem vertrouwt.’

Ik ging iets rechter zitten.

‘Waarover?’

Aan de andere kant van de lijn bleef het enkele seconden stil.

Toen zei ze:

‘Grant heeft niet alleen uw geld gebruikt om Celeste te onderhouden. Hij heeft haar ook verteld dat hij van plan was met haar te trouwen.’

Ik sloot mijn ogen.

‘Dat verbaast me niet.’

‘Mevrouw Holloway, u begrijpt me verkeerd. Hij heeft haar verteld dat u niet zwanger was van zijn kind.’

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

‘Wat?’

‘Volgens Grant was uw zwangerschap onderdeel van een ingewikkeld medisch traject. Hij vertelde haar dat het kind van een donor was en dat hij juridisch niets met de baby te maken zou hebben.’

Ik keek naar mijn buik.

Mijn dochter bewoog opnieuw.

‘Waarom zou hij zoiets zeggen?’

Vanessa haalde hoorbaar adem.

‘Omdat hij van plan was u na de geboorte van uw dochter uit het bedrijf en uit zijn leven te verwijderen.’

Rebecca stond inmiddels naast mijn bed.

‘Vanessa, heeft u bewijs?’

‘Ja. E-mails, berichten en een opname van een vergadering.’

‘Waar bent u?’

‘Op een veilige plek.’

‘Waarom belt u nu pas?’

De vrouw zweeg even.

‘Omdat ik vanavond iets heb gehoord. Grant heeft ontdekt dat mevrouw Holloway de aandelenoverdracht heeft afgerond. Hij heeft zojuist iemand opdracht gegeven de documenten te vernietigen.’

Ik voelde mijn bloed koud worden.

‘Welke documenten?’

Vanessa fluisterde:

‘De originele papieren over de overdracht van uw aandelen. Maar ook het testament van zijn vader.’

Ik keek naar Rebecca.

Haar gezicht was veranderd.

‘Welk testament?’ vroeg ze.

Vanessa antwoordde bijna onhoorbaar.

‘Het testament waarin Richard Holloway zijn hele vermogen aan Evelyn Holloway heeft nagelaten.’

Ik heb die nacht nauwelijks geslapen.

Om drie uur ‘s nachts kwam Rebecca terug met een kop koffie en een nieuwe map.

Ze legde die naast mijn bed.

‘Ik heb contact opgenomen met de notaris van Richard Holloway.’