‘En?’

‘Het testament bestaat. Het is rechtsgeldig opgesteld en officieel geregistreerd.’

‘Waarom heb ik er nooit iets over gehoord?’

‘Omdat Grant beweerde dat zijn vader alles aan hem had nagelaten.’

Ik staarde naar haar.

Richard Holloway en ik hadden nooit een eenvoudige relatie gehad. Hij was een harde man, trots op zijn familiebedrijf en overtuigd van zijn eigen gelijk.

Maar in de laatste jaren van zijn leven waren onze gesprekken veranderd.

Hij had gezien hoe Grant beslissingen nam zonder de gevolgen te begrijpen. Hij had gezien hoe ik achter de schermen de problemen oploste die zijn zoon veroorzaakte.

Eenmaal had hij me tijdens een ziekenhuisbezoek bij mijn arm gepakt.

‘Je denkt dat mijn zoon sterker is dan hij werkelijk is,’ had hij gezegd.

Ik had hem niet begrepen.

Nu herinnerde ik me zijn laatste woorden.

‘Laat hem nooit de enige sleutel tot de toekomst van deze familie bewaren.’

Ik keek naar Rebecca.

‘Wat staat er precies in het testament?’

Ze opende de map.

‘Richard heeft zijn persoonlijke aandelen, een groot deel van zijn vastgoedportefeuille en zijn stemrechten in de familieholding aan u nagelaten. Grant kreeg een beperkt vruchtgebruik, onder voorwaarden.’

‘Welke voorwaarden?’

Rebecca sloeg een bladzijde om.

‘Geen misbruik van bedrijfsfondsen. Geen vervreemding van familiebezit zonder toestemming van de erfgenaam. En geen poging om de erfgenaam via vervalste documenten of ongeoorloofde transacties te benadelen.’

Ik keek haar aan.

‘En als hij dat wel heeft gedaan?’

‘Dan vervalt zijn vruchtgebruik volgens de bepalingen van het testament.’

Ik liet mijn hoofd tegen het kussen zakken.

Dus Grant had niet alleen mijn geld gebruikt.

Hij had mogelijk ook het vermogen van zijn eigen familie in gevaar gebracht.

En hij had gedacht dat ik nooit achter de waarheid zou komen.

‘Rebecca?’

‘Ja?’

‘Ik wil dat je alles onderzoekt. Iedere rekening, iedere overdracht, iedere handtekening.’

‘Dat zal ik doen.’

‘En Vanessa?’

‘Ik heb haar gesproken. Ze wil morgen met ons afspreken.’

Ik keek uit het ziekenhuisraam.

De stad lag onder een dunne laag mist. De lichten van Manhattan brandden nog steeds, alsof er niets was gebeurd.

‘Dan spreken we morgen met haar.’

De volgende ochtend om 08.45 uur verscheen Grant op het nieuws.

Hij stond voor het hoofdkantoor van Holloway Urban Holdings, geflankeerd door zijn communicatieadviseur en twee beveiligers.

Zijn gezicht zag er vermoeid uit, maar hij droeg hetzelfde zelfverzekerde pak dat hij de avond ervoor had gedragen.

De verslaggever vroeg hem naar de bestuursbeslissing.

‘Ik betreur de verwarring die gisteravond is ontstaan,’ zei hij. ‘Mijn vrouw en ik hebben privéproblemen die helaas zijn vermengd met zakelijke aangelegenheden. Ik ben ervan overtuigd dat we dit als gezin kunnen oplossen.’

Als gezin.

Ik lachte bitter.

Hij had mijn stoel verplaatst om zijn minnares naast zich te zetten en sprak nu over familie-eenheid.

Toen stelde een andere journalist een vraag.

‘Klopt het dat mevrouw Holloway de meerderheidsaandelen bezit?’

Grant glimlachte.

‘Mijn vrouw heeft altijd een belangrijke rol gespeeld binnen onze familieonderneming. Er zijn momenteel enkele administratieve kwesties die door onze advocaten worden onderzocht.’

Administratieve kwesties.

Alsof mijn hele leven een verkeerd ingevuld formulier was.

Daarna voegde hij eraan toe:

‘Ik wil vooral benadrukken dat mijn vrouw op dit moment rust nodig heeft vanwege haar zwangerschap. Ik hoop dat de media haar privacy respecteren.’

Hij gebruikte mijn zwangerschap als schild.

Ik zette de televisie uit.

‘Wat een toneelspeler,’ mompelde Rebecca.

Ze zat aan het voeteneinde van mijn ziekenhuisbed met haar laptop open.

‘Er is nog een ontwikkeling.’

Ik keek naar haar.

‘Vertel.’

‘Celeste heeft zojuist een verklaring gepubliceerd.’

Ze liet me het bericht zien.

Het was een foto van haar in een witte jurk, met een lange tekst eronder.

Ze beweerde dat ze niet wist dat Grant getrouwd was toen hun relatie begon. Ze zei dat ze had geloofd dat zijn huwelijk al voorbij was en dat ze het slachtoffer was geworden van zijn leugens.

Ik las het tweemaal.

‘Ze wist het wel.’

‘Dat weten we inmiddels. Vanessa heeft berichten waarin Celeste uw zwangerschap bespreekt.’

Rebecca scrolde naar beneden.

Daar stond een bericht van Celeste aan Grant.

Hoe lang moeten we nog wachten? Ik wil niet langer verborgen blijven terwijl zij jouw kind draagt.

Daaronder stond Grants antwoord.

Zodra de overdracht geregeld is, hebben we geen last meer van haar.

Ik voelde mijn vingers om de telefoon sluiten.

‘De overdracht?’

Rebecca knikte.

‘Dat lijkt te verwijzen naar de buitenlandse transactie.’

‘Dan was Celeste niet alleen zijn minnares.’

‘Dat vermoeden we.’

Mijn telefoon trilde opnieuw.

Een bericht van een onbekend nummer.

Ditmaal stond er slechts één zin.

Vraag uw man waarom hij gisterenavond zo bang was toen hij de naam van zijn vader op het scherm zag.

Ik las de zin hardop.

Rebecca fronste.

‘Wat betekent dat?’

Ik keek naar haar.

‘Misschien moeten we ophouden te denken dat Grant alleen geld heeft gestolen.’

‘Wat bedoel je?’

Ik legde de telefoon neer.