Hij had haar een toekomst beloofd die hij nog niet eens had.

Een toekomst die hij van plan was met mijn geld te betalen.

“Claire.”

Margaret kwam naast me staan.

“Er is nog één document dat we moeten bespreken.”

Ik keek haar aan.

“Welke?”

Ze haalde een envelop uit haar tas.

“Dit is de formele kennisgeving van de voorlopige onderzoeksbevindingen.”

Daniel keek op.

“Je kunt dit niet doen.”

Margaret negeerde hem.

“De onafhankelijke commissie heeft vastgesteld dat er mogelijk sprake is van belangenverstrengeling en ongeoorloofde transacties. Daarom heeft de raad besloten dat alle relevante financiële bevoegdheden voorlopig worden overgedragen aan een interim-bestuur.”

Daniel schudde zijn hoofd.

“Wie?”

Margaret keek naar mij.

“De raad wil jou als interim-uitvoerend voorzitter.”

Ik bleef even stil.

“Ik?”

“Ja.”

Daniel lachte ongelovig.

“Dat is belachelijk.”

Margaret keek hem aan.

“De raad heeft erover gestemd.”

“Claire heeft geen ervaring met het leiden van een internationale hotelgroep!”

Ik keek hem rustig aan.

“Ik heb het bedrijf samen met jou opgebouwd.”

“Je was verantwoordelijk voor ontwikkeling.”

“En jij voor de dagelijkse operatie. Dat betekent niet dat ik niets weet van het bedrijf.”

Margaret schoof een document naar me toe.

“De benoeming gaat onmiddellijk in zodra je akkoord gaat.”

Ik keek naar het papier.

Mijn verjaardag.

Mijn taart.

Mijn man.

Mijn bedrijf.

Alles leek op een vreemde manier samen te komen.

Ik dacht aan de eerste hotelkamer die we ooit hadden gerenoveerd. Aan de werknemers die ons vanaf het begin hadden gesteund. Aan de investeerders die hun spaargeld in onze droom hadden gestoken.

Ik dacht aan de mensen die niets wisten van Daniel en Vanessa.

De receptionisten.

De schoonmakers.

De koks.

De managers die iedere dag hun best deden om onze gasten tevreden te stellen.

Dit bedrijf was niet alleen van mij en Daniel.

Het was ook van hen.

Ik pakte de pen.

“Ik accepteer.”

Margaret glimlachte kort.

“Dan zal ik de raad onmiddellijk informeren.”

Daniel staarde me aan.

“Je kunt me dit niet aandoen.”

Ik keek naar hem.

“Ik doe je niets aan, Daniel. Ik zorg ervoor dat het bedrijf blijft bestaan.”

Hij boog zich naar me toe.

“Je denkt dat je gewonnen hebt?”

Ik legde de pen neer.

“Nee. Ik denk dat je eindelijk moet leren dat je niet alles kunt kopen.”

De verjaardag eindigde zonder taart.

Niet omdat iemand de taart had weggegooid, maar omdat niemand nog wist wat hij moest zeggen.

De meeste gasten vertrokken binnen een halfuur.

Sommigen kwamen naar me toe om me te feliciteren.

Anderen fluisterden hun excuses.

Een van de oudste investeerders, Robert Hayes, hield mijn hand vast.

“Claire, ik had eerder moeten ingrijpen.”

Ik keek hem aan.

“Waarom hebt u dat niet gedaan?”

Hij zuchtte.

“Omdat Daniel ons steeds vertelde dat jullie privéproblemen hadden en dat jij tijdelijk afstand wilde nemen van het bedrijf.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Wat?”

Hij knikte.

“Dat is wat hij ons vertelde.”

Ik keek naar Margaret.

Zij had het gesprek gehoord.

“Dat bevestigt wat de commissie heeft ontdekt,” zei ze. “Daniel heeft verschillende bestuurders verteld dat je vrijwillig je verantwoordelijkheden had verminderd.”

Ik keek naar Robert.

“Ik heb nooit vrijwillig afstand gedaan van mijn positie.”

Hij knikte.

“Dat begrijp ik nu.”

Nadat iedereen was vertrokken, bleef ik nog even in de eetkamer zitten.

De verjaardagstaart stond nog steeds op het zilveren standaard.

De witte chocolade letters waren gedeeltelijk beschadigd.

Gefeliciteerd met je verjaardag, Claire.

Ik keek naar de zes kaarsjes.

Toen pakte ik mijn telefoon.

Er stond een nieuw bericht van Daniel.

We moeten praten. Niet via advocaten. Alleen jij en ik.

Ik las het.

Daarna verwijderde ik het bericht.

Ik wilde niet langer praten met de man die mijn verjaardag had veranderd in een openbare vernedering.

Ik wilde weten wat hij met mijn bedrijf had gedaan.

De volgende ochtend om 06:45 uur werd ik wakker van mijn telefoon.

Margaret belde.

“Claire, we hebben een probleem.”

Ik ging rechtop zitten.

“Wat is er?”

“Daniel heeft vannacht geprobeerd toegang te krijgen tot de financiële administratie.”

“Maar zijn bevoegdheden zijn opgeschort.”

“Precies.”

“Hoe heeft hij dat gedaan?”

“Via een oude beheerdersaccount.”

Ik stond onmiddellijk op.

“Is hij erin geslaagd?”

“Een deel van de toegang is geblokkeerd, maar er zijn bestanden gedownload.”

Ik liep naar mijn laptop.

“Welke bestanden?”

“De investeringscontracten, de aandeelhoudersregisters en enkele documenten over de dochterondernemingen.”

Ik voelde een koude rilling.

“Waarom zou hij die willen hebben?”

Margaret zweeg even.

Toen zei ze:

“Een van de bedrijven staat op het punt een grote transactie af te ronden.”

“Welke?”

“Northbridge Hospitality.”

Ik herkende de naam.

Het was een dochteronderneming die Daniel twee jaar eerder had opgericht.

“Wat doet dat bedrijf?”

“Het beheert de internationale vastgoedcontracten.”

“En de transactie?”

“Er is een overeenkomst opgesteld om een deel van onze hotelportefeuille aan een investeringsgroep te verkopen.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Zonder toestemming van de raad?”

“Ja.”