Een aantal van die ondernemingen had dezelfde bestuurders.
En sommige betalingen liepen via bedrijven waarvan ik nog nooit had gehoord.
Ik vroeg Daniel om uitleg.
Hij zei dat het een efficiëntere bedrijfsstructuur was.
Ik vroeg om de contracten.
Hij zei dat ik hem niet vertrouwde.
Ik vroeg opnieuw.
Hij werd boos.
En toen begon ik alles te onderzoeken.
Niet als zijn vrouw.
Als medeoprichter.
“Claire?”
Margarets stem bracht me terug naar de eetkamer.
Ik opende de map.
Het eerste document was een overzicht van de nieuwe ondernemingsstructuur.
Het tweede was een reeks banktransacties.
Het derde was een e-mail van Daniel aan onze financieel directeur.
Ik schoof de stukken naar Margaret.
“Dit is het bedrag dat zonder toestemming van de raad is overgemaakt.”
Margaret keek naar het overzicht.
Haar gezicht werd ernstig.
“Is dit bevestigd?”
“Door de onafhankelijke accountants.”
Daniel sloeg met zijn hand op tafel.
“Dit zijn voorlopige cijfers!”
“De accountants hebben de onderliggende transacties gecontroleerd,” antwoordde Margaret.
“Ik heb toestemming gegeven voor die investeringen.”
“Niet voor alle.”
“Ik ben de CEO!”
“Dat heb je inmiddels drie keer gezegd,” merkte ik op. “Het wordt niet waar door het te herhalen.”
Een paar gasten keken naar hun bord.
Anderen zaten doodstil.
Patricia stond plotseling op.
“Ik wil dat dit onmiddellijk stopt.”
Margaret keek haar aan.
“Mevrouw Cole, dit is een vergadering van de aandeelhouders en het bestuur. U bent vrij om te vertrekken.”
Patricia werd bleek.
“Ik ben zijn moeder.”
“Dat geeft u geen bevoegdheid binnen deze onderneming.”
Daniel draaide zich naar zijn moeder.
“Mam, ga zitten.”
Maar Patricia keek niet naar hem.
Ze keek naar mij.
“Claire, wat wil je eigenlijk?”
Ik antwoordde rustig.
“Dat de waarheid boven tafel komt.”
“Je wilt mijn zoon vernietigen.”
“Nee. Ik wil voorkomen dat hij het bedrijf vernietigt.”
Patricia schudde haar hoofd.
“Na alles wat hij voor je heeft gedaan…”
Ik keek haar aan.
“Wat heeft hij voor mij gedaan, Patricia?”
Ze zweeg.
“Ik heb vijftien jaar lang met hem gewerkt. Ik heb hem geholpen toen niemand hem een lening wilde geven. Ik heb mijn spaargeld in ons eerste hotel gestoken. Ik heb investeerders overtuigd die dachten dat we zouden mislukken.”
Mijn stem bleef rustig.
“En toen ik hem vroeg waarom hij met een andere vrouw naar Chicago reisde, vertelde hij me dat ik me geen zorgen hoefde te maken.”
Patricia keek naar Vanessa.
Toen weer naar mij.
“Dat is tussen jullie.”
“Dat klopt. Maar het geld dat hij heeft gebruikt om zijn affaire te financieren, is niet alleen tussen ons.”
Ik schoof een betalingsbewijs naar haar toe.
“Dit appartement in Manhattan. De huur werd betaald door een dochteronderneming van Bennett Cole Group.”
Vanessa verstijfde.
Ik legde nog een document neer.
“De auto waarmee Vanessa naar dit diner is gekomen. Eigendom van een bedrijf dat door ons wordt gefinancierd.”
Daniel keek me woedend aan.
“Stop daarmee.”
“De reizen naar Chicago?”
Ik schoof nog een papier naar voren.
“Ook betaald door Bennett Cole Group.”
Margaret keek naar Daniel.
“Heb je bedrijfsgeld gebruikt voor je persoonlijke relatie?”
Daniel haalde diep adem.
“Het waren zakelijke afspraken.”
Ik keek hem aan.
“Met wie?”
Hij antwoordde niet.
“Welke zaken heb je in Chicago gedaan, Daniel?”
Nog steeds niets.
Toen sprak Vanessa.
“Ik wist niet dat het geld van het bedrijf kwam.”
Iedereen draaide zich naar haar om.
Daniel sloot zijn ogen.
“Vanessa, alsjeblieft.”
“Nee, Daniel. Je hebt me verteld dat je eigenaar was van het bedrijf. Je zei dat je alles zelf betaalde.”
Ik keek haar aan.
“Dat is interessant.”
Ze keek naar mij.
“Wat?”
“Je wist dus niet dat je in werkelijkheid leefde van geld dat mijn bedrijf verdiende?”
Ze begon te huilen.
“Ik wist niet dat jullie nog samenwerkten.”
Ik lachte zacht.
“Vijftien jaar, Vanessa. Je dacht dat een onderneming met mijn naam erin zomaar van de ene op de andere dag van hem werd?”
Daniel greep haar arm.
“Zeg niets meer.”
Ze trok zich los.
“Je hebt me verteld dat je gescheiden zou zijn voordat de baby werd geboren!”
Ik keek op.
“Wat?”
Vanessa keek me aan.
Haar gezicht verloor alle kleur.
Daniel fluisterde haar naam.
Maar ze was inmiddels begonnen.
“Je hebt gezegd dat de scheidingspapieren al klaar waren.”
Ik bleef stil.
“Je zei dat Claire alleen nog maar haar aandelen moest overdragen en dat daarna alles geregeld zou zijn.”
Ik keek naar Daniel.
“Mijn aandelen?”
Hij antwoordde niet.
Vanessa begon te huilen.
“Je zei dat ik na de geboorte van de baby in jullie huis zou wonen.”
Mijn vingers werden koud.
“Ons huis?”
Ze knikte.
Daniel keek naar haar alsof hij haar wilde laten verdwijnen.
“Vanessa, genoeg!”
Maar Margaret was inmiddels opgestaan.
“Daniel, wat heb je gedaan?”
Hij sloeg zijn ogen neer.
En ik begreep dat er nog iets veel ergers achter zijn gedrag schuilging.
Hij had niet alleen een andere vrouw gekozen.
