Ik sloot mijn deur en leunde er even tegen aan, mijn ademhaling langzaam weer onder controle brengend. Wat was dit voor ochtend geworden? Wat begon als een schijnbaar simpele ruzie over een kamergenoot en een “creepy” blik, was binnen een kwartier veranderd in een web van leugens, jaloezie en verzwegen details.

En het ergste was: ik wist nog niet eens of dit het hele verhaal was, of dat er nog meer verborgen lag onder wat Chloe, Liam en Brandon hadden gezegd.

De uren na die confronterende ochtend verliepen traag en zwaar. Ik zat aan mijn bureau in de slaapkamer, mijn telefoon op stil op tafel, terwijl ik probeerde de gebeurtenissen van de afgelopen dagen op een rij te zetten. Het appartement was stil—te stil, met Chloe achter haar gesloten deur en Liam die na een kort, gespannen gesprek in de keuken was vertrokken om zijn gedachten te verzetten.

Voordat hij wegging, had Liam geprobeerd om nogmaals uit te leggen wat er op het feest was gebeurd. “Ik had je meteen moeten vertellen dat ze daar nog rondhing en dat ze me begon te claimen,” had hij gezegd, zijn handen in zijn zakken, zijn blik gericht op het aanrecht. “Toen ik zag dat Brandon die foto had gepost, schrok ik. Ik dacht dat het wel mee zou vallen, maar toen Chloe vanochtend dat verhaal ophing over dat ik bij haar deur stond te gluren… ik snapte er eerst niks van. Pas toen ik doorhad dat ze een wig tussen ons probeerde te drijven, viel het kwartje.”

“Waarom zou ze dat doen?” had ik gevraagd, nog steeds niet helemaal overtuigd dat er niet meer achter zat.

“Omdat ze jou wil raken,” had Liam geantwoord, zijn stem zacht maar ernstig. “Ze kan niet hebben dat jij gelukkig bent of dat dingen voor jou lopen. Als ze mij verdacht kan maken bij jou, dan maakt ze jou onzeker en dan heeft zij weer controle over de sfeer hier in huis.”

Dat klonk aannemelijk, en toch bleef er een knagend gevoel zitten. Waarom was Brandon eigenlijk zo snel naar ons appartement gekomen? Het was niet gebruikelijk dat iemand van een studentenfeest zomaar de volgende ochtend op de brandtrap stond en de deur van een slaapkamer openduwde. Was hij echt alleen gekomen vanwege de foto, of had hij zelf ook een agenda?

Rond het middaguur ging mijn telefoon over. Het was niet Liam, en ook niet Brandon. Het was een bericht van een nummer dat ik niet meteen herkende, maar waarvan de inhoud me meteen deed fronsen:

Maya, je moet oppassen met Chloe. Ze heeft vanochtend iemand gebeld en gezegd dat jij degene bent die haar lastigvalt en dat jij Liam hebt opgestookt. Ze probeert het verhaal om te draaien.

Ik staarde naar het scherm en las het bericht nog een keer. Wie had dit gestuurd? Ik belde het nummer terug, en na twee keer overgaan nam een vrouwenstem op—het was een meisje uit onze studiejaar, Tessa, die ook op het feest was geweest.

“Hoi Maya, met Tessa,” zei ze snel, alsof ze bang was dat iemand haar zou horen. “Sorry dat ik je zomaar app, maar ik zag je net op die foto van Brandon en ik wilde je even waarschuwen. Chloe heeft vanochtend in de gemeenschappelijke ruimte van het gebouw zitten praten met een paar mensen. Ze zei dat jij en Liam haar pesten en dat jij haar spullen hebt verplaatst.”

Mijn adem stokte. “Wat? Waar heeft ze het over? Ik heb haar spullen niet aangeraakt!”

“Dat dacht ik al,” zei Tessa. “Maar ze klonk heel overtuigend. Ze deed alsof ze het slachtoffer was en alsof jij de boosdoener bent. Ik dacht dat je het moest weten voordat het verder gaat.”

“Bedankt, Tessa,” zei ik, terwijl mijn gedachten op volle toeren draaiden. “Echt bedankt dat je me dit laat weten.”

Toen ik ophing, stond ik op en liep naar de deur van mijn kamer. Chloe speelde geen onschuldig spelletje meer. Ze was bezig om een publiek te verzamelen, om een verhaal te weven waarin zij het gekwetste, bange slachtoffer was en ik de onstabiele, jaloerse vriendin die haar kamergenoot en haar eigen vriend niet kon vertrouwen.

Als ik daar niet op reageerde—kalm, feitelijk en zonder zelf in de emotionele val te trappen die ze voor me had opgezet—zou het beeld dat mensen buiten het appartement kregen, langzaam gaan kantelen.

Ik opende mijn deur en liep de gang in. De deur van Chloe’s kamer stond op een kier. Ik klopte zachtjes en duwde de deur open. Chloe zat op de rand van haar bed met haar telefoon in haar hand, haar gezicht strak. Toen ze mij zag, trok ze een geschrokken gezicht—een reactie die veel te snel en te ingestudeerd leek om echt te zijn.