Mijn hoofd tollde. De kamer leek ineens kleiner te worden. Gisteravond op het studentenfeest had ik gezien dat Liam en Chloe veel met elkaar praatten, maar ik had gedacht dat het onschuldig was—twee mensen die elkaar via mij kenden, een beetje dronken, een beetje luidruchtig. Ik had nooit gedacht dat er iets achter zat dat zo ver ging als dit.
“Waar is Liam nu?” vroeg ik opnieuw, dit keer direct aan Chloe. “Waar is hij naartoe gegaan toen ik in de badkamer was?”
Chloe keek naar de deur, haar kaak strak op elkaar geklemd. “Hij is weggegaan. Hij zei dat hij even frisse lucht moest halen.”
“Hij zei tegen mij dat hij moe was en even ging liggen,” zei ik langzaam, de stukjes in mijn hoofd aan elkaar knopend. “En jij kwam naar mijn kamer om me te vertellen dat hij ‘creepy’ deed bij jouw deur. Waarom zou je zo’n verhaal verzinnen als hij net is weggelopen?”
Op dat moment klonk er een zachte tik op het slaapkamerraam dat uitzag op de binnenplaats. Het was geen wind; het was het herkenbare geluid van knokkels tegen glas.
Ik draaide me om en zag Liam buiten op de brandtrap staan, zijn gezicht bleek in het grijze ochtendlicht. Hij keek naar binnen, zag Brandon staan en fronsde. Even later opende hij het raam op een kier en stak zijn hoofd naar binnen.
“Maya? Wat is hier aan de hand? Waarom doet Brandon de deur open?” vroeg Liam, zijn blik gespannen terwijl hij naar Chloe keek. “En waarom zei Chloe beneden tegen me dat jij wilde dat ik even buiten wachtte?”
Ik staarde van Liam naar Chloe. “Ze zei tegen mij dat jij door haar deur stond te gluren en dat ze doodsbang voor je was.”
Liam knipperde met zijn ogen, volkomen verbijsterd. “Wat? Ik heb haar kamer niet eens aangeraakt! Ze kwam zelf naar de gang toen ik water ging halen en zei dat ik even uit het zicht moest blijven totdat ze met jou had gepraat!”
De stilte in de kamer werd ijzig. Chloe’s gezicht was nu vuurrood van schaamte en woede. Ze keek naar Brandon, dan naar Liam en tenslotte naar mij, terwijl ze besefte dat haar hele leugen in één klap uit elkaar was gevallen.
“Je bent een vuile leugenaar, Chloe,” zei ik zacht, maar met een koude scherpte die ik nog nooit eerder bij mezelf had gehoord. “Je wilde dat ik boos werd op Liam. Je wilde dat ik hem eruit gooide.”
“Het was niet zomaar een gril!” barstte Chloe los, haar stem trillend van opgekropte woede. “Jij hebt altijd alles! Het mooie appartement, de goede cijfers, een vriend die je op handen draagt! En wat heb ik? Ik moet werken, ik moet huren, en iedereen kijkt altijd langs me heen alsof ik onzichtbaar ben!”
Daar kwam het hoge woord eindelijk uit. Het was geen angst geweest. Het was jaloezie—bitter, giftig en lang opgekropt. Chloe wilde niet dat ik veilig was; ze wilde dat ik haar geloofde, dat ik mijn eigen relatie in twijfel trok en dat ik op haar voorwaarden ging dansen.
“En daarom zat je op zijn schoot op dat feest?” vroeg ik, terwijl ik naar Liam keek. “En waarom zat jij daar, Liam? Waarom liet je haar op je schoot zitten om één uur ‘s nachts terwijl ik dacht dat ze met migraine naar huis was?”
Liam keek me recht aan, zonder uit te wijken, al zag ik wel schuld en ongemak op zijn gezicht. “Ze was aangeschoten en zat te klagen over haar leven en over hoe oneerlijk ze vond dat jij het zo goed had. Ik probeerde haar gewoon te kalmeren zodat ze geen scène zou schoppen in de kelder. Het was dom dat ik haar op mijn schoot liet zitten en het was nog dommer dat ik er niet meteen iets van heb gezegd tegen jou. Maar ik heb geen gevoelens voor haar, Maya. En ik heb haar vandaag echt niet gestalkt of begluurd.”
Ik keek naar Liam, naar zijn ogen, en probeerde te beoordelen of dit de waarheid was of een handige uitvlucht. Het feit dat hij niet wegkeek, en het feit dat Chloe’s eigen verhaal zo duidelijk uit elkaar viel, gaf me een klein beetje houvast—maar het vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.
“Ik wil dat jullie allebei nu uit mijn kamer gaan,” zei ik kalm, terwijl ik de deur van mijn slaapkamer openduwde. “Brandon, bedankt dat je het zei, maar ga ook maar. Ik moet even nadenken.”
Brandon knikte kort en liep de gang in, gevolgd door Liam die nog een keer naar me keek met een blik vol spijt voordat hij langs me heen de gang op stapte. Chloe bleef nog een seconde staan, haar blik donker en vol wrok, voordat ze met een harde ruk omdraaide en haar eigen kamer in stormde. De deur sloeg achter haar dicht met een doffe klap.






