Ik keek naar de brief.
Toen antwoordde ik:
“Dat is vreemd. Want volgens mij heb je me juist midden in alles geplaatst.”
Zijn stem werd harder.
“Wat heb je gevonden?”
Ik glimlachte zonder enige vreugde.
“Een reden om vanavond naar het gala te komen.”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Je gaat toch niet van plan zijn iets te doen?”
Ik keek naar de oude foto van hem en Vanessa.
“Nee, Mark.”
Ik sloot het rode dossier.
“Ik ben van plan om naar mijn eigen feest te gaan.”
En ik verbrak de verbinding.
Ik wist toen nog niet dat Mark enkele minuten later een telefoontje zou krijgen dat zijn hele wereld zou doen instorten.
Want terwijl wij in Whitmore House de documenten onderzochten, had Sarah één pagina gefotografeerd en naar een onafhankelijke financieel onderzoeker gestuurd.
En zijn eerste bevinding was schokkend.
De 46 miljoen dollar uit de trust was niet verdwenen.
Het geld was nog steeds aanwezig.
Maar de afgelopen achttien maanden was iemand bezig geweest om het in kleine bedragen naar verschillende buitenlandse rekeningen over te boeken.
De totale waarde van de verdachte transacties bedroeg inmiddels meer dan negen miljoen dollar.
En de laatste overschrijving was die ochtend klaargezet.
De begunstigde?
Een onderneming waarvan Vanessa Cole de enige eigenaar was.
Maar het ergste moest nog komen.
Toen Sarah de oorspronkelijke oprichtingsakte van die onderneming opende, ontdekte ze dat Mark niet alleen als adviseur betrokken was.
Hij was de persoon die de rekening had geopend.
Met mijn persoonlijke gegevens.
En met een handtekening die volgens de eerste vergelijking niet van mij afkomstig was.
