“Ik begrijp het.”

“Nog iets. Heb je het document met de voorgestelde eigendomsstructuur nog?”

“Ik heb foto’s gemaakt.”

“Goed. Stuur die ook door.”

Ik keek naar de trap.

Mark was nog niet beneden gekomen.

“Sarah?”

“Ja?”

“Wat weet jij over Vanessa?”

Haar stem veranderde.

“Ik heb haar naam eerder gehoord.”

“Waar?”

“Bij Whitmore Capital.”

Ik voelde mijn vingers verstijven.

“Wat deed ze daar?”

“Dat weet ik nog niet zeker. Maar volgens de oude personeelsgegevens werkte haar moeder vroeger voor je grootmoeder.”

“Vanessa’s moeder?”

“Ja. En er was destijds een onderzoek naar verdwenen bedrijfsdocumenten.”

Ik keek naar de foto van mijn grootmoeder die op het dressoir stond.

“Waarom heeft niemand me dat ooit verteld?”

“Omdat je grootmoeder wilde dat je buiten die wereld bleef.”

“En waarom zou ze dat willen?”

Sarah antwoordde niet meteen.

“Ik denk dat we daar vandaag achter komen.”

Om negen uur vertrok Mark naar kantoor.

Hij kuste Leo op zijn hoofd en gaf mij een vluchtige kus op mijn wang.

“Vanavond moeten we samen naar het gala,” zei hij.

“Dat weet ik.”

“Ik heb een mooie jurk voor je laten bezorgen.”

Ik keek hem aan.

“Wat attent.”

Hij glimlachte.

“Ik wil dat je er prachtig uitziet.”

Toen liep hij naar de voordeur.

Vlak voordat hij vertrok, draaide hij zich nog even om.

“En Eleanor?”

“Ja?”

“Blijf vandaag alsjeblieft thuis. Er komt iemand langs om wat documenten af te geven.”

Ik keek hem rustig aan.

“Wat voor documenten?”

“Zakelijke papieren. Niets belangrijks.”

“Dan kan die persoon ze toch bij je kantoor afgeven?”

Zijn glimlach verdween heel even.

“Het is gemakkelijker als ze thuis worden bezorgd.”

Ik knikte.

“Prima.”

Hij vertrok.

Ik wachtte tot zijn auto de straat uit was gereden.

Daarna pakte ik mijn tas, hielp Leo zijn jas aantrekken en vertrok eveneens.

Sarah zat al op me te wachten.

Op haar bureau lagen verschillende documenten. Naast haar zat een oudere vrouw met kort grijs haar en een donkerblauwe blazer.

“Eleanor,” zei Sarah, “dit is Olivia Bennett.”

De vrouw stond op.

“Het is een genoegen je eindelijk persoonlijk te ontmoeten.”

Ik keek haar aan.

“U kent mijn grootmoeder?”

Olivia glimlachte verdrietig.

“Ik heb meer dan twintig jaar voor haar gewerkt. Ik was haar persoonlijke assistente voordat ze met pensioen ging.”

We gingen zitten.

Leo kreeg kleurpotloden en papier aan de kleine tafel bij het raam.

Sarah schoof een map naar me toe.

“Olivia heeft enkele oude documenten gevonden die verband houden met Whitmore Capital.”

Ik opende de map.

Het eerste document was een kopie van een aandeelhoudersregister.

Het tweede was een overeenkomst tussen Whitmore Capital en Bennett Health Partners.

Het derde document droeg de handtekening van mijn grootmoeder.

Ik las de eerste regels.

Daarna keek ik op.

“Waarom staat Vanessa Cole hier vermeld?”

Olivia vouwde haar handen in elkaar.

“Omdat haar moeder, Patricia Cole, ooit een zeer belangrijke functie had binnen Whitmore Capital.”

“Welke functie?”

“Ze beheerde de communicatie tussen de investeerders en de directie. Ze had toegang tot vertrouwelijke correspondentie en verschillende financiële dossiers.”

“Wat is er gebeurd?”

Olivia keek naar Sarah.

Sarah knikte.

“Vertel het haar.”

Olivia haalde diep adem.

“Patricia werd ontslagen nadat je grootmoeder ontdekte dat bepaalde vertrouwelijke bedrijfsgegevens waren doorgegeven aan een concurrerende investeringsmaatschappij.”

Ik keek naar het document.

“En Vanessa?”

“Vanessa was toen nog jong. Maar haar moeder heeft haar altijd verteld dat jouw grootmoeder haar carrière had vernietigd.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Wil je zeggen dat Vanessa mij haat vanwege iets wat mijn grootmoeder heeft gedaan?”

“Dat weten we niet,” antwoordde Olivia. “Maar er is meer. Je grootmoeder heeft jarenlang geprobeerd een conflict met Patricia op te lossen. Ze heeft zelfs aangeboden haar financieel te helpen. Patricia weigerde.”

“Waarom?”

Olivia keek me recht aan.

“Omdat ze beweerde dat jouw grootmoeder haar iets had beloofd.”

“Wat?”

“Een deel van het bedrijf.”

Ik leunde achterover.

“Maar dat was niet van haar.”

“Precies.”

Sarah opende een tweede map.

“En daar wordt het interessant. Volgens de originele overeenkomst heeft Whitmore Capital niet alleen geld geïnvesteerd in Bennett Health Partners. Het heeft ook een beschermingsconstructie opgezet.”

“Welke constructie?”

“Je grootmoeder behield het recht om de bestuursstructuur te blokkeren als de onderneming zou worden gebruikt voor persoonlijke verrijking door bestuurders.”

Ik keek naar Sarah.

“En ik heb dat recht geërfd?”

Ze knikte.

“Ja. Niet Mark. Niet Vanessa. Jij.”

Ik voelde iets in mijn borst ontspannen.

“Waarom probeert Mark dan mijn handtekening te krijgen?”

Sarah wees naar een specifieke alinea.

“Omdat hij zonder jouw toestemming de beschermingsconstructie niet kan opheffen.”

Olivia voegde eraan toe:

“En omdat hij waarschijnlijk weet dat je grootmoeder de originele documenten ergens heeft verborgen.”

Ik keek naar de brief die ik die nacht had gevonden.

Zoek het originele register in Whitmore House.

“Waar ligt Whitmore House precies?”

Olivia antwoordde onmiddellijk.

“Aan de noordelijke oever van Lake Greenwich. Het oude landhuis met de witte zuilen.”