Niet mijn volledige naam, maar de bijnaam die alleen mijn grootmoeder gebruikte.
Mijn kleine Eleanor.
Mijn adem stokte.
Ik opende de envelop.
Binnenin zat een briefje met een handgeschreven boodschap.
Als Mark ooit probeert de controle over te nemen, betekent dat dat hij eindelijk heeft ontdekt wat ik hem nooit heb willen geven. Vertrouw niet op zijn beloftes. Zoek het originele register in Whitmore House. Daar staat de waarheid over de aandelen, maar vooral over de man die je hebt gekozen.
Ik las het opnieuw.
Daar stond geen datum op.
Geen handtekening.
Alleen een kleine letter W onderaan.
Mijn grootmoeder was drie jaar geleden overleden. Hoe was dit briefje in Marks afgesloten bureaulade terechtgekomen?
Ik hoorde boven een geluid.
Een vloerplank kraakte.
Ik verstijfde.
Mark was wakker.
Ik schoof het briefje terug in de envelop, legde alles zo nauwkeurig mogelijk terug en sloot de lade af.
Toen ik de deur van het kantoor bereikte, hoorde ik zijn stem vanuit de slaapkamer.
“Eleanor?”
Ik ademde diep in.
“Ja?”
“Waar ben je?”
“In de keuken. Ik wilde wat water drinken.”
Een paar seconden bleef het stil.
Daarna hoorde ik voetstappen op de trap.
Ik liep snel naar de keuken, pakte een glas en liet de kraan lopen.
Mark verscheen in de deuropening, gekleed in zijn donkere pyjamabroek en een wit T-shirt.
Zijn haar zat in de war.
“Kun je niet slapen?”
“Leo heeft me wakker gemaakt.”
Hij keek naar de trap.
“Is er iets met hem?”
“Niets. Hij draaide zich alleen om.”
Mark knikte, maar zijn ogen bleven op mijn gezicht rusten.
“Je ziet er moe uit.”
“Ik heb twaalf uur gewerkt.”
Hij kwam dichterbij en legde zijn hand op mijn schouder.
“Je moet echt nadenken over minder diensten. We hebben genoeg geld. Je hoeft jezelf niet uit te putten.”
Ik keek naar zijn hand.
Vroeger had ik zo’n opmerking als liefdevolle bezorgdheid beschouwd.
Nu vroeg ik me af of hij liever had dat ik minder tijd in het ziekenhuis doorbracht omdat hij dan meer vrijheid thuis zou hebben.
“Misschien heb je gelijk,” zei ik.
Hij glimlachte.
“Dat zeg ik al maanden.”
Ik nam een slok water.
“Mark?”
“Ja, lieverd?”
“Hoe lang ken je Vanessa eigenlijk?”
Zijn glimlach bleef een seconde te lang op zijn gezicht staan.
“Waarom vraag je dat?”
“Leo herkende haar meteen.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Ze werkt voor me. Misschien heeft hij haar tijdens een bedrijfsfeest gezien.”
“En waarom zou ze dan onze slaapkamer kennen?”
Zijn hand gleed van mijn schouder.
“Wat bedoel je?”
“Leo zei dat ze soms naar boven gaat wanneer ik aan het werk ben.”
Mark keek me aan.
Toen lachte hij.
Niet natuurlijk.
Niet spontaan.
Het was een korte, droge lach van iemand die een antwoord zocht.
“Kinderen verzinnen soms vreemde verhalen.”
“Leo heeft haar naam genoemd.”
“Vanessa is een collega. Ze is hier misschien een keer geweest om documenten af te geven.”
“En dan gaat ze naar onze slaapkamer?”
Zijn gezicht verstrakte.
“Eleanor, ik weet niet wat je probeert te suggereren, maar ik vind het niet prettig dat je een vijfjarige gebruikt om zulke beschuldigingen te maken.”
Ik zette mijn glas neer.
“Ik gebruik niemand. Ik vraag je wat er in mijn huis gebeurt.”
Hij keek me enkele seconden aan.
Toen zuchtte hij.
“Ga slapen. Morgen hebben we een belangrijke week.”
Ik knikte.
“Dat zullen we inderdaad.”
Hij liep terug naar boven.
Ik bleef nog even in de keuken staan.
Mijn hart klopte zo hard dat ik het in mijn oren voelde.
Om 03.12 uur ontving ik een bericht van een onbekend nummer.
Je hebt de map gevonden. Mark weet dat je nieuwsgierig bent geworden. We moeten praten voordat het gala begint.
Ik staarde naar het scherm.
Een tweede bericht volgde.
Mijn naam is Olivia. Ik werkte vroeger voor je grootmoeder. Ik weet wat Mark en Vanessa van plan zijn. En ik weet waarom jouw zoon haar herkent.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Ik typte:
Wie bent u?
Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.
De vrouw die je grootmoeder heeft geholpen toen ze ontdekte dat Mark niet de man was die hij beweerde te zijn.
Ik las de zin drie keer.
Toen kwam het derde bericht.
Controleer de beveiligingscamera bij de achterdeur. De beelden worden niet automatisch verwijderd.
Ik keek naar de trap.
Mark lag boven te slapen.
Tenminste, dat hoopte ik.
Ik pakte mijn laptop en opende het beveiligingssysteem van ons huis.
De beelden van de afgelopen maanden stonden nog opgeslagen.
Ik selecteerde de eerste zaterdag waarop ik een dubbele dienst had gewerkt.
De tijdlijn begon om 08.00 uur.
Om 10.23 uur reed Marks auto de oprit op.
Om 10.41 uur kwam een tweede auto aan.
Een zilverkleurige Mercedes.
Ik herkende Vanessa onmiddellijk toen ze uitstapte.
Ze droeg een lange beige jas, een zwarte handtas en een zonnebril.
Mark deed zelf de voordeur open.
