Claire voelde tranen over haar wangen lopen.

Ze wilde naar hem toe rennen. Ze wilde hem slaan. Ze wilde vragen waarom hij haar had laten geloven dat hij dood was. Ze wilde dat hij haar vertelde dat dit allemaal een vergissing was.

Maar voordat ze iets kon zeggen, sprak Victoria.

“Je moet weten dat hij niet is teruggekomen om zich te verzoenen.”

Claire draaide zich langzaam naar haar moeder.

“Wat?”

Victoria keek naar de documenten op tafel.

“Hij is gekomen om de waarheid te vertellen over wie deze onderneming werkelijk heeft opgericht.”

De man met de wandelstok legde een dunne leren map op tafel.

“En over wie mij veertien jaar geleden heeft laten verdwijnen.”

Claire keek van haar vader naar haar moeder.

“Wie heeft dat gedaan?”

Haar vader antwoordde niet meteen.

Hij keek naar Margaret.

Margaret keek weg.

Toen keek hij naar Noah.

Noah stond langzaam op.

Claire voelde haar hart in haar keel bonzen.

“Papa,” zei ze opnieuw. “Wie heeft je laten verdwijnen?”

De man legde zijn hand op de map.

“Je moeder.”

Victoria sloot haar ogen.

“Dat is niet waar.”

“Je hebt me niet alleen laten verdwijnen,” zei hij. “Je hebt ervoor gezorgd dat iedereen dacht dat ik dood was.”

“Je hebt geen idee wat ik heb moeten doen om jou te beschermen.”

“Je hebt mij niet beschermd. Je hebt mij opgesloten.”

Claire keek naar haar moeder.

“Wat zegt hij?”

Victoria deed een stap naar haar toe.

“Claire, je vader was ziek. Hij was paranoïde. Hij dacht dat iedereen tegen hem samenspande.”

“Dat is niet waar,” zei de man.

“Je hebt documenten vervalst.”

“Jij hebt mijn handtekening vervalst.”

“Je hebt geld gestolen.”

“Ik probeerde het geld van de familie te redden.”

“Je hebt Lucas erbij betrokken.”

Bij het horen van Lucas’ naam keek Claire op.

“Wat heeft Lucas hiermee te maken?”

Haar vader draaide zich naar haar toe.

“Lucas was nooit de man die de controle over Vale North moest krijgen.”

“Maar zijn naam staat in de oorspronkelijke overeenkomst.”

“Dat klopt. Ik had hem aangewezen als tijdelijke vertegenwoordiger omdat ik dacht dat hij van je hield.”

Claire voelde de woorden als een klap.

“En deed hij dat niet?”

Haar vader keek naar de ringloze plek op haar hand.

“Dat weet jij beter dan ik.”

Ze slikte.

“Waarom ben je nu teruggekomen?”

“Omdat Victoria vanmorgen een overeenkomst heeft gesloten om de resterende stemrechten van de trust te verkopen.”

Claire keek naar haar moeder.

“Dat kan niet. Ik heb de verkoop geblokkeerd.”

“Niet de volledige verkoop,” zei haar vader. “Er bestaat nog een tweede trust.”

Margaret sloeg haar hand voor haar mond.

Claire keek haar aan.

“Wat?”

“Je vader heeft een tweede trust opgericht,” zei Margaret. “Een noodconstructie. Die bevat de rechten die nooit in de oorspronkelijke administratie zijn opgenomen.”

“Wie beheert die?”

Haar vader keek naar Victoria.

“Zij.”

Claire voelde een koude rilling.

“Mijn moeder?”

“Ja.”

“Maar waarom zou ze de aandelen verkopen als ze ze zelf beheert?”

Haar vader keek haar ernstig aan.

“Omdat ze niet alleen de aandelen wil verkopen. Ze wil de volledige onderneming overdragen aan een buitenlandse investeringsgroep.”

Noah kwam overeind.

“Welke groep?”

De man opende de map en haalde er een document uit.

Bovenaan stond de naam van een bedrijf dat Claire nog nooit eerder had gezien.

BLACKWELL GLOBAL PARTNERS.

Noah vloekte.

“Dat kan niet.”

Claire keek naar hem.

“Ken je dat bedrijf?”

Noah knikte langzaam.

“Het heeft de afgelopen maanden verschillende vastgoedbedrijven opgekocht. Ze betalen veel te veel voor activa en nemen daarna enorme leningen op de onderliggende eigendommen.”

“Waarom is dat belangrijk?”

“Omdat Vale North een van hun doelwitten is.”

Haar vader knikte.

“En omdat Lucas hen al die tijd heeft geholpen.”

Claire keek hem ongelovig aan.

“Je zei net dat Lucas niet wist wat er gebeurde.”

“Dat dacht ik.”

“Maar?”

De oude man keek naar het document.

“Drie dagen geleden kreeg ik een kopie van een e-mail die bewijst dat hij al maanden rechtstreeks met Blackwell onderhandelt.”

Claire voelde haar maag samentrekken.

“Waarom zou hij dat doen?”

“Dat weet ik niet.”

Victoria stapte naar voren.

“Omdat hij dacht dat hij het bedrijf kon redden.”

Claire draaide zich naar haar moeder.

“Je verdedigt hem?”

“Ik probeer je te vertellen dat je vader niet alles weet.”

“Dan vertel jij het maar.”

Victoria keek naar de aanwezigen.

“Dit gesprek moet privé plaatsvinden.”

“Nee,” zei Claire. “Niet meer. Niet na veertien jaar leugens.”

Victoria’s gezicht verstrakte.

“Je begrijpt niet wat er op het spel staat.”

“Dan leg je het uit.”

“Je vader heeft miljoenen verloren door zijn eigen beslissingen. Hij heeft mensen tegen zich in het harnas gejaagd. Hij heeft het bedrijf in gevaar gebracht.”

“En daarom heb je zijn dood in scène gezet?”

“Ik heb hem niet vermoord.”

“Dat heb ik niet gevraagd.”

Victoria keek haar dochter aan.