Lucas ging zitten.
“Welke betaling?”
“Die van de laatste tranche.”
“Welke laatste tranche?”
“Lucas, doe niet alsof je niet weet waarover ik het heb.”
Hij wreef over zijn voorhoofd.
“Ik heb je zeven miljoen betaald voor adviesdiensten die nooit zijn geleverd.”
“Dat is niet waar.”
“Dan kun je me vertellen wat je hebt gedaan.”
“Ik heb mensen betaald.”
“Welke mensen?”
“Je weet heel goed dat ik je heb geholpen.”
“Met wat?”
Ava zweeg.
Lucas hoorde een deur op de achtergrond dichtgaan.
Toen zei ze: “Je moet onmiddellijk naar mij toe komen.”
“Nee. Jij gaat mij nu vertellen wat er aan de hand is.”
“Niet over de telefoon.”
“Dan vertel je het maar niet.”
Hij wilde ophangen, maar Ava sprak snel verder.
“Je begrijpt niet wie Claire is.”
Lucas keek naar de trouwring.
“Ze is mijn vrouw.”
“Dat was ze misschien voor jou.”
“Wat betekent dat?”
“Lucas, ze heeft je nooit verteld waarom haar vader zo plotseling uit haar leven verdween.”
Lucas verstijfde.
“Wat heeft haar vader hiermee te maken?”
“Je denkt dat Whitmore Capital gewoon een familietrust was? Dat haar moeder alleen maar een rijke erfgename was die toevallig geld had?”
“Wat wil je zeggen?”
“Je hebt jarenlang gedacht dat jij het bedrijf hebt opgebouwd met geld van een investeringsfonds. Maar de eerste acht miljoen dollar kwamen niet van een gewoon fonds.”
Lucas voelde zijn hart sneller kloppen.
“Waar kwamen ze dan vandaan?”
Ava antwoordde niet.
Toen zei ze: “Vraag Claire wie haar vader werkelijk was.”
De verbinding werd verbroken.
Lucas bleef met zijn telefoon in zijn hand zitten.
Hij kende Claire’s vader nauwelijks. Hij was overleden toen Claire nog jong was, althans, dat was wat hem altijd was verteld. Een rustige man, een verzamelaar van oude boeken, iemand die liever in zijn bibliotheek zat dan op feestjes verscheen.
Lucas had hem als vriendelijk maar onbelangrijk beschouwd.
Hij had nooit gevraagd waarom Claire soms op zijn naam reageerde alsof die een pijnlijke herinnering was.
Hij had nooit gevraagd waarom haar moeder ieder jaar op dezelfde datum naar een klein kerkhof reed.
En hij had nooit gevraagd waarom Claire een oude sleutel aan een ketting onder haar kleding droeg.
Die sleutel lag nu waarschijnlijk ergens in haar tas.
Lucas stond op en liep naar de slaapkamer. Hij pakte zijn telefoonoplader, een jas en zijn autosleutels. Daarna keek hij nog één keer naar de ring op het aanrecht.
Hij nam hem niet mee.
Om 6:48 uur reed hij het terrein van Vale North op.
Bij de ingang stonden twee beveiligingsmedewerkers die hij persoonlijk had aangenomen. Een van hen liep naar zijn auto voordat Lucas het raam volledig had geopend.
“Goedemorgen, meneer Vale.”
“Maak de slagboom open.”
“Het spijt me, meneer.”
Lucas keek hem aan.
“Wat zei je?”
“Uw toegang is tijdelijk geblokkeerd.”
“Ik heb je aangenomen.”
“Dat weet ik, meneer.”
“Dan weet je ook dat je niet zomaar mijn auto kunt tegenhouden.”
De tweede beveiliger kwam erbij staan.
“Er is een instructie van de raad. We mogen u alleen binnenlaten met toestemming van de juridische afdeling.”
Lucas keek naar de glazen toren die hij zelf had laten bouwen. Op de bovenste verdieping stond zijn kantoor. Het grote hoekraam keek uit over de stad, en naast zijn bureau hing een foto van hem en Noah op de dag dat ze hun eerste project hadden verkocht.
Hij had die foto altijd beschouwd als het bewijs dat loyaliteit alles waard was.
Nu stond hij buiten zijn eigen gebouw.
“Bel Noah,” zei hij.
“Dat hebben we al gedaan, meneer.”
“En?”
“Mevrouw Vale verwacht u niet.”
Lucas kneep zijn kaken op elkaar.
“Mevrouw Vale?”
De beveiliger knikte voorzichtig.
“Mevrouw Claire Vale.”
Hij voelde de woorden als een klap.
Hij draaide zijn auto om, maar reed niet weg. Hij parkeerde aan de overkant van de straat, vlak bij een klein café. Van daaruit kon hij de hoofdingang zien.
Om 7:03 uur arriveerde een zwarte sedan.
Claire stapte uit.
Ze droeg een donkerblauwe mantel, een eenvoudige witte blouse en zwarte schoenen met lage hakken. Haar haar zat in een strakke knot. Ze droeg geen opvallende sieraden. Alleen de dunne gouden ketting die Lucas haar veertien jaar eerder had gegeven.
Ze zag er niet uit als iemand die zojuist haar huwelijk had beëindigd.
Ze zag eruit als iemand die naar een belangrijke vergadering ging.
Noah kwam naar buiten om haar te begroeten.
Hij boog zich naar haar toe en zei iets wat Lucas niet kon horen. Claire knikte, waarna ze samen naar binnen liepen.
Lucas pakte zijn telefoon en belde haar.
Ze nam niet op.
Hij stuurde een bericht.
We moeten praten. Niet over de affaire. Over de aandelen.
Een paar seconden later verschenen twee blauwe vinkjes.
Geen antwoord.
Toen kwam er een melding.
Uw bericht is gelezen.
Lucas legde zijn telefoon neer.
Voor het eerst in veertien jaar had Claire hem niet onmiddellijk teruggebeld.
