Noah stond bovenaan die lijst.

“Vertel me wat er tijdens die vergadering is gebeurd,” zei Lucas.

“De raad heeft een tijdelijke bestuursresolutie aangenomen.”

“Welke resolutie?”

“Je bevoegdheden als CEO zijn opgeschort totdat een onafhankelijk onderzoek naar de financiële transacties van de afgelopen drie jaar is afgerond.”

Lucas voelde zijn maag samentrekken.

“Dat kun je niet menen.”

“Ik wou dat ik dat kon.”

“Ik heb het bedrijf opgebouwd!”

“Dat weet iedereen.”

“Ik heb persoonlijk garant gestaan voor de eerste leningen. Ik heb projecten gered toen niemand erin geloofde. Ik heb duizenden mensen werk gegeven.”

“Niemand ontkent dat.”

“En dan komt Claire binnen, legt een paar foto’s op tafel en denkt dat ze mij kan ontslaan?”

“Het ging niet alleen om de foto’s.”

Lucas kneep zijn ogen samen.

“Wat nog meer?”

Noah antwoordde niet onmiddellijk.

“De betalingen aan Lane Advisory.”

Lucas verstijfde.

Lane Advisory.

Ava’s achternaam.

“Dat was een adviescontract.”

“Een contract zonder aantoonbare diensten.”

“Ze heeft contacten in de vastgoedsector.”

“Er is geen enkel rapport, geen enkele presentatie en geen enkele zakelijke e-mail gevonden. Alleen facturen.”

“Ik kan dat uitleggen.”

“Dat hoopte de raad ook.”

Lucas liep naar de koelkast en haalde een fles water tevoorschijn. Zijn vingers trilden zo erg dat hij de dop twee keer liet vallen.

“Hoeveel?”

“Zeven miljoen vierhonderdduizend dollar.”

Hij liet de fles zakken.

“Dat bedrag klopt niet.”

“Het staat in de financiële administratie.”

“Het was verspreid over verschillende projecten.”

“Dat maakt het niet beter.”

Lucas keek naar de ring op het aanrecht.

“En Claire wist hiervan?”

“Ik denk dat ze meer weet dan wij allemaal.”

“Wat betekent dat?”

“Ze heeft de Whitmore-documenten van haar moeder meegenomen naar de vergadering. Daarna heeft ze een onafhankelijke accountant laten presenteren. De accountant had bankafschriften, facturen, interne berichten en ondertekende goedkeuringen.”

Lucas voelde een koude rilling over zijn rug lopen.

“Welke goedkeuringen?”

“Die van jou.”

Hij sloot zijn ogen.

Ava had hem verteld dat alles geregeld was. Ze had gezegd dat de betalingen via een legale adviesstructuur liepen. Ze had hem verzekerd dat niemand ooit zou controleren waar het geld naartoe ging, omdat de projecten allemaal winstgevend waren.

Maar er was één detail dat Lucas niet had willen zien.

Hij had nooit gevraagd wie de uiteindelijke begunstigde was.

“Waar is Claire nu?” vroeg hij.

“Op het hoofdkantoor.”

“Ik kom eraan.”

“Dat is precies wat je niet moet doen.”

“Ik ben niet van plan mijn eigen bedrijf vanaf de keukentafel te verliezen.”

“Je hebt geen toegang meer tot je kantoor.”

“Ik ben de CEO.”

“Niet meer.”

Lucas keek naar zijn telefoon alsof hij Noah door het scherm heen kon slaan.

“Je bent mijn vriend.”

“Daarom zeg ik je dit voordat je jezelf nog verder in de problemen brengt.”

“Wat heeft Claire gezegd?”

Noah zuchtte.

“Ze heeft één vraag gesteld.”

“Welke?”

“Of jij wist dat de Whitmore-trust nooit toestemming had gegeven voor de verkoop van de aandelen.”

Lucas verstijfde opnieuw.

“Welke verkoop?”

Noah zweeg.

En plotseling begreep Lucas dat er iets veel ergers speelde dan een affaire.

Hij liep naar zijn werkkamer, opende de kluis achter een ingelijst architectuurplan en haalde er een map uit. Daarin zaten de documenten van de herstructurering die hij drie jaar eerder had ondertekend. Hij herinnerde zich de vergadering nog. Een lange tafel, dure koffie, drie advocaten en een stapel papieren die hem waren voorgelegd terwijl hij tussen twee belangrijke telefoongesprekken door zat.

Hij had getekend.

Bijna overal.

Op de laatste pagina stond een handtekening die hij onmiddellijk herkende.

Claire Whitmore Vale.

Maar hij wist zeker dat Claire daar niet bij was geweest.

Hij bladerde terug naar de eerste pagina. Het document beschreef een overdracht van stemrechten aan een nieuwe beheermaatschappij. De naam van die maatschappij was Vale Strategic Partners.

Lucas had die onderneming altijd beschouwd als een lege juridische constructie die nodig was om de internationale activiteiten van het bedrijf te organiseren.

Nu zag hij iets wat hij eerder over het hoofd had gezien.

De overdracht was nooit definitief geworden.

De stemrechten waren tijdelijk gedelegeerd, maar alleen onder voorwaarden die Claire elk moment kon intrekken.

En de voorwaarden waren precies op die ochtend ingetreden.

Zijn telefoon trilde opnieuw.

Een bericht van Ava.

Waar ben je? Je zou om zeven uur bij me zijn. Bel me onmiddellijk.

Lucas staarde naar het scherm.

Hij belde haar.

Ze nam na één keer overgaan op.

“Eindelijk,” zei ze. “Wat is er aan de hand?”

“Waar ben je?”

“In mijn appartement.”

“Blijf daar.”

“Lucas, wat bedoel je?”

“Er zijn problemen met het bedrijf.”

Aan de andere kant bleef het stil.

Toen zei Ava zacht: “Heeft Claire de documenten gevonden?”

Lucas voelde zijn bloed koud worden.

“Welke documenten?”

“Ik bedoel… de foto’s.”

“Nee. Je zei documenten.”

“Je bent gespannen. Ik begrijp dat.”

“Wat weet jij, Ava?”

Ze zuchtte.

“Ik heb je toch gezegd dat je die betaling moest laten lopen via een andere rekening?”