Ik staarde naar het scherm.

Toen begreep ik dat Daniel niet van plan was mij rustig te laten vertrekken.

Hij was al bezig zijn eigen versie van het verhaal te schrijven.

Een versie waarin ik de onredelijke verloofde was.

Een versie waarin hij het slachtoffer was.

En een versie waarin Mia opnieuw gered moest worden.

Maar deze keer zou ik niet zwijgen.

Ik opende mijn laptop, maakte kopieën van alle documenten en stuurde ze naar Rebecca.

Daarna belde ik Richard.

Hij nam onmiddellijk op.

“Emma?”

“Ik moet u iets vragen.”

“Wat is er?”

“Is Daniel thuis?”

“Nee. Hij is met Mia weggegaan.”

“Waarheen?”

Richard aarzelde.

“Dat weet ik niet.”

“Richard, luister goed. Ik denk dat Daniel mijn handtekening heeft vervalst.”

Aan de andere kant bleef het doodstil.

Toen hoorde ik hem zacht zeggen:

“O mijn god.”

“Wat?”

“Emma, ik moet je iets vertellen. Iets wat ik gisterenavond niet durfde te zeggen.”

Ik ging rechtop zitten.

“Wat dan?”

“Patricia wist al maanden dat Daniel financiële problemen had.”

“Welke problemen?”

“Niet alleen de schulden van Mia.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Wat bedoelt u?”

Richard haalde diep adem.

“Daniel heeft geld geleend van verschillende mensen. En hij heeft tegen hen gezegd dat hij binnenkort een groot bedrag zou ontvangen.”

“Van wie?”

“Van jouw familie.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Mijn familie?”

“Ja. Hij heeft hen verteld dat jouw vader bereid was om jullie na het huwelijk financieel te helpen.”

“Dat is een leugen.”

“Dat weet ik.”

“Mijn vader heeft hem nooit geld beloofd.”

“Ik weet het, Emma.”

Ik stond op en liep naar het raam.

Toen zei Richard iets wat mijn hele lichaam verstijfde.

“Daniel heeft zelfs tegen mij gezegd dat jouw vader hem een lening van tweehonderdduizend dollar zou geven zodra jullie getrouwd waren.”

Ik sloot mijn ogen.

Twee ton.

Mijn vader had Daniel nooit een cent beloofd.

Maar Daniel had blijkbaar al schuldeisers verteld dat het geld onderweg was.

En nu wist ik waarom hij zo wanhopig wilde trouwen.

Niet omdat hij bang was mij kwijt te raken.

Maar omdat hij dacht dat het huwelijk hem toegang zou geven tot alles wat ik bezat.

“Richard,” zei ik langzaam, “waarom vertelt u me dit?”

Zijn stem brak.

“Omdat ik gisterenavond eindelijk heb begrepen wat mijn zoon van plan was.”

Hij zweeg even.

“En omdat ik denk dat Mia niet degene is die achter dit alles zit.”

Ik fronste.

“Wat bedoelt u?”

“Ik denk dat Daniel haar gebruikt.”

Ik dacht aan de brief.

Aan de woorden van Laura.

Aan het document met mijn vervalste handtekening.

En aan Mia’s bericht waarin ze zei dat ze nergens anders heen kon.

Toen kwam Richard met de laatste onthulling.

“Emma, er is nog een vrouw geweest. Voor Laura. Een vrouw met wie Daniel bijna getrouwd was.”

Ik hield mijn adem in.

“Wie?”

“Mijn vrouw weet het niet. Daniel heeft haar naam nooit genoemd. Maar ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet.”

“Waar?”

“Bij de bank.”

“Wat deed ze daar?”

“Ze vroeg naar een oude lening. En toen ze mij zag, begon ze te huilen.”

Mijn vingers werden koud.

“Wat zei ze?”

Richard antwoordde zacht:

“Ze zei dat Daniel haar leven had verwoest. En dat hij het opnieuw zou doen met de volgende vrouw.”

Ik keek naar de brief op mijn scherm.

Toen vroeg ik:

“Richard, weet u haar naam?”

Hij antwoordde onmiddellijk.

“Ja.”

En toen hij die naam uitsprak, wist ik dat mijn strijd met Daniel nog maar net begonnen was.

Want de vrouw die hij bijna had getrouwd voordat hij Laura ontmoette, was niemand minder dan…

Mia’s biologische moeder.