“Ja.”
“En ga voorlopig niet alleen naar het herenhuis.”
“Waarom niet?”
“Omdat we nog niet weten welke documenten hij heeft ingediend en welke toegang hij tot uw persoonlijke gegevens heeft.”
Ik knikte, hoewel ze me niet kon zien.
Toen vroeg ik:
“Wat als hij probeert het huis te verkopen?”
“Dat gaan we onderzoeken. Maar ik wil eerst de eigendomsakte, de hypotheekdocumenten en alle recente aanvragen opvragen.”
“En als hij mijn handtekening heeft vervalst?”
Haar antwoord kwam zonder aarzeling.
“Dan hebben we een heel ander juridisch probleem.”
Die avond kwam er nog één bericht binnen.
Dit keer van Mia.
Mia: Emma, ik weet dat je boos op me bent, maar Daniel heeft me verteld dat je ons huis probeert af te pakken. Ik hoop dat je begrijpt dat ik nergens anders heen kan.
Ik staarde naar de woorden.
Ons huis.
Niet mijn huis.
Niet Daniels huis.
Ons huis.
Ik antwoordde:
Mia, ik heb je nooit gevraagd om ergens heen te gaan. Ik heb alleen gevraagd waarom je toegang hebt tot mijn woning en onze financiële gegevens.
Haar antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.
Mia: Je hebt altijd problemen gehad met onze band. Daniel verdient iemand die begrijpt hoeveel hij voor mij heeft gedaan.
Ik legde mijn telefoon neer.
Een paar seconden later verscheen een nieuwe melding.
Een foto.
Het was een afbeelding van Mia en Daniel in onze woonkamer.
Ze zaten samen op de bank.
Op de salontafel lag een stapel papieren.
En op de achtergrond zag ik iets wat mijn aandacht onmiddellijk trok.
Mijn laptop.
De laptop die ik die ochtend nog bij Sophie had achtergelaten.
Ik zoomde in op de foto.
Toen zag ik het.
Op het scherm stond een document.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
Mijn adres.
En onderaan een digitale handtekening.
Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen.
Want ik had dat document nog nooit gezien.
Ik belde Sophie.
“Ik moet je iets vragen.”
“Wat is er?”
“Heb jij mijn laptop nog?”
“Ja, waarom?”
“Kun je hem alsjeblieft niet uit het oog verliezen?”
“Emma, wat is er gebeurd?”
Ik stuurde haar de foto.
Er viel een lange stilte.
Toen hoorde ik haar fluisteren:
“Mijn god.”
“Wat?”
“Emma, ik herken dat document.”
“Hoe?”
“Ik heb het gisteren op jouw bureau gezien. Het zat in de map met de trouwpapieren.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Welke map?”
“De map die Daniel vorige week bij jou thuis heeft afgegeven. Hij zei dat het om de laatste administratieve zaken voor jullie bruiloft ging.”
Ik sloot mijn ogen.
Die map.
Ik had hem niet eens volledig bekeken.
Daniel had gezegd dat er alleen wat formulieren voor de locatie, de verzekering en de gezamenlijke administratie in zaten.
Ik had hem op mijn bureau gelegd.
En nu stond er een document op die foto met mijn naam en een handtekening die ik niet had gezet.
“Kun je een foto maken van alles wat erin zit?” vroeg ik.
“Ja. Maar Emma?”
“Wat?”
“Ik denk dat je dit moet weten.”
Haar stem klonk plotseling heel ernstig.
“Toen ik de map gisteren wilde opruimen, viel er een envelop uit. Er stond een naam op die ik niet herkende.”
“Welke naam?”
Sophie haalde hoorbaar adem.
“Laura Bennett.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat?”
“Er zit een oude brief in. Van Daniel aan Laura. En er staat iets op de eerste pagina dat ik niet begrijp.”
“Wat dan?”
Sophie zweeg enkele seconden.
Toen las ze de woorden hardop voor.
“Als Emma eenmaal getekend heeft, kunnen we het verleden eindelijk achter ons laten.”
Ik kon niet meer bewegen.
“Stuur me die brief,” fluisterde ik.
“Dat doe ik.”
Een paar minuten later verscheen er een foto op mijn telefoon.
Het was een handgeschreven brief.
De datum stond bovenaan.
Drie maanden voordat Daniel mij ten huwelijk had gevraagd.
Ik begon te lezen.
En bij de laatste alinea voelde ik iets in mij definitief breken.
Want daar stond een zin die alles veranderde.
‘Mia weet wat ze moet doen. Patricia zal ervoor zorgen dat Emma zich schuldig voelt wanneer ze vragen stelt. Tegen de tijd dat de bruiloft voorbij is, zal Emma begrijpen dat alles wat van haar is, ook van ons wordt.’
Ik las de zin opnieuw.
En nog een keer.
Toen zag ik de handtekening onderaan.
Daniel.
Maar er was nog iets.
Op de achterkant van de brief stond een korte notitie in een ander handschrift.
Het handschrift van Mia.
‘En als Emma weigert te tekenen, gebruiken we de andere overeenkomst.’
Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon en belde Rebecca.
Maar voordat ze opnam, verscheen er een nieuwe melding.
Een e-mail.
Afkomstig van de trouwlocatie.
Onderwerp: Bevestiging van annulering en terugbetaling.
Ik opende hem.
Er stond dat de bruiloft al die middag officieel was geannuleerd.
Niet door mij.
Door Daniel.
En het volledige voorschot van 28.000 dollar was overgemaakt naar een rekening waarvan ik de naam niet herkende.
