“Waarom heeft ze toegang nodig tot onze financiële gegevens?”

“Ze is goed met cijfers.”

Ik sloot mijn ogen.

“Daniel, ik vraag je nog één keer. Wat is er precies aan de hand?”

“Er zijn wat veranderingen nodig voor de toekomst. Meer niet.”

“Welke veranderingen?”

Hij zweeg.

Toen zei hij iets wat mijn hart bijna deed stilstaan.

“Emma, we hebben het er al over gehad dat Mia misschien tijdelijk bij ons zou intrekken.”

Ik staarde naar de muur.

“Nee. Dat hebben we niet.”

“Niet officieel, maar we hebben het erover gehad.”

“Wanneer?”

“Dat doet er niet toe.”

“Het doet er wel toe als je van plan bent iemand in mijn huis te laten wonen zonder mijn toestemming.”

“Ons huis,” verbeterde hij.

“Precies. Ons huis. En daarom heb jij niet het recht om zulke beslissingen alleen te nemen.”

Hij lachte schamper.

“Je bent echt onmogelijk geworden.”

“En jij ontwijkt mijn vraag.”

“Ik moet ophangen.”

“Daniel!”

Maar hij had al opgehangen.

Een minuut later ontving ik een bericht.

Daniel: Stop met Rebecca lastig te vallen. Ik heb haar nummer gezien in een doorgestuurd bericht. Dit is een privékwestie tussen ons.

Ik staarde naar het scherm.

Hoe wist hij dat ik Rebecca had gebeld?

Ik had haar nog niet verteld dat ik Daniel zou confronteren.

Toen begreep ik het.

Hij had mijn e-mails gelezen.

Of iemand anders had toegang tot mijn account.

Ik veranderde onmiddellijk mijn wachtwoorden.

Daarna belde ik Rebecca opnieuw.

“Ik denk dat mijn verloofde toegang heeft tot mijn e-mail.”

“Verander al uw wachtwoorden vanaf een apparaat dat hij nooit heeft gebruikt. Controleer ook uw hersteltelefoonnummer en tweestapsverificatie. En Emma?”

“Ja?”

“Kom morgen persoonlijk naar mijn kantoor. Neem alle documenten mee. Ik wil dit niet langer als een eenvoudige relatiebreuk behandelen.”

Die middag gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht.

Ik kreeg een telefoontje van Richard.

“Emma, heb je even?”

“Ja, natuurlijk.”

Zijn stem klonk anders dan tijdens het diner. Vermoeid. Bijna bezorgd.

“Ik wil je iets vertellen. Maar ik wil niet dat je Daniel onmiddellijk belt.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Wat is er?”

Hij haalde diep adem.

“Er zijn dingen die je niet weet over Mia.”

Ik bleef stil.

“Toen ze bij ons kwam wonen, was Daniel degene die het meeste contact met haar had. Mijn vrouw en ik waren allebei aan het werk. Daniel hielp haar met school, bracht haar naar afspraken en zorgde ervoor dat ze zich veilig voelde.”

“Dat weet ik.”

“Maar naarmate de jaren verstreken, veranderde er iets.”

“Wat bedoelt u?”

Richard zweeg even.

“Daniel begon beslissingen voor haar te nemen. Eerst kleine dingen. Daarna grotere. Hij betaalde haar huur, regelde haar banen en bemoeide zich met haar relaties.”

“Waarom?”

“Dat weet ik niet. Patricia noemt het liefde. Ik noem het afhankelijkheid.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“En waarom vertelt u me dit nu?”

Omdat hij vervolgens iets zei wat ik nooit zou vergeten.

“Omdat ik gisterenavond, nadat jij vertrokken was, Daniel en Mia in de keuken hoorde praten.”

“Waarover?”

“Over het huis.”

Mijn vingers klemden zich om de telefoon.

“Wat zeiden ze?”

Richard slikte.

“Mia vroeg wanneer ze eindelijk haar naam op de documenten zou zien.”

Ik voelde mijn adem stokte.

“En Daniel?”

“Daniel zei dat alles geregeld zou zijn zodra jullie getrouwd waren.”

Ik stond op van mijn stoel.

“Wat?”

“Ik heb het zelf gehoord, Emma.”

“Waarom zou haar naam op onze documenten komen?”

Richard antwoordde niet meteen.

Toen zei hij:

“Omdat Daniel van plan was haar een deel van het huis te geven.”

Ik kon enkele seconden niets zeggen.

“Maar hij kan dat niet zomaar doen.”

“Dat weet ik.”

“Mijn naam staat op de akte.”

“Dat weet ik ook.”

“En ik heb meer dan vijfenzestigduizend dollar ingelegd.”

“Emma, ik weet het.”

Zijn stem brak bijna.

“Ik heb hem gewaarschuwd dat hij een ernstige fout maakte. Maar hij zei dat jij uiteindelijk wel akkoord zou gaan.”

Ik ging langzaam weer zitten.

“Waarom dacht hij dat?”

Richard antwoordde met een vraag.

“Heb je ooit gehoord van het geld dat Mia vorig jaar verloor?”

“Nee.”

“Ze had schulden. Veel meer dan wij aanvankelijk wisten. Daniel heeft haar geholpen. Hij vertelde ons dat hij haar financiële problemen had opgelost.”

“En heeft hij dat gedaan?”

“Niet volledig.”

Ik voelde mijn maag samenknijpen.

“Hoeveel?”

Richard noemde een bedrag.

Ik moest hem vragen het te herhalen.

Het was bijna honderdvijftigduizend dollar.

“Dat is onmogelijk,” fluisterde ik.

“Ik weet het.”

“Waar heeft ze dat geld vandaan?”

“Leningen. Creditcards. Een persoonlijke lening. We weten niet alles.”

Ik keek naar de documenten op mijn laptop.

Toen begon ik langzaam iets te begrijpen.

Daniel had Mia niet alleen geholpen.

Hij had geprobeerd haar financiële problemen op te lossen met middelen die niet volledig van hem waren.

En ons huwelijk was mogelijk onderdeel van dat plan.