‘Niet zomaar. We zullen de rechtbank informeren over de vervalste documenten en de mogelijke poging om uw ouderlijke bevoegdheden te manipuleren.’
Ik voelde tranen opkomen.
‘Ik wil niet dat Lily ooit het gevoel krijgt dat ze een strijd tussen haar ouders is.’
Adrian keek naar haar.
‘Dan moeten we ervoor zorgen dat volwassenen hun verantwoordelijkheid nemen.’
Hij stond op.
‘Ik ga morgenochtend de eerste stukken indienen.’
Toen hij bij de deur was, draaide hij zich om.
‘Claire?’
‘Ja?’
‘Er is nog iets.’
Ik zuchtte.
‘Vertel.’
‘De notaris heeft de oorspronkelijke huwelijkse voorwaarden teruggevonden.’
‘En?’
‘Er staat een bepaling in die Marcus blijkbaar nooit heeft gelezen.’
Ik ging iets rechter zitten.
‘Welke bepaling?’
Adrian haalde een kopie uit zijn map.
‘Bij een echtscheiding wegens bewezen overspel of financiële fraude vervallen bepaalde aanspraken van uw echtgenoot op de gezamenlijke investeringsportefeuille.’
Ik keek naar hem.
‘Hoeveel?’
Hij noemde het bedrag.
Ik dacht dat ik hem verkeerd had verstaan.
‘Zesentachtig miljoen?’
Hij knikte.
‘Exclusief de vastgoedbelangen.’
Ik keek naar het plafond.
Marcus had jarenlang tegen iedereen verteld dat hij de financiële architect van ons leven was.
Maar hij had nooit de kleine letters gelezen van het contract dat hem moest beschermen.
Ik voelde geen vreugde.
Alleen opluchting.
Want misschien kon ik nu eindelijk mijn dochter een leven geven waarin geld nooit een middel was om iemand gevangen te houden.
De volgende ochtend stond er een bericht van Marcus op mijn telefoon.
Ik wil mijn dochter zien. Je kunt me niet voor altijd tegenhouden.
Ik las het en legde mijn telefoon weg.
Een halfuur later kwam Adrian met een nieuwe map binnen.
‘De rechtbank heeft een voorlopige beslissing genomen.’
Ik keek hem gespannen aan.
‘En?’
‘Uw verzoek om bescherming van uw huidige verblijfssituatie is toegewezen. Marcus mag niet zonder toestemming het landhuis betreden of u rechtstreeks onder druk zetten.’
Ik sloot mijn ogen.
‘En de omgang met Lily?’
‘Die wordt voorlopig begeleid en pas ingepland nadat de medische situatie van u en de baby is beoordeeld.’
Ik ademde langzaam uit.
Toen ging de telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
‘Hallo?’
Een mannenstem antwoordde.
‘Mevrouw Bennett? Mijn naam is Oliver Grant. Ik ben rechercheur bij de financiële recherche.’
Ik ging rechter zitten.
‘Waarmee kan ik u helpen?’
‘We onderzoeken een aantal transacties die verband houden met Vale Meridian Holdings en Northbridge Capital Partners.’
Ik keek naar Adrian.
‘Wat wilt u weten?’
‘We hebben reden om aan te nemen dat uw naam en handtekening zonder uw toestemming zijn gebruikt bij verschillende financiële transacties.’
‘Dat klopt.’
‘We willen u graag spreken.’
‘Wanneer?’
‘Zo snel mogelijk. Maar er is nog iets.’
Hij zweeg even.
‘We hebben gisteren een document gevonden dat volgens onze informatie door uw vader is ondertekend.’
Ik keek naar de brief van mijn moeder.
‘Welk document?’
‘Een overeenkomst waarin staat dat de aandelen van Northbridge Capital Partners na het overlijden van Robert Bennett automatisch aan Vanessa Cole zouden worden overgedragen.’
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
‘Maar mijn vader leeft nog.’
‘Dat weten we.’
‘Waarom is dat belangrijk?’
De rechercheur antwoordde:
‘Omdat de overdracht al twee weken geleden is geregistreerd.’
Ik keek naar Adrian.
Hij pakte onmiddellijk zijn laptop.
‘Dat is onmogelijk,’ zei ik.
‘Mevrouw Bennett, we hebben nog niet alle feiten. Maar we denken dat iemand probeert de eigendomsrechten van uw vader over te dragen voordat zijn financiële constructies volledig worden onderzocht.’
Ik keek naar Vanessa’s brief.
Naar de documenten.
Naar het kleine wiegje naast mijn bed.
En toen stelde ik de vraag die me al de hele ochtend bezighield.
‘Denkt u dat mijn vader nog steeds betrokken is bij deze fraude?’
De rechercheur zweeg.
Toen antwoordde hij:
‘We denken dat hij niet de enige persoon is die de afgelopen jaren heeft geprofiteerd.’
‘Wie dan wel?’
‘Dat is precies wat we proberen te achterhalen.’
Het gesprek eindigde.
Adrian keek naar zijn scherm.
‘Claire, je moet dit zien.’
Hij draaide zijn laptop naar me toe.
Op het scherm stond een lijst met banktransacties.
De eerste betaling was afkomstig van Northbridge Capital Partners.
De tweede betaling ging naar een privérekening.
De derde betaling was gedaan aan een ziekenhuis.
Ik voelde mijn adem stokken.
Het ziekenhuis waar Lily was geboren.
Adrian klikte op de transactie.
Er verscheen een omschrijving.
Medische administratie — dossierwijziging en juridische vertegenwoordiging.
Ik keek hem aan.
‘Wat betekent dit?’
Hij scrolde verder.
Daar stond een naam.
Niet Marcus.
Niet Vanessa.
Niet mijn vader.
Een naam die ik nog nooit eerder had gezien.
Dr. Jonathan Reeves.
De arts die mijn spoedkeizersnede had uitgevoerd.
Ik voelde de kamer om me heen stiller worden.
‘Adrian…’
Hij keek me aan.
‘Ja?’
‘Ik wil het volledige medische dossier van mijn dochter.’
‘Dat gaan we regelen.’
‘En ik wil weten waarom een arts geld heeft ontvangen van een onderneming die verbonden is aan mijn vader.’
Adrian knikte.
Ik keek naar Lily.
