‘Wat wil je?’
‘Ik wil dat je Adrian naar huis stuurt.’
‘Dit is mijn huis.’
Hij keek naar de vloer.
‘Je weet wat ik bedoel.’
‘Nee. Vertel het me.’
Hij haalde diep adem.
‘Ik heb fouten gemaakt.’
Ik zei niets.
‘Vanessa en ik… het was niet wat je denkt.’
Ik keek hem aan.
‘Je hebt haar onder onze trouwfoto gekust.’
‘Ik weet het.’
‘Ze droeg mijn mantel.’
‘Ik weet het.’
‘Je hebt mijn spullen ingepakt terwijl ik op de intensive care lag.’
Hij wreef met zijn hand over zijn gezicht.
‘Ik weet het, Claire.’
‘Waarom?’
Hij keek naar Lily.
‘Omdat ik dacht dat je niet meer terug zou komen.’
De woorden vielen zwaar tussen ons in.
‘Wat bedoel je?’
Hij keek weg.
‘De bevalling was ingewikkeld. De artsen hadden gezegd dat je herstel tijd zou kosten. Ik dacht dat je voorlopig bij je familie zou blijven.’
‘Mijn familie bestaat niet meer, Marcus.’
‘Je hebt toch Adrian?’
Ik lachte ongelovig.
‘Mijn advocaat is geen vervanging voor mijn familie.’
Hij ging op de stoel tegenover me zitten.
‘Ik wist niet dat het zo erg zou worden.’
‘Wat precies? De keizersnede? De bloeding? De pijn? Of het feit dat je je minnares in mijn huis had uitgenodigd?’
Hij antwoordde niet.
‘Je hebt me niet eens gevraagd hoe het met Lily ging.’
Hij keek naar het wiegje.
‘Hoe gaat het met haar?’
Ik voelde de woede in mijn borst opkomen.
‘Dat is geen vraag die je stelt omdat je je schuldig voelt. Dat is een vraag die je stelt omdat je vader bent.’
Hij boog zijn hoofd.
‘Ik wil mijn dochter niet verliezen.’
‘Dan had je misschien moeten beginnen met haar moeder niet op straat te zetten.’
‘Ik wil het goedmaken.’
Ik keek hem lange tijd aan.
‘Met wat?’
Hij haalde een envelop uit zijn binnenzak.
‘Ik heb een voorstel opgesteld.’
Ik nam de envelop niet aan.
‘Wat voor voorstel?’
‘Een scheidingsovereenkomst. Jij houdt het landhuis. Je krijgt een financiële vergoeding. Ik behoud mijn positie in het bedrijf en we spreken een omgangsregeling voor Lily af.’
Ik staarde hem aan.
Daar was hij weer.
De man die alles in cijfers wilde uitdrukken.
Zelfs verraad.
‘Je wilt mijn huis houden als onderdeel van een scheidingsregeling?’
‘Ik probeer een redelijke oplossing te vinden.’
‘En het bedrijf?’
‘Dat hoort bij mijn carrière.’
‘En mijn aandelen?’
‘Die zijn onderdeel van het familievermogen.’
Ik knikte langzaam.
‘Je wilt dus mijn huis, mijn aandelen en mijn dochter niet verliezen.’
‘Dat is niet wat ik zeg.’
‘Wat zeg je dan?’
Hij keek me recht aan.
‘Ik wil niet dat je alles vernietigt.’
Ik stond voorzichtig op.
‘Marcus, jij hebt me vandaag uit mijn huis proberen te zetten. Je hebt een vrouw in mijn kleding laten rondlopen. Je hebt geprobeerd mijn vermogen als onderpand te gebruiken. En nu kom je hier met een envelop en verwacht je dat ik je opnieuw vertrouw.’
Hij stond ook op.
‘Ik heb je altijd liefgehad.’
Ik keek naar hem.
En voor het eerst kon ik die woorden horen zonder er iets bij te voelen.
‘Misschien hield je van het leven dat ik je gaf,’ zei ik. ‘Maar je hebt nooit geleerd hoe je van mij moest houden.’
Hij werd stil.
Ik wees naar de deur.
‘Ga nu weg.’
‘Claire…’
‘Je mag je advocaat morgen laten contact opnemen met Adrian. Maar vanavond wil ik rust. Ik wil mijn dochter voeden en slapen zonder dat ik bang hoef te zijn dat iemand mijn huis binnenkomt.’
Hij bleef nog enkele seconden staan.
Toen liep hij weg.
Ik hoorde zijn voetstappen op de trap verdwijnen.
En vlak voordat de voordeur dichtsloeg, hoorde ik hem iets zeggen tegen iemand.
‘Bel Robert. Zeg dat ze het document heeft gezien.’
Ik verstijfde.
Het document.
Mijn vaders naam.
Ik keek naar de gesloten slaapkamerdeur.
Marcus wist dat ik het had gezien.
En hij was bang.
Niet voor mijn advocaat.
Niet voor het bestuur.
Maar voor de waarheid die mijn vader had achtergelaten.
De volgende ochtend om 07.15 uur stond Adrian voor mijn slaapkamerdeur.
Hij had nauwelijks geslapen.
‘Claire, ik heb iets gevonden.’
Ik legde Lily voorzichtig terug in haar wiegje.
‘Wat?’
Hij legde een map op mijn nachtkastje.
‘De overeenkomst die Marcus gisteren liet zien, is niet alleen verdacht. De handtekening van uw vader is waarschijnlijk authentiek.’
Ik keek hem verbaasd aan.
‘Maar mijn vader zou dit nooit hebben gedaan.’
‘Ik weet het. Daarom hebben we verder gezocht.’
Hij opende de map.
Er lag een bankafschrift in.
‘Vijf jaar geleden is er een bedrag van 12 miljoen dollar overgemaakt vanaf een rekening van uw vader naar een buitenlandse holding.’
Ik keek naar het bedrag.
‘Twaalf miljoen?’
‘Ja. En drie dagen later werd dezelfde holding eigenaar van een deel van de aandelen in Vale Meridian Holdings.’
Ik voelde een rilling over mijn armen gaan.
