‘Waarom zou mijn vader aandelen van Marcus kopen?’
‘Dat is precies wat we proberen te achterhalen.’
Adrian haalde een tweede document tevoorschijn.
‘Maar er is iets wat nog belangrijker is. De holding die destijds de aandelen kocht, is inmiddels overgenomen door een andere onderneming.’
‘Welke?’
Hij draaide het document naar me toe.
Bovenaan stond een bedrijfsnaam.
NORTHBRIDGE CAPITAL PARTNERS.
Ik herkende die naam.
Niet omdat ik ermee had gewerkt.
Maar omdat Marcus hem de afgelopen maanden voortdurend had genoemd.
Northbridge was de investeerder die Vale Meridian Holdings zou helpen uitbreiden naar de internationale vastgoedmarkt.
Marcus had me zelfs verteld dat het bedrijf op het punt stond een overeenkomst van tweehonderd miljoen dollar af te sluiten.
‘Wacht,’ zei ik. ‘Northbridge is een investeerder van Marcus.’
Adrian knikte.
‘Dat dachten we.’
‘Wat bedoel je?’
Hij schoof een laatste document naar voren.
‘De uiteindelijke eigenaar van Northbridge Capital Partners is Robert Bennett.’
Mijn vader.
Ik ging langzaam zitten.
‘Dat kan niet.’
‘De onderneming is via verschillende tussenvennootschappen geregistreerd. Maar de eigendomsstructuur leidt uiteindelijk naar een trust die uw vader heeft opgericht.’
Ik keek naar de papieren.
‘Waarom zou mijn vader dat doen?’
Adrian antwoordde niet onmiddellijk.
Toen zei hij:
‘Omdat hij mogelijk al die jaren de werkelijke controle over Vale Meridian Holdings heeft gehad.’
Ik staarde hem aan.
Mijn vader had me altijd verteld dat hij na zijn pensioen geen zaken meer deed.
Hij had gezegd dat hij zijn aandelen had verkocht.
Dat hij alleen nog van zijn kleinkinderen wilde genieten.
Maar nu bleek dat hij misschien achter de schermen een van de machtigste investeerders van het bedrijf was.
‘Is hij vandaag bereikbaar?’
‘We hebben geprobeerd hem te bereiken. Hij neemt niet op.’
Ik keek naar mijn telefoon.
Er stond een bericht van hem.
Claire, we moeten praten. Niet met Adrian. Niet met Marcus. Alleen jij en ik.
Ik liet het aan Adrian zien.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
‘Ik raad u aan niet alleen met hem af te spreken.’
‘Het is mijn vader.’
‘Dat begrijp ik.’
‘Nee, Adrian. Dat begrijp je niet. Hij heeft me opgevoed. Hij heeft me geleerd hoe ik moest lezen, rekenen en mezelf moest beschermen. Hij was de enige persoon die ik altijd kon vertrouwen.’
Adrian keek me ernstig aan.
‘Misschien is dat precies waarom dit zo gevaarlijk is.’
Ik pakte mijn telefoon.
‘Ik ga hem ontmoeten.’
‘Claire…’
‘Maar niet alleen.’
Om elf uur arriveerden we bij het oude familiehuis van mijn vader.
Het stond aan de rand van de stad, verscholen achter hoge eikenbomen en een lange oprijlaan.
Ik was er sinds zijn begrafenis niet meer geweest.
De tuin was veranderd. De bloemen waren niet meer verzorgd en de klimop groeide over een deel van de stenen gevel.
Maar de voordeur was open.
Mijn vader stond in de hal.
Hij droeg een donkergrijs vest en hield een kop koffie vast.
Toen hij me zag, glimlachte hij.
‘Mijn meisje.’
Ik voelde onmiddellijk mijn ogen branden.
Voor een seconde wilde ik alles vergeten.
Ik wilde naar hem toe lopen, hem omhelzen en doen alsof de afgelopen vierentwintig uur niet hadden bestaan.
Maar toen zag ik zijn blik naar Lily gaan.
‘Wat een prachtig meisje,’ zei hij.
Hij zette zijn kop koffie neer.
‘Mag opa haar vasthouden?’
Ik hield haar dichter tegen mijn borst.
‘Niet voordat je me vertelt wat je hebt gedaan.’
Zijn glimlach verdween.
Adrian bleef achter me staan.
Mijn vader keek hem geïrriteerd aan.
‘Ik dacht dat ik duidelijk had gemaakt dat dit een privégesprek zou zijn.’
‘Ik ben hier als juridisch vertegenwoordiger van mevrouw Bennett,’ antwoordde Adrian.
Mijn vader zuchtte.
‘Je hebt altijd al van drama gehouden, Claire.’
Ik voelde iets in mij breken.
‘Nee, papa. Ik heb altijd van de waarheid gehouden. Dat heb ik van jou geleerd.’
Hij liep naar de woonkamer.
‘Kom binnen.’
Ik volgde hem.
Op de grote tafel lagen verschillende mappen.
Sommige droegen de naam van Vale Meridian Holdings.
Andere bevatten documenten van Northbridge Capital Partners.
Mijn vader ging zitten.
‘Je hebt veel ontdekt.’
‘Niet genoeg.’
Hij knikte.
‘Dan zal ik je iets vertellen.’
Hij opende een map.
‘Marcus heeft je nooit echt bedrogen omdat hij verliefd was op Vanessa.’
Ik keek hem aan.
‘Wat?’
‘Vanessa was een middel. Niet het doel.’
‘Wat bedoel je?’
Hij schoof een document naar me toe.
Het was een aandeelhoudersovereenkomst.
Met een datum van zes maanden geleden.
En onderaan stonden drie handtekeningen.
Marcus Vale.
Vanessa Cole.
Robert Bennett.
Ik keek naar de namen.
‘Waarom staat Vanessa op dit document?’
Mijn vader vouwde zijn handen in elkaar.
‘Omdat ze niet alleen zijn minnares is.’
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
‘Wie is ze dan?’
Mijn vader keek me recht aan.
‘Ze is mijn dochter.’
Ik staarde hem aan.
De woorden drongen niet meteen tot me door.
‘Wat?’
‘Vanessa is mijn dochter. Uit een relatie voordat ik je moeder ontmoette.’
