Zwijgend draaide ze zich om, pakte de autosleutels van de ladekast en verliet het appartement net zo stilletjes, terwijl ze voorzichtig de deur achter zich sloot.

Toen ze onderaan het erf aankwam, ging ze achter het stuur zitten en haalde haar telefoon tevoorschijn.

Ze belde het nummer van een bekende expert in het openen en vervangen van sloten.

— Goedendag, Vadim Petrovitsj.

Dit is Anna van de Sadovaja-straat.

Ik heb dringend nieuwe deursloten nodig.

Ja, onmiddellijk.

Ik wacht op je voor de ingang van het huis.

Anna bracht de volgende twee uur door in een nabijgelegen café, waar ze langzaam hete zwarte thee zette.

In haar hoofd stelde ze een actieplan samen alsof ze een corrigerend programma schreef voor haar moeilijkste patiënt.

Geen emoties, alleen een duidelijk algoritme.

Toen ze terugkeerde naar het huis, was Maksims auto al verdwenen van de tuin.

Blijkbaar had hij zijn moeder meegenomen naar een afspraak of naar zijn werk.

Vadim Petrovich kwam tien minuten later binnen.

Hij was een sterke man in werkkleding, die rook naar tabak en machineolie.

— Veroorzaakt de man problemen? vroeg hij meelevend terwijl hij de zware metalen cilinder van het nieuwe slot uit zijn gereedschapskist haalde.

— Nee, het gaat alleen om het optimaliseren van de leefruimte, antwoordde Anna droogjes.

Het werk duurde ongeveer veertig minuten.

De sloten zijn vervangen door moderne modellen met een hoge beveiligingsnorm.

Anna betaalde de klusjesman, pakte de nieuwe sleutels en deed de deur van binnenuit op slot.

Daarna haalde ze grote zwarte vuilniszakken en een oude koffer uit de opslagruimte.

Ze begon systematisch de spullen van haar man in te pakken.

Shirts, truien en dure stropdassen vlogen in de koffer.

Visgerei, tijdschriften, sneakers en goedkope parfum belandden in de vuilniszakken.

Ze voelde noch medelijden noch twijfel.

Elk voorwerp dat ze in een zak gooide, gaf haar een vreemde opluchting, alsof ze haar appartement van stof aan het opruimen was dat zich jaren had opgehoopt.

Anna verzamelde Nina Semyonovna’s spullen, de oude pantoffels, het schort, het vest dat op een stoel lag en de glazen goedkope koffie, in een aparte, kleinere tas.

Toen alles klaar was, stonden vier grote zakken en de koffer op een rij naast de voordeur.

Anna ging de keuken in, schonk zichzelf een glas water in en begon te wachten.

Ze kwamen rond zes uur ‘s avonds.

Eerst klonk er een karakteristiek metalen krassend geluid in de gang.

Iemand probeerde hardnekkig de sleutel in het slot te steken.

— Wat heeft het voor zin?

Zit het slot vast? Maksims geïrriteerde stem klonk aan de andere kant van de deur.

Toen klonk het geluid van een vuist die op metaal sloeg.

“Maksyusha, je hebt de sleutel verkeerd in de steek gezet,” mompelde de schoonmoeder.

— Laat mij het proberen.

Weer klonk gekrabd en gespannen hijgen, daarna ging de deurbel lang.

Anna ging zonder haast de gang in, streek haar haar recht voor de spiegel en draaide aan de knop van het nieuwe slot.

De deur ging alleen zo ver open als de beveiligingsketen toeliet.

Maksims blozende gezicht verscheen in de spleet, en Nina Semyonovna’s verraste uitdrukking verscheen.

— Anja?

Waarom ben je thuis?

En wat met het kasteel?

Ik probeer hem al een half uur te openen! De man was verontwaardigd en probeerde de deur open te duwen, maar de strakke ketting liet hem niet binnen.

— Het slot is nieuw, Maksim, antwoordde Anna kalm en keek hem recht in de ogen.

— De oude sleutels passen niet meer.

Noch van jou, noch van je moeder.

— Wat betekent nieuw hier?

Waarom heb je het slot vervangen?

Ben je helemaal gek geworden?

Doe de deur open, we hebben tassen bij ons en hebben eten gekocht! zei hij en rukte opnieuw aan de deurklink.

“Je zult het eten nodig hebben in je nieuwe woonplaats,” zei Anna met een kille en gelijkmatige stem.

— Op uw nieuwe woonplaats.

— Waar heb je het over?

Anja, stop met dit drama en doe meteen de deur open!

Ik ben moe na het werk!

— Ik heb alles gehoord, Maksim.

Vanmiddag.

Ik was thuis toen je het had over de verkoop van Nina Semyonovna’s appartement en haar verhuizing naar mijn woonkamer.

Ik zag het contract op tafel liggen.

Je was van plan mijn werkmaterialen weg te gooien en een tv op je moeder te zetten.

Maksim verstijfde.

De blos verdween langzaam van zijn gezicht en maakte plaats voor een grijsachtige bleek.

Nina Semyonovna hapte achter hem naar adem en drukte haar handen op haar wangen.

— Anja, je hebt het verkeerd begrepen, begon Maksim te stotteren en verloor meteen al zijn glans en zelfvertrouwen.

Zijn stem trilde.

— Dit waren slechts gesprekken.

We zouden vanavond alles met je hebben besproken.

— Je hebt alles zonder mij besproken.

En ik heb alleen passende maatregelen genomen.