Vier jaar waarin haar persoonlijke grenzen geleidelijk waren vervaagd.
In het begin had hij haar overtuigd geen huwelijkscontract te tekenen, met als argument dat “mensen die van elkaar houden zulke dingen niet doen.”
Daarna bracht hij zijn spullen naar haar en nam de helft van de kast en het hele balkon in beslag met zijn visgerei en dozen vol onbegrijpelijke rommel.
Toen begonnen de vriendelijke maar aanhoudende verzoeken om financiële hulp.
Soms moest zijn lening voor de laptop worden afbetaald, soms de reparatie van zijn auto.
En Anna hielp hem.
Ze beschouwde zichzelf als een sterke en verantwoordelijke vrouw die haar man moest steunen.
Maar toen Nina Semyonovna haar eigen sleutels kreeg, werd een keerpunt bereikt.
De volgende weken werden een echte uithoudingsproef.
De schoonmoeder kwam bijna elke dag naar haar appartement.
Anna kwam terug van haar werk en vond haar spullen elders opgeruimd.
Haar favoriete shampoo verdween omdat Nina Semyonovna vond dat het te chemisch was en het verving door goedkope teerzeep.
De zachte kruk verdween uit de woonkamer omdat het ongemakkelijk was voor de schoonmoeder om erlangs te lopen.
Elke keer dat Anna probeerde met haar man te praten, eindigde het in een ruzie.
Maksim beschuldigde haar van egoïsme, een gebrek aan bereidheid tot compromissen en een gebrek aan respect voor ouderen.
De oplossing van dit huiselijke drama kwam volledig onverwacht op een regenachtige dinsdag.
De volgende ochtend ging Anna naar het revalidatiecentrum, maar twee van haar moeilijke patiënten annuleerden hun afspraken.
Toen ze een ernstige migraine kreeg, vroeg ze haar superieuren toestemming om vroeg te vertrekken en besloot naar huis te gaan om in de donkere slaapkamer uit te rusten.
Ze opende de deur met haar sleutel.
In de gang lagen Maksims herenschoenen en Nina Semyonovna’s herfstlaarzen.
Gedempte stemmen waren uit de keuken te horen.
Anna deed haar regenjas uit en wilde naar haar kamer gaan toen een flardig zinstukje dat Maksim uitsprak haar deed staan alsof ze aan de grond vastgenageld was.
— Ze zal normaal reageren, mam.
Ze wordt een beetje van streek en kalmeert dan weer.
Het belangrijkste is om hen een voldongen feit te presenteren.
“Oh, Maksyusha, ik vind het niet leuk,” zuchtte de schoonmoeder.
— Ze is zo koppig als een ezel.
Wat als het ons eruit gooit?
— Waar is ze om haar wettige echtgenoot weg te gooien? Maksim snoof.
— Het appartement is van haar, maar ik sta hier geregistreerd.
Bovendien gaan we niet voor altijd bij haar intrekken.
Je zult een jaar of twee bij ons wonen totdat Olka haar schulden heeft afbetaald.
Anna voelde een koude rilling over haar rug lopen.
Olja was Maksims jongere zus, een eeuwig ongelukkig meisje dat voortdurend betrokken raakte bij dubieuze zakelijke projecten.
Anna probeerde geen geluid te maken en zette een stap dichter naar de halfopen keukendeur.
Haar man en schoonmoeder zaten aan tafel.
Voor hen lag een open blauwe map met documenten.
“Mama, rek het niet onnodig uit,” vervolgde Maksim, terwijl hij met een potlood op tafel tikte.
— Er zijn al kopers voor je eenkamerappartement.
We geven het geld aan Olja zodat zij haar microleningen kan terugbetalen, anders steken de incassobureaus haar deur in brand.
En we brengen je spullen dit weekend naar ons toe.
Ik zorg voor Anjka.
Ik vertel haar dat je bent begonnen met een renovatie of dat er een pijp is gesprongen.
Ze zal het een maand volhouden, en daarna zal ze eraan wennen.
We zetten een tv in haar slaapkamer, dan kan ze daar ‘s avonds zitten en maak jij het jezelf comfortabel in de woonkamer.
Er staat een goede orthopedische bank daar.
— En het balkon? vroeg Nina Semyonovna zakelijk.
— Ik wil mijn zaailingen daar neerzetten.
Ze heeft daar wat dozen liggen.
— We gooien hun dozen weg.
Dit is gewoon werkmateriaal, wat kaarten voor idioten.
Anna stond in de gang en legde een hand op haar borst.
Haar hart klopte zo hard dat het leek alsof het bonzen door het hele appartement weerklonk.
Het beeld werd met kristalheldere helderheid zichtbaar.
Haar man en schoonmoeder hadden achter haar rug om een gedetailleerd plan uitgewerkt om hun woonruimte over te nemen.
Nina Semyonovna wilde haar appartement verkopen om haar onverantwoordelijke dochter van schulden te redden en daarna bij haar schoondochter intrekken.
En niet tijdelijk, maar als een volwaardige huismeesteres.
Anna, de echte eigenaresse van het appartement, wilde haar gewoon als een irritant obstakel de slaapkamer in duwen.
Er waren geen tranen of hysterie vanbinnen.
Er was alleen een koude, doordringende realisatie met wie ze al die jaren bed en eten had gedeeld.
Maksim had niet alleen misbruik gemaakt van haar geld en comfort.
Hij beschouwde hun eigendom als zijn eigen hulpbron, die hij vrij kon gebruiken.
Ze besloot nu geen gevecht te beginnen.
