‘En hij heeft dat gezegd terwijl hij met zijn secretaresse op een vliegtuig zat?’

Marcus keek weg.

‘Ik vermoed dat hij dat detail niet heeft opgenomen.’

Ik stond op.

‘Dan gaan we hem morgen vertellen wie er werkelijk aan tafel zit.’

Ryan bracht die nacht door in een suite met uitzicht op de stad.

Chloe zat op de bank en keek naar haar telefoon.

‘Je hebt gezegd dat ze het niet zou weten,’ zei ze.

Ryan schonk zichzelf een glas water in.

‘Ik wist niet dat ze op dezelfde vlucht zou zitten.’

‘Je had me verteld dat ze naar Portland ging.’

‘Dat dacht ik.’

‘Waarom wist ze dan dat Arden de goedkeuring moest geven?’

Ryan zette het glas neer.

‘Omdat ze betrokken is bij de financiering.’

Chloe keek hem aan.

‘Je hebt me verteld dat Arden een fonds was dat je zelf had gevonden.’

‘Dat is ook zo.’

‘Dan begrijp ik niet waarom ze zo reageerde.’

Ryan liep naar het raam.

‘Omdat Claire soms meer weet dan ze laat merken.’

Chloe stond op.

‘Ryan, wie is Arden?’

Hij antwoordde niet.

‘Ik vraag je iets.’

‘Een investeerder.’

‘Dat weet ik. Maar wie is de eigenaar?’

Ryan draaide zich om.

‘Dat doet er niet toe.’

Chloe lachte nerveus.

‘Dat doet er blijkbaar wel toe als je vrouw met één telefoontje de hele deal kan stilleggen.’

Ryan keek haar scherp aan.

‘Ze is niet mijn vrouw in deze kwestie.’

Chloe verstijfde.

‘Wat bedoel je?’

‘Ze is een investeerder. Een aandeelhouder. Niets meer.’

‘Maar jullie zijn getrouwd.’

‘Dat is privé.’

Chloe pakte haar tas.

‘Je hebt me verteld dat je huwelijk voorbij was.’

‘Dat is het ook.’

‘Dan waarom draagt ze nog haar ring?’

Ryan keek haar aan.

‘Omdat ze koppig is.’

‘En waarom leek je bang toen ze over Arden begon?’

Hij liep naar haar toe.

‘Chloe, luister. De overname gaat morgen door. Daarna verandert alles. Jij en ik kunnen dan eindelijk stoppen met dit gedoe.’

Ze keek hem aan.

‘Wat voor gedoe?’

‘Het verbergen.’

Chloe liet haar tas zakken.

‘Je hebt me beloofd dat je met haar zou praten.’

‘Dat ga ik doen.’

‘Wanneer?’

‘Zodra de deal rond is.’

Chloe schudde haar hoofd.

‘Je zegt dat al zes maanden.’

Ryan pakte haar hand.

‘Ik heb je nodig.’

Ze keek naar zijn vingers om de hare.

‘Heb je me nodig, of heb je iemand nodig die jouw documenten blijft ondertekenen?’

Hij liet haar hand los.

Voor het eerst die avond zag Chloe dat ze misschien niet de enige was die door Ryan werd gebruikt.

De volgende ochtend arriveerde ik bij het hoofdkantoor van Halcyon Systems.

Het gebouw stond in het centrum van Denver, met glazen gevels die het ochtendlicht weerkaatsten. Ik had er eerder slechts één keer een bezoek gebracht, tijdens een investeerdersbijeenkomst. Ryan had me toen voorgesteld als zijn vrouw.

Niet als investeerder.

Niet als de persoon die het bedrijf in zijn moeilijkste periode had gered.

Alleen als Claire.

De vrouw die hem steunde.

Bij de receptie stond een medewerker op.

‘Mevrouw Bennett?’

‘Goedemorgen.’

‘Meneer Bennett wacht op u.’

Ik keek naar Marcus.

‘Hij weet dat ik kom?’

‘Hij heeft de uitnodiging ontvangen.’

We liepen naar de lift.

Op de bovenste verdieping stonden drie leden van de raad in de vergaderruimte. Ryan stond bij het raam. Chloe zat aan de lange tafel met een laptop voor zich.

Toen ik binnenkwam, keek Ryan op.

‘Claire.’

Ik nam plaats tegenover hem.

‘Ryan.’

De voorzitter van de raad, Howard Pierce, stond op.

‘Dank dat u gekomen bent. We hebben begrepen dat er een meningsverschil is ontstaan over de financieringsvoorwaarden.’

‘Dat klopt,’ zei Marcus.

Ryan ging zitten.

‘Ik wil meteen duidelijk maken dat ik deze vergadering niet beschouw als een gelegenheid om persoonlijke kwesties te bespreken.’

Ik keek naar hem.

‘Dat hoeft ook niet. We bespreken de documenten.’

Howard vouwde zijn handen.

‘Meneer Bennett heeft bezwaar gemaakt tegen de blokkade van Arden Capital.’

‘Op welke grond?’ vroeg ik.

Ryan antwoordde voordat Howard kon spreken.

‘Omdat de blokkade ongegrond is en de afronding van de overname bedreigt.’

‘De blokkade is ingesteld omdat er onverklaarde betalingen zijn gevonden.’

‘Die betalingen zijn zakelijke kosten.’

Marcus opende zijn laptop.

‘Dan kunt u vast uitleggen waarom vier miljoen achthonderdduizend dollar naar bedrijven is overgemaakt die door uw broer worden gecontroleerd.’

Ryan keek naar hem.

‘Dat zijn strategische partners.’

‘Waarom hebben ze geen contracten?’

‘Die zijn in voorbereiding.’

‘Waarom zijn de facturen goedgekeurd door uw secretaresse?’

‘Ze beheert mijn administratieve zaken.’

‘En waarom zijn sommige bedragen doorgestuurd naar een privérekening?’

Ryan sloeg zijn hand op tafel.

‘Dit is absurd.’

Howard keek naar hem.

‘Ryan, we moeten de vragen beantwoorden.’

‘Ik heb niets verkeerd gedaan.’

Ik keek naar Chloe.

Ze had haar blik op het scherm gericht, maar haar vingers bewogen niet.

‘Mevrouw Mercer,’ zei ik.

Ze keek op.

‘Ja?’