‘Welk familielid?’
‘Zijn oudere broer, Peter.’
Ik keek naar het glas van de terminal.
Ryan had me altijd verteld dat Peter niets met het bedrijf te maken wilde hebben.
‘Hoeveel?’
Marcus noemde het bedrag.
Ik sloot mijn ogen.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Ik dacht hetzelfde. Maar de overschrijvingen zijn bevestigd.’
‘Wat staat er als omschrijving?’
Marcus antwoordde:
‘Consultancy, strategische herstructurering en persoonlijke vertegenwoordiging.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
‘Stuur alles naar mijn privéaccount. Niet naar mijn zakelijke adres.’
‘Dat zal ik doen.’
Ik verbrak de verbinding.
Een taxi reed voor me tot stilstand.
Ik stapte in en gaf het adres van mijn hotel op.
Op de achterbank opende ik de eerste documenten die Marcus had doorgestuurd.
De eerste factuur was gedateerd elf maanden eerder.
De tweede tien maanden eerder.
De derde negen maanden eerder.
Het bedrag werd elke maand hoger.
En op de laatste factuur stond een omschrijving die mijn adem deed stokken.
Project Magnolia — persoonlijke overdracht en bescherming van de uiteindelijke begunstigde.
Ik kende die naam.
Magnolia was de codenaam die Ryan had gebruikt voor de aankoop van een logistiek technologiebedrijf in Colorado.
Hij had me er maandenlang over verteld.
Hij had gezegd dat de overname de toekomst van Halcyon Systems zou bepalen.
Maar ik had nooit geweten dat er een tweede project onder dezelfde naam bestond.
Ik opende het volgende bestand.
Een overeenkomst.
Mijn naam stond bovenaan.
Claire Bennett.
Daaronder stond een handtekening die op de mijne leek.
Ik zoomde in.
De handtekening was vervalst.
En onderaan stond een clausule waarin ik zogenaamd afstand deed van mijn rechten op een deel van de investeringsopbrengst.
Ik staarde naar het scherm.
Toen begreep ik dat de affaire misschien niet het enige was wat Ryan voor me verborgen had gehouden.
Misschien was het zelfs niet het belangrijkste.
In het hotel wachtte Marcus op me.
Hij had een kamer geboekt in hetzelfde gebouw, zodat we niet op kantoor hoefden te praten. Toen ik binnenkwam, stond hij bij de tafel met een laptop open en verschillende documenten verspreid voor zich.
‘Claire.’
‘Laat zien.’
Hij schoof de laptop naar me toe.
‘Ik heb de afgelopen achttien maanden van de uitvoerende rekening onderzocht. Er zijn drie soorten betalingen.’
Hij wees naar de eerste kolom.
‘De normale bedrijfskosten. Die zijn grotendeels in orde.’
Naar de tweede.
‘Betalingen aan externe adviseurs. Een deel daarvan is verdacht.’
Toen naar de derde.
‘En deze betalingen zijn rechtstreeks naar bedrijven gegaan die door Ryan of zijn familie worden gecontroleerd.’
Ik bekeek de lijst.
‘Hoeveel?’
‘Vier miljoen achthonderdduizend dollar.’
Ik keek op.
‘Alleen deze categorie?’
‘Ja.’
‘En de andere?’
‘Als we alle onverklaarde uitgaven meetellen, komen we voorlopig boven de zeven miljoen uit.’
Ik ging zitten.
‘Waarom heeft niemand dit eerder gemeld?’
Marcus schoof een tweede document naar me toe.
‘Er is een reden waarom de controles niets hebben opgeleverd.’
Ik las de naam van de interne auditor.
‘Thomas Bell.’
‘Hij heeft de controles ondertekend.’
‘En?’
‘Hij is de zwager van Ryan.’
Ik keek op.
‘Ryan heeft me verteld dat Thomas een onafhankelijke auditor was.’
‘Hij heeft dat ook aan de raad verteld.’
Ik bladerde verder.
Er stonden goedkeuringen op verschillende documenten. Mijn naam verscheen telkens als uiteindelijke investeerder.
Maar ik had niets ondertekend.
‘Heeft Ryan geweten dat de betalingen werden gecontroleerd?’
Marcus knikte.
‘Hij heeft twee weken geleden een vergadering aangevraagd met Thomas. Daarna zijn verschillende documenten opnieuw ingediend.’
‘Om wat te verbergen?’
‘Dat proberen we vast te stellen.’
Ik keek naar de laptop.
‘En Chloe?’
Marcus opende een andere map.
‘Chloe heeft toegang gehad tot de uitvoerende rekening. Ze heeft verschillende facturen geüpload en enkele betalingen goedgekeurd.’
‘Als secretaresse?’
‘Ze had een uitgebreidere bevoegdheid dan haar functietitel aangaf.’
‘Wie heeft haar die gegeven?’
Marcus antwoordde niet.
Hij hoefde het niet te doen.
‘Ryan,’ zei ik.
Hij knikte.
Ik leunde achterover.
‘Dus ze was niet alleen zijn minnares. Ze was betrokken bij het bedrijf.’
‘Dat lijkt zo.’
‘Hoeveel wist ze?’
‘Dat weten we nog niet.’
Ik keek naar de documenten.
‘Ik wil haar niet beschuldigen zonder bewijs.’
Marcus keek me even aan.
‘Dat is verstandig.’
‘Maar ik wil ook niet dat iemand haar beschermt omdat ze met Ryan slaapt.’
‘Daar zal ik voor zorgen.’
Ik schoof de laptop terug.
‘Wat gebeurt er nu?’
‘De raad moet worden geïnformeerd. We kunnen de goedkeuring voor de overname voorlopig blokkeren en een onafhankelijke audit laten uitvoeren.’
‘Doe dat.’
Marcus knikte.
‘Er is nog een probleem.’
Ik keek hem aan.
‘Wat nu?’
‘Ryan heeft een verzoek ingediend om Arden Capital buiten de stemming te houden.’
‘Op welke grond?’
‘Hij beweert dat je persoonlijk belang hebt bij de uitkomst.’
Ik lachte zonder humor.
‘Dat heb ik ook. Ik heb tweehonderdveertig miljoen dollar toegezegd.’
‘Hij beweert dat je als echtgenote niet onafhankelijk kunt handelen.’
Ik keek hem aan.
