Ik bekeek de dossiers opnieuw en stelde enkele vragen over de eerdere medicatiewijzigingen. Dokter Reed bevestigde dat hij inmiddels ook twijfels had over de manier waarop bepaalde voorschriften waren aangepast.
“Ik heb geprobeerd dokter Hale te bereiken,” zei hij. “Maar zijn kantoor zegt dat hij momenteel niet beschikbaar is.”
“Waar is hij?”
“Dat weet niemand.”
Ik keek hem aan.
“En Vanessa?”
Hij fronste.
“Wat heeft zij hiermee te maken?”
Ik vertelde hem niets over mijn vermoedens.
“Ik wil alleen weten wie toegang had tot de medicatiegegevens van Henry.”
Hij knikte.
“Dat gaan we onderzoeken.”
Om 02:17 uur bracht hij me naar Henry’s kamer.
De oude man lag bleek in bed. Zijn gezicht was vermagerd en zijn ademhaling werd ondersteund door medische apparatuur.
Toen hij me zag, opende hij langzaam zijn ogen.
“Emma…”
Ik liep naar zijn bed.
“Henry.”
Hij probeerde zijn hand op te tillen.
Ik pakte hem voorzichtig vast.
“Je bent gekomen.”
“Je hebt me nodig.”
Hij glimlachte zwak.
“Ik wist dat je zou komen.”
Ik wilde antwoorden, maar hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Niet vanwege Ethan.”
Ik keek hem aan.
“Nee. Niet vanwege Ethan.”
Hij sloot even zijn ogen.
Toen keek hij weer naar me.
“Je moeder zou trots op je zijn.”
Mijn hart sloeg over.
“Henry, hoe kende u mijn moeder?”
Hij keek naar de deur.
Toen weer naar mij.
“Er is iets wat ik je al jaren had moeten vertellen.”
Ik ging dichterbij zitten.
“Wat?”
Hij kneep voorzichtig in mijn hand.
“Je moeder heeft je niet alles verteld over je vader.”
Ik verstijfde.
Mijn vader.
De man die volgens mijn moeder was overleden voordat ik geboren werd.
“Wat bedoelt u?”
Henry slikte moeizaam.
“Je vader was niet wie je dacht dat hij was.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Mijn moeder heeft me verteld dat hij een ingenieur was. Dat hij bij een auto-ongeluk is omgekomen.”
Henry sloot zijn ogen.
“Dat verhaal was bedoeld om je te beschermen.”
“Waartegen?”
Hij draaide zijn hoofd een beetje.
“De familie Whitmore.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Wat?”
Henry begon te hoesten. De monitor naast zijn bed gaf een waarschuwend geluid.
Ik drukte op de oproepknop.
Maar voordat de verpleegkundige binnenkwam, greep Henry opnieuw mijn hand.
“Emma… luister…”
“U moet rustig blijven.”
“Je vader…”
Zijn stem werd zwakker.
“Je vader was mijn oudste zoon.”
Ik staarde hem aan.
De wereld leek plotseling stil te staan.
“Dat is onmogelijk.”
Henry keek me aan met tranen in zijn ogen.
“Je bent een Whitmore, Emma.”
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Nee.”
“Het spijt me.”
“Nee. Dat kan niet.”
De deur ging open en twee verpleegkundigen kwamen naar binnen.
Ze vroegen me om afstand te nemen.
Ik liet Henry’s hand los.
Maar zijn woorden bleven in mijn hoofd hangen.
Je bent een Whitmore.
Ik liep de gang op.
Megan stond onmiddellijk op toen ze mijn gezicht zag.
“Emma? Wat is er gebeurd?”
Ik probeerde te spreken, maar er kwam geen geluid uit mijn mond.
Toen voelde ik mijn telefoon trillen.
Een bericht van Ethan.
Ik weet dat je nu bij grootvader bent. Kom onmiddellijk naar de hoofdingang. We moeten praten.
Ik negeerde het bericht.
Een seconde later verscheen er een foto.
Het was een oude zwart-witfoto.
Een jonge vrouw stond naast een man voor een groot landhuis.
Ik herkende de vrouw onmiddellijk.
Mijn moeder.
De man naast haar was Henry Whitmore.
Maar wat me werkelijk deed verstijven, was de derde persoon op de foto.
Een kleine jongen van ongeveer vijf jaar oud.
Onder de foto stond een handgeschreven datum.
En daaronder één zin:
Voor mijn zoon Daniel, zijn vrouw Margaret en hun dochter Emma.
Daniel.
Dat was de naam van mijn vader.
Mijn telefoon begon opnieuw te rinkelen.
Ditmaal was het niet Ethan.
Het was Rachel.
“Emma,” zei ze zodra ik opnam. Haar stem klonk gespannen. “Je moet onmiddellijk naar me luisteren.”
“Wat is er?”
“Ik heb de volledige documenten gevonden van Whitmore Legacy Holdings.”
“En?”
“Er is een testament van Henry dat nooit openbaar is gemaakt.”
Ik keek naar de foto in mijn hand.
“Wat staat erin?”
Rachel zweeg even.
Toen zei ze:
“Emma, volgens dit testament ben jij de rechtmatige erfgename van een aanzienlijk deel van het Whitmore-familievermogen.”
Ik voelde mijn knieën bijna bezwijken.
“Hoeveel?”
“Meer dan Ethan bezit.”
Ik keek door het glazen raam naar Henry’s kamer.
“Hoeveel meer?”
Rachel antwoordde zacht:
“Alles wat zijn vader en grootvader voor hem hebben gereserveerd, kan veranderen zodra jouw identiteit officieel wordt bevestigd.”
Ik sloot mijn ogen.
Toen kwam haar laatste zin.
“Maar Emma, er is een probleem. Het testament is twee weken geleden gewijzigd.”
“Door wie?”
“Door Henry.”
“Waarom?”
Rachel ademde diep in.
“Omdat hij blijkbaar wist dat iemand probeerde jou uit de erfenis te houden.”
Ik keek naar de oude foto.
En plotseling begreep ik waarom Ethan zo wanhopig wilde dat ik met hem zou trouwen.
