Ik voelde mijn hart sneller slaan.

“Waarom zou Ethan dat doen?”

“Dat probeer ik te achterhalen.”

“En wat heeft dit met mijn onderzoeksrechten te maken?”

Rachel ademde diep in.

“Emma, ik denk dat ze jouw medische project wilden gebruiken als onderpand voor een nieuwe investering.”

Ik stond langzaam op.

“Mijn project?”

“Ja. De documenten die Ethan heeft ingediend, geven de indruk dat jij bereid was om de onderzoeksrechten over te dragen aan Whitmore Legacy Holdings.”

Ik keek naar mijn handen.

Dus dat was het.

De bruiloft was niet alleen bedoeld om een relatie in stand te houden.

Het was een dekmantel.

Een manier om mij publiekelijk aan de familie Whitmore te verbinden, zodat niemand vragen zou stellen over de zakelijke documenten die onder mijn naam waren ingediend.

En Vanessa?

Misschien was zij niet alleen de andere vrouw.

Misschien was ze onderdeel van een veel groter plan.

“Rachel, stuur alles naar de politie.”

“Dat zal ik doen.”

“En Rachel?”

“Ja?”

“Onderzoek ook de medische geschiedenis van Henry.”

Ze zweeg even.

“Waarom?”

“Omdat ik denk dat zijn ziekte niet zo eenvoudig is als iedereen beweert.”

Om 20:40 uur kwam er een bericht binnen van een onbekend nummer.

Emma, je kent de waarheid niet. Je moet onmiddellijk stoppen met het onderzoeken van mijn vader.

Ik las het bericht tweemaal.

Toen kwam er een tweede.

Als je terugkomt naar Chicago, zorg dan dat je alleen komt.

Megan keek over mijn schouder.

“Wie is dat?”

“Vanessa.”

“Hoe weet je dat?”

Ik liet haar de berichten zien.

Ze werd bleek.

“Emma, dit is niet normaal. Je moet de politie bellen.”

“Dat ga ik doen.”

Ik maakte screenshots en stuurde ze naar Rachel.

Maar voordat ik mijn telefoon kon wegleggen, verscheen er een nieuw bericht.

Ditmaal van Ethan.

Grootvader is wakker geworden. Hij vraagt naar jou.

Ik keek naar de tekst.

Een paar seconden later verscheen er nog een bericht.

Hij zegt dat je naar hem moet luisteren. Hij heeft iets ontdekt over je moeder.

Mijn adem stokte.

Mijn moeder.

Mijn moeder was zes jaar geleden overleden.

Ze had nooit iets met de Whitmore-familie te maken gehad.

Tenminste, dat dacht ik.

Ik belde Ethan onmiddellijk.

Hij nam na één keer overgaan op.

“Wat bedoel je met mijn moeder?”

“Emma…”

“Wat heeft mijn moeder met Henry te maken?”

“Ik kan dit niet over de telefoon bespreken.”

“Vertel het me.”

“Je moet hierheen komen.”

“Nee. Je vertelt het nu.”

Ik hoorde hem ademhalen.

Toen zei hij:

“Henry heeft gezegd dat hij je moeder kende.”

Mijn vingers klemden zich om de telefoon.

“Dat is onmogelijk.”

“Dat dacht ik ook.”

“Wanneer?”

“Meer dan dertig jaar geleden.”

Ik voelde de kamer om me heen kleiner worden.

“Wat weet hij?”

“Dat moet je hem zelf vragen.”

“Ethan, luister goed. Als je nog één keer probeert mij ergens naartoe te lokken zonder de waarheid te vertellen…”

“Emma, alsjeblieft. Dit gaat niet over ons huwelijk.”

“Dat geloof ik niet meer.”

Ik verbrak de verbinding.

Megan keek me aan.

“Wat is er?”

Ik ging langzaam zitten.

“Henry kende mijn moeder.”

“Hoe?”

“Dat weet ik niet.”

Ik keek naar de foto’s van mijn moeder die ik als achtergrond op mijn telefoon had staan.

Ze glimlachte naar me vanaf een oude vakantiefoto.

Ik had haar altijd beschouwd als een gewone vrouw die haar hele leven hard had gewerkt om mij een betere toekomst te geven.

Ze had nooit gesproken over rijke families.

Nooit over zakenmensen.

Nooit over een man genaamd Henry Whitmore.

Maar nu vroeg ik me af hoeveel ik eigenlijk over haar wist.

Om 22:15 uur besloot ik naar Chicago terug te vliegen.

Niet omdat Ethan het vroeg.

Niet omdat Vanessa me bedreigde.

En zeker niet omdat ik nog iets voor de familie Whitmore wilde doen.

Ik ging terug omdat Henry medische hulp nodig had.

En omdat ik antwoorden wilde.

Toen Megan mijn beslissing hoorde, knikte ze.

“Ik ga met je mee.”

“Dat hoeft niet.”

“Dat was geen vraag.”

Ik glimlachte voor het eerst die dag.

We boekten twee tickets voor de laatste vlucht.

Voordat we naar de luchthaven vertrokken, stuurde ik Rachel een bericht.

Zorg dat alle documenten veilig zijn. Als er iets met mij gebeurt, moet je alles openbaar maken.

Haar antwoord kwam onmiddellijk.

Emma, maak me niet bang.

Ik antwoordde niet.

Om 01:38 uur kwamen we aan in Chicago.

Het ziekenhuis was grotendeels stil. Een beveiliger herkende mijn naam en bracht ons naar de afdeling waar Henry werd behandeld.

Dokter Reed wachtte bij de ingang.

“Dr. Carter. Bedankt dat u bent gekomen.”

“Hoe gaat het met hem?”

“Zijn toestand is tijdelijk gestabiliseerd. Maar we moeten snel beslissen over de operatie.”

“Ik wil de volledige medicatiegeschiedenis zien.”

Hij knikte.

“Ik heb de gegevens voor u klaargelegd.”

We liepen naar een kleine vergaderruimte.

Megan bleef buiten wachten.