Voordat ik kon antwoorden, klonk er op de achtergrond een dof geluid en verbrak de verbinding.
Ik staarde naar het scherm van mijn telefoon. Mijn hart bonkte tegen mijn ribben. Als Novak en zijn mensen dachten dat er in dit gebouw iets lag of dat ik toegang had tot informatie die zij wilden hebben, dan was het wachten op de volgende stap niet langer een verstandige optie.
Ik liep naar de voordeur en keek door het spionnetje de gang in. Alles was stil. Toch besloot ik niet in mijn eentje te blijven zitten wachten tot er iets gebeurde. Ik pakte mijn jas, nam mijn sleutels en de versleutelde schijf met de kopieën van Project Vesper uit de kluis, en liep naar buiten—niet via de hoofdingang, maar via de binnentrap naar de kelder en de achteruitgang die leidde naar de zijstraat.
In de kelder van het gebouw was het koel en stil. Het zoemen van de ventilatie-installatie en de waterpompen vulde de ruimte, en het licht van de tl-buizen wierp lange, scherpe schaduwen langs de betonnen pilaren. Ik had hier tijdens de afgelopen jaren slechts een paar keer gelopen om bij mijn berging te komen, en nooit echt aandacht besteed aan de indeling van het onderste niveau.
Aan het einde van de gang, voorbij de gewone bergingen van de bewoners, zat een zware, grijze stalen deur met een bordje Technische Dienst — Alleen Toegang Met Sleutel. Ik wist dat de conciërge de sleutel had, maar ik had hem zelf nooit gebruikt.
Terwijl ik langs de deur liep richting de trap naar de achteruitgang, hoorde ik aan de andere kant van de betonmuur een gedempt geluid. Het was geen machine. Het was het zachte, schurende geluid van een schoen op beton en een gedempte stem.
Ik bleef staan en hield mijn adem in.
Vanaf de trap aan het einde van de gang kwam plotseling het geluid van snelle voetstappen. Twee mannen in donkere jacks verschenen om de hoek. Ze keken niet verbaasd toen ze mij zagen—integendeel, hun blikken schoten direct naar mij toe en een van hen maakte een kort gebaar naar de ander.
“Daar is hij,” zei de man die voorop liep, met een vlakke, onverschillige stem. Hij had een litteken langs zijn kaak en een blik die me meteen deed denken aan de mannen die ik eerder had gezien in dossiers over afpersing en illegale leningen. “We dachten al dat je hier beneden zou rondlopen, meneer Vance. Je vader zei dat je slim was, maar dat je soms te nieuwsgierig bent.”
Ik deinsde niet terug, maar zette mijn gewicht stevig op beide voeten. “Wat doen jullie in mijn gebouw? Dit is privéterrein.”
“Het is een gebouw met veel deuren,” zei de man met het litteken, terwijl hij langzaam een stap dichterbij deed. De andere man bleef iets achter hem staan, zijn blik gericht op de gang achter mij. “En we zoeken maar één ding: het dossier dat bij Project Vesper hoort, en de toegang tot de oude kluis van de ontwikkelaar. Geef ons wat we zoeken, dan lopen we hier rustig weg en hoef je niet meer bang te zijn voor telefoontjes om middernacht.”
“Ik heb niets wat van jullie is,” zei ik, terwijl ik mijn hand langzaam naar mijn broekzak bewoog waar mijn telefoon zat, klaar om op de sneltoets voor de noodlijn en de conciërge te drukken. “En als jullie denken dat jullie hier zomaar binnen kunnen stappen en mensen kunnen bedreigen, dan hebben jullie de beveiliging van dit pand onderschat.”
De man lachte kort, zonder warmte. “De conciërge zit beneden in zijn hokje met zijn telefoon uit. We hebben een paar minuten voordat iemand iets merkt. Dus maak het jezelf niet moeilijker dan nodig is, Leo.”
Ze deden tegelijk een stap naar voren.
Ik wachtte geen seconde langer. Ik drukte op de noodknop van mijn telefoon, draaide me om en rende de trap op richting de begane grond, terwijl ik hardop riep om hulp. Achter me klonken zware voetstappen op de treden, en de man met het litteken riep iets naar zijn partner.
Ik bereikte de zware deur naar de begane grond en duwde hem met volle kracht open. Gelukkig was hij niet op slot. Ik stormde de hal in, waar meneer Vermeulen net vanachter zijn balie opstond met een verbaasd gezicht.
“Meneer Vance! Wat is er—”
“Bel nu de politie, meneer Vermeulen!” riep ik terwijl ik naar de hoofdingang liep waar het straatlicht door de glazen deuren scheen. “Er zijn twee mannen in de kelder! Ze zijn binnengedrongen!”
Meneer Vermeulen aarzelde geen seconde. Hij greep de telefoon op zijn balie en toetste met trillende maar snelle vingers het alarmnummer in.






