Nadat ik had opgehangen, bleef ik nog even in mijn thuiskantoor zitten. De stilte in het appartement was nu anders dan een uur geleden. De dreiging was er nog steeds—ik kon de woorden van mijn vader niet zomaar wegwuiven—maar de paniek was verdwenen. Voor het eerst in mijn leven had ik het gevoel dat ik niet langer de stille, meegaande zoon was die probeerde iedereen tevreden te houden.
Ik had een grens getrokken. En ik wist dat het de juiste grens was.
Toch liet de gedachte aan Chloe me niet los. Ondanks alles wat ze had gedaan, ondanks haar roekeloosheid en het feit dat ze altijd het gouden kind was geweest dat alles kreeg wat ze wilde zonder de gevolgen te dragen, was ze mijn zus. Als er echt mensen achter haar aanzaten die gevaarlijk waren, dan moest ik weten wie ze waren en waar ze vandaan kwamen—niet om haar schulden te betalen, maar om te voorkomen dat iemand onschuldig of onvoorbereid in een val liep.
Ik opende opnieuw het dossier op mijn scherm en zocht naar de naam Viktor Novak.
In de openbare registers en oude bedrijfsgegevens vond ik weinig directe informatie, maar via een financiële database waar ik toegang toe had via mijn werk vond ik een verband met een oud transport- en handelsbedrijf in de haven van Boston. Novak was daar jaren geleden betrokken geweest bij een aantal ongebruikelijke leningen en herfinancieringen.
Terwijl ik de gegevens bestudeerde, ging de bel van de voordeur.
Het was niet het harde, rammelende kloppen van een uur geleden. Het was een korte, zachte beltoon.
Ik keek op de camera bij de deur. Op het scherm stond een jonge vrouw met een zwarte rugzak en een gespannen gezicht. Het was Chloe.
Mijn hart sloeg een slag over. Ze was alleen. Geen ouders, geen advocaat, geen mannen in dure pakken.
Ik liep naar de voordeur, opende hem op een kier en keek haar aan. “Chloe? Wat doe je hier? Mam en pap zeiden dat je in gevaar was.”
Ze keek om zich heen in de gang, alsof ze bang was dat iemand haar had gevolgd, en glipte toen snel naar binnen zodra ik de deur iets verder opendeed. “Leo,” fluisterde ze, haar stem hees en trillend. “Je moet me helpen. Ik wist niet dat mam en pap hierheen zouden gaan met die advocaat. Ik wilde dat niet.”
“Kom in de woonkamer,” zei ik rustig, terwijl ik de deur weer op slot deed. “Ga zitten. Neem even een glas water.”
Chloe liep naar de bank en zakte neer, haar rugzak nog stevig op haar schoot geklemd. Ze zag er moe uit, met donkere kringen onder haar ogen, maar er zat ook een vreemde, gespannen waakzaamheid in haar blik.
“Wat is er aan de hand, Chloe?” vroeg ik, terwijl ik tegenover haar in een fauteuil ging zitten. “Pap zei dat je dood zou zijn als ik het appartement niet zou overdragen. Waarom heeft hij dat gezegd?”
Chloe keek naar haar handen, haar vingers strak om de banden van haar rugzak. “Ik heb een fout gemaakt. Een grote fout. Twee jaar geleden begon ik met investeren via een contact dat ik leerde kennen op een feestje. Het leek makkelijk geld—snelle rendementen op vastgoed en korte leningen. Toen mijn trustfonds opraakte, bleef ik doorgaan met geleend geld omdat ik dacht dat ik het kon inhalen.”
“En toen ging het mis.”
“Ja,” zei ze zacht, een traan gleed langs haar wang zonder dat ze hem wegveegde. “De man achter dat fonds—Viktor Novak—zei dat ik nog geld verschuldigd was. Veel geld. En toen ik zei dat ik het niet had, zei hij dat hij zou zorgen dat de mensen die het geld hadden ingelegd, het zouden komen halen bij mijn familie.”
“En hoe kom jij bij dit appartement terecht?” vroeg ik scherp. “Waarom dachten mam en pap dat ze dit huis konden overdragen?”
Chloe keek op, en even zag ik een flits van ongemak in haar ogen. “Pap zei dat hij wist dat dit appartement op jouw naam stond, maar dat er een oude afspraak was uit de tijd dat je studeerde. Hij zei dat als we dit huis op mijn naam kregen, we het konden gebruiken als onderpand of als schuilplek totdat Novak tevreden was.”
“Een schuilplek,” herhaalde ik, terwijl ik mijn blik op haar hield. “Chloe, een gok- en schuldenbaas geeft je geen schuilplek omdat hij zo aardig is. Wat wilde Novak echt van dit appartement?”
Ze aarzelde een fractie van een seconde. “Hij zei dat er in dit gebouw of in jouw administratie iets lag dat hij wilde hebben. Iets over een oude deal waar pap bij betrokken was geweest.”
Daar was het weer. Het verband tussen Novak, mijn vader en de dossiers in mijn thuiskantoor.
“Wat voor deal?” vroeg ik rustig.






