Ik had nauwelijks geslapen. Rose was gezond, maar ik voelde me nog zwak. Evelyn stond erop dat ik bij haar zou blijven totdat de politie mijn huis veilig had verklaard.
Ik stemde toe.
Harrison bracht de documenten naar haar woning.
De eerste avond zat ik op de bank met Rose in mijn armen toen mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam niet op.
Er kwam een bericht.
Claire, je moet luisteren voordat je een beslissing neemt.
Ik herkende de schrijfstijl.
Richard.
Een tweede bericht verscheen.
Je vader heeft je niet alles verteld.
Ik liet mijn telefoon aan Harrison zien.
Hij las het bericht en schudde zijn hoofd.
“Reageer niet.”
Er kwam nog een bericht.
De kluis bevat iets wat je leven zal veranderen. Je moet voorkomen dat de bank hem opent zonder mij.
Ik keek naar Harrison.
“Waarom zou hij willen dat ik de kluis niet open?”
“Omdat hij bang is voor wat erin zit.”
“Wat denkt hij dat erin zit?”
“Dat weten we pas wanneer we de inhoud zien.”
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Dit keer was het een foto.
Een oude familiefoto.
Mijn vader stond in het midden. Naast hem stond Richard. Aan de andere kant stond een vrouw die ik niet herkende.
Achterop de foto stond een datum.
Zevenentwintig jaar geleden.
Ik keek ernaar.
“Wie is die vrouw?”
Harrison nam de foto aan.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat is onmogelijk.”
“Wat?”
Hij zoomde in op de vrouw.
“Dit is Margaret.”
“Wie is Margaret?”
“De vrouw die je vader vóór je moeder kende.”
Ik keek naar hem.
“Waarom is dat belangrijk?”
Harrison legde de foto neer.
“Omdat je vader me ooit vertelde dat Margaret een dochter had.”
“En?”
Hij keek naar Rose.
“Die dochter zou ongeveer jouw leeftijd moeten hebben.”
Ik voelde een rilling over mijn rug.
“Bedoel je dat ik een zus heb?”
Harrison knikte langzaam.
“Dat vermoed ik.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
Mijn vader glimlachte naar de camera. Richard stond naast hem met een hand op zijn schouder. De vrouw aan de andere kant hield een klein meisje vast.
Ik vergrootte de foto.
Het meisje had donkere ogen.
Dezelfde ogen als ik.
“Wie is ze?” fluisterde ik.
Harrison antwoordde niet.
Mijn telefoon ging opnieuw.
Dit keer was het geen bericht.
Het was een oproep van Richard.
Ik keek naar Harrison.
Hij schudde zijn hoofd.
Maar ik nam op.
“Wat wil je?”
Zijn stem klonk rustig.
“Ik wil je feliciteren met je dochter.”
“Je hebt niets met haar te maken.”
“Dat denk je.”
“Je hebt geprobeerd mijn geld te stelen.”
“Ik heb geprobeerd te voorkomen dat je vader dezelfde fout maakte als vroeger.”
“Welke fout?”
Hij zuchtte.
“Je vader heeft zijn hele leven geprobeerd één geheim verborgen te houden. Hij heeft daarvoor mensen kapotgemaakt.”
“Je liegt.”
“Vraag Harrison maar naar Margaret.”
Ik keek naar mijn advocaat.
Richard ging verder.
“Vraag hem waarom je vader haar uit de familie heeft laten verdwijnen.”
“Wie is Margaret?”
“Je halfzus.”
Mijn vingers werden koud.
“Waar is ze?”
Richard lachte zacht.
“Dat is precies wat je vader wilde dat je nooit zou ontdekken.”
“Waar is ze?”
“Ze leeft, Claire.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar?”
“Ze heeft de tweede sleutel.”
Ik keek naar Harrison.
Hij was lijkbleek geworden.
“Welke tweede sleutel?”
Richard antwoordde:
“De sleutel van de kluis. De sleutel die jouw vader niet aan jou heeft gegeven omdat hij wist dat je ooit de verkeerde vragen zou stellen.”
Ik wilde iets zeggen, maar hij verbrak de verbinding.
Ik bleef naar mijn telefoon kijken.
Harrison ging naast me zitten.
“Claire, luister goed. Er is iets wat ik je moet vertellen.”
“Je wist van Margaret.”
Hij sloot zijn ogen.
“Ja.”
“Hoe lang?”
“Al sinds de tijd dat je vader nog leefde.”
“En je hebt me nooit iets verteld?”
“Je vader heeft me gevraagd te zwijgen.”
“Waarom?”
Hij keek naar Rose.
“Omdat Margaret niet zomaar zijn dochter was.”
Ik voelde een nieuwe golf van onrust.
“Wat bedoel je?”
Harrison haalde diep adem.
“Ze was de oorspronkelijke begunstigde van het familievermogen.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Je vader heeft het vermogen niet voor jou opgericht. Hij heeft het oorspronkelijk voor Margaret opgericht. Pas later heeft hij de documenten gewijzigd.”
“Waarom?”
Harrison keek naar de foto.
“Omdat Margaret verdween.”
“Verdween?”
“Ze werd als kind ontvoerd.”
Ik voelde mijn hand naar mijn mond gaan.
“Door wie?”
Harrison keek me recht aan.
“Door Richard.”
Ik kon die nacht niet slapen.
Elke keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik de oude foto. Mijn vader, Richard en Margaret. Een meisje dat misschien mijn zus was, maar dat ik nooit had gekend.
Ik dacht aan de woorden van mijn oom.
Ze heeft de tweede sleutel.
Als Margaret werkelijk de tweede sleutel bezat, betekende dat dat ze nog leefde en dat Richard wist waar ze was.
Maar waarom had hij haar nooit genoemd?
